Gistermiddag kregen we van het SIOB de videoregistratie toegestuurd van de toespraak van minister Jet Bussemaker bij de opening van het Nationale Bibliotheekcongres, 10 december jl. Hierin sprak zij onder andere over het project FryskLab. Hieronder het fragment daarvan.
Hoe maak je je indoor looptrainingen leuker en ben je muzikaal actief? Als je drummer bent kan je doen wat bigZ Cymbals doet: de looptrainer omringen door slagwerk en je eigen soundtrack aan elkaar spelen. Om je onafhankelijkheid te trainen lijkt me dit ook een prachtige manier: de loopband zó afstellen dat je niet in de maat kunt lopen. Geweldig!
bron: Laughing Squid
In de categorie ‘omdat-het-kan’ deze keer een uur lang heldere momenten van Angela Lansbury in Murder, She Wrote. Verantwoordelijk voor dit vermakelijke knip- en plakwerk is Isaac Royffe.
bron: Laughing Squid
Enkele weken geleden zei ik tegen Catrien dat ik geïrriteerd werd van tweekwartsmaten in popmuziek. Een onzinnige opmerking eigenlijk, want er zijn talloze voorbeelden waarbij ik tweekwartsmaten juist heel erg waardeer.
Aanleiding was echter Driver’s Seat, een song die me tergt, maar waarvan ik moeilijk kan aangeven waarom dat zo is. Ik bedoel: er is meer muziek die futloos is en nergens heen lijkt te gaan. Het is ook geen kwestie van goede of slechte muziek, waarvan ik veel van het laatste zo veel mogelijk ontwijk, maar die, als ik er niet aan ontkom, ik maar voor lief neem.
Nee, een nummer als Driver’s Seat maakt me écht ongemakkelijk. Ik gruw ervan. Die ballon gaat ook op voor de andere nummers hieronder. Van de keelsniktruc van de dame van de Cranberries tot de pathetische jongerenkerkkoorhymnes van Kensington. Van Ram Jam’s Black Betty dat nérgens heen gaat tot de formulepastiche van nepindiaan The Rasmus.
Zo, nu weer verder 🙂
Om bladmuziek te kunnen lezen gebruiken blinde musici normaliter braille. Dit kent echter als tekortkoming dat het de nuances en complexiteit van het papieren origineel vaak niet kan overbrengen. De Zuid Koreaanse pianiste Yeaji Kim bedacht daarom een manier om traditionele bladmuziek te kunnen voelen: ze maakte de notatie op haar papieren partituren tastbaar door het schrift letterlijk op te hogen.
Deze persoonlijke en tijdrovende aanpak werd opgemerkt door William Aquite, een student aan het Mechanical Engineering Department van de Universiteit van Wisconsin. Hij bedacht dat Kim’s concept uitstekend kon worden uitgevoerd met een peperdure 3D printer die hen onlangs geschonken werd. Samen met zijn professor Tim Oswald betrok hij haar daarom bij zijn onderzoek.
Aquite:
“Kim was interested in the idea and definitely excited about collaborating. This isn’t just building a prototype for her or the School of Music. It’s a true collaboration in that we’re working closely with Kim to understand her design needs and to find solutions together.”
bron: University of Wisconsin
![[The remix of] Everything Is A Remix](https://i0.wp.com/jeroendeboer.net/wp-content/uploads/2021/09/remix-uitsnede.png?resize=37%2C37&ssl=1){kind=small}
