Enkele dagen geleden leerde ik Django Django kennen, een bandje dat ik zou omschrijven als folktronica met Byrdsinvloeden. Dat laatste wijst vooral op hun fijne dubbele vocalen. Het debuutalbum (Spotify) kwam 30 januari jl. uit en dat is een perfecte timing, want het is een uiterst opgewekte lenteplaat. Gewoon even luisteren.
Lees hier een recensie op NME.
Het zal bij Dodorama in Rotterdam geweest zijn dat ik 1995 van Screaming Headless Torsos blind aanschafte. Ik weet eigenlijk niet meer precies waarom, maar waarschijnlijk omdat bassist van dienst Fima Ephron was, die ik kende uit Lost Tribe. Hun energieke en doordachte, maar uiterst toegankelijk jazzrock was geheel naar mijn smaak, dus aanschaffen van 1995 deed ik zonder aarzeling. En het was een voltreffer. De muziek van Screaming Headless Torsos is een geweldig energieke mix van funk, rock, instrumentale hoogstandjes en unieke vocalen. En de ritmesectie bestaande uit Jojo Mayer (drums), Daniel Sadownick (percussie) en eerdergenoemde Fima Ephron is één van de beste die ik ooit hoorde. Het zal daarom geen toeval zijn dat we met mijn toenmalige bandje Doenda van zowel SHT als Lost Tribe een nummer speelden: Vinnie en It’s Not What It Is. Onderstaande video’s van Vinnie, een absolute topsong, kwam ik zojuist tegen op Youtube.
Slechts eén keer toog ik naar Landgraaf en dat was omdat Living Colour daar speelde. Time’s Up (1990) was een bepalend album voor me: de ultieme mix van groove, riffs en melodie. Als meespeelplaat repeteerde ik er zo’n beetje elke dag m’n slagwerkskills mee. Daarmee werd Will Calhoun een absoluut voorbeeld van de drummer die ik ook wilde zijn: strak en onwijs groovend, zonder aan speelsheid en creativiteit in te boeten. Maar dat gold eigenlijk voor de hele band. Ik kwam ertoe beelden van dat concert op te zoeken, nadat ik het live-album Live From Electric Ladyland tegenkwam op Spotify, uit dezelfde vroege jaren 90. Ik moet ergens in de kluwen van de moshpit te vinden zijn. Wat een feest was dat. En wat weer een zegen van het web om dit materiaal op te kunnen duiken, want ik zag het niet eerder.
Wat een geweldig mooie foto’s zijn dit, de reeks afbeeldingen van Näher an der Klassik, een promotiecampagne van het Berliner Philharmoniker. De foto’s van Bjoern Ewers tonen het interieur van verschillende muziekinstrumenten op macroniveau. Hieronder een voorbeeld ervan. Schitterend.
bron: Boing Boing
Naar verluidt zijn dit de enige video-opnames waarin John Coltrane met zijn kwartet (McCoy Tyner – piano, Jimmy Garrison – bas en Elvin Jones – drums) materiaal van zijn klassieke album A Love Supreme uitvoert. De beelden zijn geschoten tijdens het jazzfestival in Antibes, 1965, waarvan overigens wel audio-opnamen uitgebracht zijn, Live In Antibes 1965, met daarop een integrale uitvoering van A Love Supreme.
![[The remix of] Everything Is A Remix](https://i0.wp.com/jeroendeboer.net/wp-content/uploads/2021/09/remix-uitsnede.png?resize=37%2C37&ssl=1){kind=small}
