Posted by Jeroen de Boer on mrt 28, 2014
Ik ben doodop, maar tjongejonge, wat is er deze week veel gebeurd met FryskLab. Ten eerste was er de mijlpaal van de pilot van het challenge-onderdeel van FryskLab Elements, ons speciaal ontwikkelde onderwijsaanbod. Veertig techniekstudenten van ROC Friese Poort Drachten gingen afgelopen woensdag aan de slag met twee opdrachten, geformuleerd door waterbedrijf Vitens en onderzoeksinstituut Wetsus.
Een mijlpaal, omdat het de eerste keer was dat we FryskLab 100% inzetten voor het beoogde doel: binnen het onderwijs digitale fabricage koppelen aan de thema’s watertechnologie, duurzame energie en het nieuwe ambacht. Terugkijkend op de sessie en eveneens op basis van feedback van de docenten kan ik zeggen dat het een succes was. Finetuning is natuurlijk vereist, maar wanneer je terugkrijgt dat leerlingen boven zichzelf uitstegen kunnen we alleen maar hel erg tevreden zijn. Inmiddels liggen de verzoeken voor challenges bij andere ROC’s al klaar, wat helemaal geweldig is.
Gisteren waren we met FryskLab van de partij bij het seminar ‘Bibliotheek van de Toekomst’. Helaas zonder bus, want de historische binnenstad van Utrecht stond het niet toe dat we daar langere tijd konden parkeren. Daarom maar met de technologie in de kofferbak naar Utrecht, want het verzorgen van een 3D printworkshop wilden we niet laten schieten. Daarnaast presenteerden we ons aanbod, in het bijzonder Fab the Library!, binnen de spiksplinternieuwe eLibrary-formule. Dit aanbod, dat draait om digitale diensten in fysieke bibliotheken, bevat ondermeer een makersplaatsmodule. Daaraan geven we als FryskLab invulling en daar zijn we reuzetrots op.
Vandaag, tenslotte, kregen we bezoek van Anne-Wil Lucas, Tweede Kamerlid voor de VVD. Haar streven onderwijs en arbeidsmarkt zo goed mogelijk op elkaar te laten aansluiten past natuurlijk heel erg mooi bij onze FryskLabuitgangspunten. Dat resulteerde in een aangename tweeëneenhalf uur durende sessie in de bus, waarbij we uitvoerig spraken over innovatie, onderwijs en de veranderende rol en functie van bibliotheken.
En, oh ja, bij thuiskomst kwam ineens onderstaande tweet als een totale verrassing uit de lucht vallen. We zijn genoemd zal ik maar zeggen, vanaf 0:54 in het filmpje hieronder. Superleuk en ontzettend eervol zo erkend te worden.
“But of course not all enthousiast for digital fabrication find themselves in cities. That’s why we’re really excited to share with you the work of Jeroen de Boer and his FryskLab, because it’s a mobile FabLab and will visit rural towns across The Netherlands to inspire those communities’ interest into 3D printing. We find this to be a really good example of an inclusive project.”
Posted by Jeroen de Boer on mrt 25, 2014
Dit leest als een spannend jongensboek. Economieprofessor Mike Moffat kwam kortgeleden bij toeval op het spoor van een reeks mysterieuze boodschappen die zijn verstopt in boeken van de universiteitsbibliotheek van Western University. Moffat meldde op 10 maart jl.:
I was in the D.B. Weldon library at Western University on Sunday and discovered some form of cryptogram in one of the books in the 3rd floor stacks. This puzzle is really bothering me – I will pay $100 to anyone that can solve it.
I took the book International economics : trade and investment by Søren Kjeldsen-Kragh (call number HF1379.K535 2002) off the shelf and there was a plain white envelope in it. The envelope was near the front of the book; I had assumed someone was using it as a bookmark. It fell out of the book and I picked it up, while stupidly closing the book (so I’m not sure which page it was on. Roughly page 100 or so).
I opened the envelope and discovered the following note and plastic leaf. The leaf was not attached to the note in any way, I just placed it there:
Tot op heden zijn er 18 boodschappen gevonden, waarvan Moffat op zijn blog uitgebreid kondt doet, bijvoorbeeld in deze blogpost. Ik ben helemaal geen puzzelaar, maar ik kan me voorstellen dat er genoeg mensen zijn die Moffat willen helpen het mysterie op te lossen. Veel plezier!
bron: Boing Boing
Posted by Jeroen de Boer on mrt 24, 2014
Voor mij persoonlijk staat Paul Simon’s ‘50 Ways To Leave Your Lover‘ vooral voor de legendarische groove van Steve Gadd. Bottom line is echter dat Simon in zijn nummer veel minder dan vijftig redenen aanhaalt die de aanleiding voor een relatiebreuk zouden kunnen vormen. Dat bracht programmeur apparish ertoe een Twitterbot te realiseren die met regelmaat, analoog aan de strofe-indeling van Simon, redenen tweet. Zinvol? Nah. Leuk? Ja!
Afbeelding: Matthew Straubmuller (imatty35) [CC-BY-2.0], via Wikimedia Commons
bron: Laughing Squid
Posted by Jeroen de Boer on mrt 23, 2014
Het is niet raar dat ik tegen deze transitiepost het meest aanhik. Het is namelijk degene met de meest emotionele lading. De vraag is waar je de grens legt bij het bespreekbaar maken van gesignaleerde problemen als je ze ook van zeer dichtbij meemaakt. Ik merk dat ik nu ook al gelijk vlucht in algemeenheden, want de (overigens misplaatste) conclusie doelbewust het eigen nest te bevuilen is exact de grens die velen (waaronder ikzelf) niet willen overschrijden.
Geregeld krijg ik opmerkingen van collega’s in de trant van: “Goed dat je daarover geblogd hebt, ik zou het niet kunnen.” Dat is natuurlijk prima, ik vind het namelijk leuk om te doen, dat bloggen. En als ik me daarmee onderscheid van anderen doe ik voor mijn gevoel iets dat positief voor mezelf is. Ik tracht namelijk zoveel mogelijk te proberen beargumenteerd een punt te maken en een discussie op gang te brengen waar ik denk dat dat nodig is.
Veel zorgelijker vind ik echter opmerkingen in de trant van “Goed dat je daarover geblogd hebt, ik zou het niet durven.” Daaruit zou je de conclusie kunnen trekken dat men gewaarschuwd is zich vooral niet uit te spreken over bepaalde onderwerpen. Ikzelf ben nooit in die situatie geweest, misschien ook door bij twijfel over een te schrijven blogpost of te ondernemen actie eerst eens te polsen hoe collega’s daar tegenover zouden staan.
Bij het lanceren van de petitie die vooraf ging aan het starten met Open Bibliotheken ben ik eerst bij mijn voormalige directeur binnen gelopen. Hij had geen enkel probleem met mijn (en Edwin Mijnsbergen’s voornemen), waardoor ik me gesterkt voelde ermee aan de slag te gaan, niet gehinderd door mogelijke zorgen. Ergens heb ik echter het gevoel dat sommige collega’s die zich heus wel zouden willen uitspreken zich laten hinderen door zelfgetrokken conclusies dat het mogelijk problemen zou opleveren. Ikzelf heb dat in ieder geval nog nóóit meegemaakt. Het voorbeeld vooraf te checken zoals bij Open Bibliotheken is een grote uitzondering.
Ik ben ervan overtuigd dat alles staat of valt met drie factoren:
1. je schrijft zoveel mogelijk genuanceerd en beargumenteerd;
2. je laat, door regelmatig te schrijven, zien dat je het meent;
3. je laat ook zien of horen wanneer je positieve en leuke kanten signaleert
Ik hoop daarom van harte dat er naast Edwin, Joost, Fabiola, Jeanine, Ton (en vast nog een aantal anderen, maar het is en blijft een ontluisterend kort lijstje) meer collega’s zijn die zich gaan uitspreken over het vak. Niet door slechts te bashen of te zuurpruimen, maar door eerlijk zorg te uiten, aan te geven wat beter kan of door gewoonweg uit te lichten wat er al goed gaat en een (extra) schijnwerper verdient. Sterker nog: de transitie van het bibliotheekwerk heeft (nieuwe) inzichten en daarmee een verse lading bibliobloggers nodig.
Afbeelding: lastonein via Compfight cc
Posted by Jeroen de Boer on mrt 21, 2014
0.0025%. Dat is het grofweg het percentage steunbetuigers van de petitie Mijn Bieb Moet Blijven, een actie van de Vereniging van Openbare Bibliotheken. Van de immer opgevoerde vier miljoen bibliotheekleden hebben zo’n 10.000 de moeite genomen de petitie te onderschrijven.
Schrikbarend weinig natuurlijk. Maar hoe komt dat nou? Of zou je beter de vraag kunnen stellen wat de VOB hiermee nou wilde bereiken? Naar mijn weten is het initiatief exclusief afkomstig van de bestuursburelen en is het niet afgestemd met de bibliotheken in het land. Het was er enkele weken geleden gewoon ineens, een Facebookpagina met een manifest. En daarna een inderhaast opgezette heuse webpagina. Een tekst met daarin terminologie die de geoefende bibliotheekbeleidstekstlezer kan dromen, maar die de gemiddelde gebruiker weinig zal zeggen. En die afsluit met de term ‘volwaardige bibliotheekvoorziening’, zonder in te gaan op wat dat nou precies inhoudt.
En dan de timing: volkomen onbegrijpelijk. De lokale bibliotheekvestigingen die nu bij bosjes het leven laten doen dat dankzij gemeentelijke bezuinigingen. De VOB lijkt echter verblind door de binnenkort te bespreken bibliotheekwet. Belangrijk, maar ook weer zoiets dat mijlenver afstaat van de gebruiker van de bieb.
Dat resulteert dus in een percentage van 0.0025%. Dat je de ondertekenaars natuurlijk niet in de kou kunt laten staan besefte de VOB zich echter ook wel, want met veel aplomb werd de petitie deze week overhandigd aan een aantal Kamerleden. En er werd een heuse pop-up bieb (was ie wel gecertificeerd?) uit de grond gestampt op het Haagse Binnenhof. En de Twitterstream van de VOB liep vol met leuke kiekjes van telkens een bezoeker meer. Het was in ieder een leuk dagje uit.
Wat de VOB in al haar goedheid natuurlijk wenste was een volksopstand zoals die nu rondom Wilders is losgebarsten. Dat vier miljoen leden op de oproep van Ap de Vries, “Willen jullie meer of minder bezuinigingen!?”, “Minder! Minder! Minder! zouden scanderen. Dat regisseer je echter niet, zelfs niet als je Een Jurk op een verkeerd gekozen moment vraagt pleitbezorger van de bieb te zijn.
![[The remix of] Everything Is A Remix](https://i0.wp.com/jeroendeboer.net/wp-content/uploads/2021/09/remix-uitsnede.png?resize=37%2C37&ssl=1){kind=small}
.jpg){kind=link}