Product placement – it became commonplace during the 1980s, but it has a much longer history, one that goes right back to the beginning of film. Oliver Noble’s video lightly (emphasis on lightly) traces the evolution of conspicuous product placement in film. A little tale of the not-so-good, the bad and the ugly…”
Nature heeft een artikel gepubliceerd, waarin beschreven wordt dat bepaalde muziek kan leiden tot het vrijkomen van dopamine in het menselijk brein. Deze neurostransmitter speelt een grote rol in het ervaren van genots- en blijdschapsgevoelens. De ervaring waarbij het luisteren naar bepaalde muziek kan leiden tot een natuurlijke high is hiermee wetenschappelijk gestaafd.
In het onderzoek werden veertig stukken uiteenlopende muziek gebruikt, uiteenlopend van Samuel Barber’s Adagio for Strings tot Lamb’s Angelica. Opmerkelijk vond ik het voorkomen van Moby Dick van Led Zeppelin, temeer omdat dit nummer grotendeels bestaat uit een drumsolo. Voor niet-slagwerkers lijkt me dit niet echt een gelukzalige ervaring (maar ik ben dan ook geen neurowetenschapper), maar als ik dan een drumsolo mag kiezen waarvan ik gelukkig word dan liever eentje van Vinnie Colaiuta. Bijvoorbeeld in onderstaande video met Chick Corea en John Patittuci. Over smaak valt namelijk heus te twisten, dopamine of niet.
Geen snaren, wel fretten, een multitouchdisplay van 8 inch en een Linux-besturingssysteem: de Kitara van Michael Zarimis. Met dank aan een post op Boing Boing: CES 2011: Kitara synth-guitar.
Enkele dagen geleden postte ik een korte documentaire die ik samen met Nelleke Koop en Robert Keun maakte over de Estische componist Toivo Tulev. Een jaar daarna werden we gevraagd of we een korte film wilden maken waarmee een festival rondom de Britse componist Harrison Birtwistle geopend kon worden. Hiertoe bezochten we pianist Nicolas Hodges en Birtwistle zelf in respectievelijk Duitsland en Groot Brittannië. Onderwerp van de film is de pianocompositie Harrison’s Clocks, gebaseerd op de legendarische klokken van John Harrison. Hodges voert dit complexe en intrigerende werk, naast andere stukken voor piano, uit op de geweldige cd The Axe Manual – Complete Works for Piano Solo (2004, Spotifylink). Onderstaand het resultaat:
In het vermakelijke Cambridge’s head librarian smacks down Star Wars Jedi archives maakt Andy Priestner gehakt van het behandelen van een informatievraag door bibliothecaris Jocasta Nu. Priestner, hoofd van de bibliotheek van de universiteit van Cambridge, ziet daarnaast meer merkwaardige dingen. Zo staat alle digitale content (holobooks en datacards) gewoon op de plank en zijn Jedi’s verplicht de bibliotheek te bezoeken om informatie in te zien. Volgens Priestner is dat de reden dat er in de films nauwelijks bibliotheekbezoekers te zien zijn. Het kost gewoon teveel tijd. Modern niet?
![[The remix of] Everything Is A Remix](https://i0.wp.com/jeroendeboer.net/wp-content/uploads/2021/09/remix-uitsnede.png?resize=37%2C37&ssl=1){kind=small}
