In vredesnaam, wat is het beleid van rechthebbenden om onderstaande video wel op de computer, maar niet op een tablet of telefoon te kunnen bekijken? Voor degenen die dit blog mobiel lezen: het kan dus zijn dat je tegen een geblokkeerde video aanloopt:
Zowel op mijn Nexus 7 als Samsung Galaxy S3 kreeg ik echter de onderstaande verheugende mededeling. Daar is toch geen logische verklaring voor te vinden? Zeker als je wat mij betreft in ogenschouw neemt dat de video’s van dit drumtalentje niets anders dan een promotie van de gecoverde artiest, maar zeker ook van muziek maken in het algemeen zijn. Voor deze houding is volgens mij de term jezelf in de voet schieten uitgevonden.
Dit seizoen ben ik bij Volksuniversiteit Fryslân begonnen met het geven van workshops over Android voor tablets. Als tevreden gebruiker van dit systeem wilde ik nieuwe gebruikers (de doelgroep van de VUF) namelijk wel wegwijs maken. Dat doen we met een instap- en een vervolgworkshop, respectievelijk Kennismaken– en Productief met Android.
Ik heb nu een aantal workshops gegeven en kan al wat (voorzichtige) conclusies trekken. De eerste is dat, gezien het feit dat de workshops vol zitten, Android erg populair is. Dat lijkt een schot voor open doel, maar twee jaar geleden zou deze workshop denk ik niet kunnen zijn aangeboden. De iPad bleek toen eigenlijk de enige manier om senioren aan tabletcomputers te krijgen. Het brede aanbod van Androidtablets en de variatie in prijzen (vooral aan de onderkant van het segment) heeft daar natuurlijk een stimulerende rol in gespeeld.
Vergeleken met de gebruikers van de iPad bestaat er eenzelfde onbekendheid met het kunnen installeren van apps. Ook gisteren was er in mijn groep deelnemers (acht in totaal) niemand die zelf al een app geïnstalleerd had. Aan de ene kant kan je daaruit concluderen dat men blijkbaar tevreden is met het standaard aanbod. Daar doen de tabletleveranciers dus iets goed. Anderzijds is men altijd onder de indruk van het aanbod van apps in de Google Play Store, nadat daarvan een uitleg gegeven is. Het resulteert daarom ook snel in druk zoeken en installeren. De vraag die het echter bij me oproept is in hoeverre Google (maar voor Apple geldt hetzelfde) en de tabletfabrikanten hier toch een kans laten liggen. Blijkbaar is het voor veel nieuwe gebruikers werkelijk onbekend dat deze online winkels bestaan en bij veel ontbreekt het aan durf om zelf te gaan experimenteren.
De grootste uitdaging binnen de workshops is echter het amalgaan aan Androidtablets- en versies. De acht deelnemers van gisteren bezaten vier verschillende merken tablets (Samsung, Asus, Medion en een merk dat ik vergeten ben) en evenveel versies van Android (4.3, 4.2.2, 4.2.1 en 4.0.4). Omdat alle fabrikanten graag een eigen interfacesausje over de basisversie van Android gooien is het lastig in één keer uit te leggen waar men bijvoorbeeld het Instellingenmenu vindt. Een kleine oplossing daarvoor is het bij elkaar zetten van deelnemers met eenzelfde merk tablet, maar ook dan blijft het behelpen, ook gezien het vaak wisselende kennisniveau. Tips om dit beter te faciliteren krijg ik daarom graag.
Datzelfde geldt voor de te behandelen apps. Ik richt me nu op toepassingen als Google Keep, Evernote, Snapseed, Google Drive en Spotify, maar dat is natuurlijk ook een persoonlijke keus.
Voor iedereen die actief is met technologie en het onderwijs is het Trendrapport 2014-2015 van Kennisnet een aanrader. Hierin wordt geschetst wat belangrijke verwachte technologieontwikkelingen zijn (onder andere op basis van de Gartner Hype Cycle) en hoe het onderwijs daarop zou kunnen (of moeten) anticiperen. In de inleiding wordt lezers tevens gevraagd om hun opmerkingen bij het stuk te plaatsen. Die kunnen dan worden meegenomen in een definitieve (papieren) versie die in het voorjaar uitkomt.
Vanuit ons project FryskLab trok het hoofdstuk DIY (Do It Yourself) natuurlijk gelijk mijn aandacht, maar even zoeken naar de treffer ‘bibliotheek‘ kon ik ook niet nalaten. De resultaten daarvan zijn op z’n zachtst gezegd prikkelend:
Het werkveld van nu is niet meer hetzelfde als 50 – of zelfs maar 15 – jaar geleden. Technologie maakt bepaalde typen werk overbodig. De industriële revolutie deed dat met zwaar handmatig werk.
De informatiesamenleving doet dat met administratief gerichte functies en met bemiddelingsfuncties in ketens, die informatie of diensten toegankelijk maken, zoals in bibliotheken en reisbureaus.
Ouch! Daarnaast wordt de bibliotheek genoemd in de infographic op pagina 15, waarin de opkomst van en het hoogtepunt- en de huidige daling van het aantal bibliotheekvestigingen wordt genoemd. Verder geen enkele verwijzing naar de bieb.
Hmm, daarmee komen we er als zelfbenoemd kennispartner op bijvoorbeeld een gebied als mediawijsheid, bar slecht vanaf. Dat hebben we ongetwijfeld voor een deel aan onszelf te danken. Daarom wil ik graag de mogelijkheid aangrijpen om FryskLab naar voren te schuiven.
In voornoemde paragraaf DIY (hieronder nog eens uitgelicht) wordt het belang van leren door te maken onderschreven. Digitale fabricage, zoals dat in FabLabs gebeurt, is daarvoor een actuele kapstok, zeker als 21st Century Skills (creativiteit, samenwerken, delen, probleemoplossing, ondernemerschap) daarbij aandacht krijgen.
Afgelopen jaar hebben wij gemerkt dat de honger bij scholen om hieraan aandacht te besteden ontzettend groot is. Tegelijkertijd lijkt echter niemand binnen het onderwijs echt te weten hoe het geformaliseerd kan worden. De kennis en tijd lijkt te ontbreken om er zelf mee aan de slag te gaan. Dat Bibliotheekservice Fryslân het wel oppikte zorgt ervoor dat scholen in Fryslân (maar wat ons betreft ook daarbuiten) in een gespreid bedje terechtkomen. Sinds we met het project aan de slag zijn gegaan bellen er wekelijks scholen met verzoeken om inzet.
Ook een belendend project als Fab the Library! biedt mogelijk een mooi aanknopingspunt met het onderwijs. We zouden deze leergang zonder veel moeite ook voor het onderwijs passend kunnen maken.
Vanzelfsprekend gaan wij graag eens met Kennisnet in gesprek om ons project met hen te delen.
Niet alleen The Echo Nest doet aan onderzoek naar en visualisatie van muziekdata. Ook Google begeeft zich in dit domein en gebruikt daarbij haar dienst Google Play Music als bron. Uitgangspunt van dit onderzoek is het bieden van een breed overzicht van ontwikkelingen in genres en artiesten. Van het Google Research blog:
With newspapers, blogs, and websites wrapping up their Top Ten album lists for 2013, we thought we’d take a look at some favorite music a bit further in the past as well.
Today, we’re releasing a visualization to show which music has stood the test of time, and how genres and artists have risen and fallen in popularity. The Music Timeline uses aggregated data from Google Play Music to show the changes in music genres over the decades.
De wijze van visualisatie doet me overigens heel erg denken aan die van LastGraph (helaas ter ziele gegaan las ik net).
Nummers die je mateloos irriteren, iedereen heeft ze. Bij mij gaan m’n haren bijvoorbeeld recht overeind staan bij de stem van Shakira, de keelsnik van Dolores O’Riordan van The Cranberries en de totaal ontbrekende spanningsboog (vooral door de bloedsaaie tweekwartsmaat) in Driver’s Seat van Sniff ’n Tears.
Eenzelfde soort allergie heb ik voor de beats van The Prodigy. Of het met de eentonigheid of oeverloze herhaling te maken heeft, ik weet het niet, maar ik kan er gewoon echt niet naar luisteren. Juist daarom genoot ik dubbel van deze parodie op Firestarter. Treffend gedaan Mario Wienerroither!
Adviseur digitaal burgerschap bij KB nationale bibliotheek en lid van het programmateam van het programma digitaal burgerschap. Mede-auteur van het AI Kookboek.
Werkte o.a. aan Open Bibliotheek Badges, Data Detox Kit, The Glass Room expo, What The Future Wants en FryskLab. Op Eén Na Beste Bibliothecaris van Nederland 2015.
Amateurwielrenner, drummer en muziekfanaat. TEDx-spreker.
![[The remix of] Everything Is A Remix](https://i0.wp.com/jeroendeboer.net/wp-content/uploads/2021/09/remix-uitsnede.png?resize=37%2C37&ssl=1){kind=small}
