Posted by Jeroen de Boer on nov 26, 2012
Toen ik enkele maanden terug in Amerika door de douane moest werden er vingerafdrukken afgenomen. Verplicht, want bij weigering werd de toegang tot het land ontzegd. Het maken van een foto behoorde ook tot het arsenaal, maar voelde op de één of andere manier minder intimiderend.
De flair waarmee het Ushuaia Beach Hotel op Ibiza daarom ook pocht met de mogelijkheid te kunnen betalen en Facebookupdates te posten met een vingerafdruk stuit me daarom ook tegen de borst. Voor mij is het typisch een staaltje van “technisch mogelijk, maar daarom hoef je het nog niet te realiseren“. Ik ben benieuwd wat jullie er van vinden.
bron
Posted by Jeroen de Boer on nov 25, 2012
Enkele weken geleden werd gevraagd of ik namens de NVMB wilde deelnemen aan een sessie waarbij leden van verschillende beroepsverenigingen voor informatieprofessionals een stip op de horizon wilden bepalen: de basis voor een toekomstvisie voor het veranderende vak.
Natuurlijk ben ik ingegaan op deze uitnodiging en toog naar het Ministerie van Economische Zaken in Den Haag waar de middag plaatsvond. Aldaar werden de vijftien aanwezige leden (of ook wel visionairs) ingedeeld in drie groepen van vijf plus een begeleider en werd het zogenaamde kralenspel gespeeld. Hierbij moest elke deelnemer een concrete werksituatie als uitgangspunt nemen en deze via een aantal onderzoeksvragen herleiden naar een oplossing. Omdat ik het zinvol vind deze te delen schrijf ik deze blogpost, mede door de oplossing die Jantien Dubbeldam mij aandroeg. Vanwege privacyredenen laat ik bepaalde gegevens achterwege.
De opdracht die we hadden meegekregen was de volgende:
Als voorbereiding vragen we u om alvast na te denken over één concrete situatie waarin de huidige organisatie de informatiemedewerkers in de weg zit.
Het gaat erom dat u deze situatie zo precies mogelijk en in de ik-vorm kan vertellen.
Situatie (uitgangspunt):
Ik leid een project waarbij de door mij aangedragen en onderzochte basis wordt genegeerd.
Hittepunt (wat is de kern van emotie)?:
Mijn kennis wordt niet serieus genomen.
Ontwikkeling (wat gebeurt er als in de situatie geen verandering optreedt?):
Ik voer uit en ben verantwoordelijk voor een project waarop ik niet trots ben omdat het de door de ontbrekende fundamenten niet toekomstbestendig en deelbaar is.
Vraag:
HOE ORGANISEREN EN VERMARKTEN WE ONZE EXPERTISE ALS KLOPPEND HART VAN DE INFORMATIEMAATSCHAPPIJ?
Na het formuleren van bovenstaande vraag (wat we gezamenlijk deden, omdat de onderliggende hittepunten bij onze cases veel gelijkenissen vertoonden), werd ons gevraagd de analyse een stap verder te brengen.
Monster (wat zie je als het grootste gevaar als je de vraag als uitgangspunt neemt)?:
Ik zie een grote leemte in kennis bij collega’s en bestuurders en dat vormt een bedreiging voor noodzakelijke ontwikkeling die uiteindelijk leidt tot het verdwijnen van het vak.
Held/hart (welk offer breng je om hierin verandering te brengen?):
Ik spreek mij publiekelijk uit en maak mij daarmee mikpunt van kritiek en mogelijke represailles.
God/hoofd (waarvoor breng je dit offer?):
Ik wil informatie en mensen verbinden, zonder dat daarbij sprake is van institutionele barrières.
Wat we als groep vervolgens weer samen deden was het formuleren van de twee grootste gevaren aan weerszijden van de vraag (de zogenaamde polen) Hoe organiseren en vermarkten we onze expertise als kloppend hart van de informatiemaatschappij?. Dat waren voor ons de volgende:
1. Systemen nemen ons werk over.
2. Ambitieloze en verstarde vakgenoten zijn in de meerderheid.
De laatste stap was vervolgens weer terug te keren naar het uitgangspunt, maar niet die van jezelf maar van iemand anders in de groep. De opdracht was een strategie/oplossing/orakel voor dat uitgangspunt te formuleren. In mijn geval schreef Jantien Dubbeldam voor mij:
Hoe fiets je een berg op die onneembaar lijkt? Laat zien dat het lastig is. Vraag toeschouwers om je een zetje te geven. Neem je rust op een veilige plek, om daarna weer gesterkt verder te fietsen/klimmen. Ook lopend naast je fiets kun je de top bereiken.
Associatie:
James Taylor: Secret O’ Life
Alhoewel de middag slechts enkele uren duurde leverde hij ontzettend veel op. Ten eerste maakte ik kennis met collega’s uit verschillende vakgebieden (hoger onderwijs, overheid, ZZP-ers), maar het interessante was dat we dus dezelfde gevaren/uitdagingen voor ons vak zien. In dat licht voelde ik me ook met terugwerkende kracht extra gesterkt in het publiceren van Gaan we niet een beetje dood van binnen?. Bij het schrijven daarvan (maar dat gaat ook op voor bijvoorbeeld OpenBibliotheken) gaat het namelijk, naast de inhoud, ook om klamme handen en slapeloze nachten. “Laat zien dat het lastig is“, krijg ik als advies. Bij deze daarom de uitwerking van de sessie van afgelopen vrijdag. Ik ben uitermate nieuwsgierig naar het vervolg, evenals jullie reacties.
Jantien’s advies voor mij:

Posted by Jeroen de Boer on nov 24, 2012
Mijn opa speelde erg goed mondharmonica. Het was daarom altijd wachten op het moment dat hij na het avondeten het instrument tevoorschijn haalde en hij liedjes voor ons speelde. Maar mocht je de kunst niet onder de knie hebben en toch graag mondharmonica willen spelen? Dan is er de Rolmonica. Het principe is eigenlijk doodeenvoudig: de speler blaast in een bakelieten omhulsel en draait tegelijkertijd een hierin geplaatste player piano-rol rond. De ingeblazen lucht wordt door de gestanste openingen geleid en brengt via de harmonica geluid voort. De rollen zijn naar believen te vervangen en destijds (1930) waren er tientallen songs mee te spelen:
“It is a veritable pocket size Jazzband, combing the principles of the harmonica and the player piano. It is an instrument of a thousand melodies, it plays the populairs airs of the past, as well as the latest Broadway hits. There are hundreds of rolls to select from, and new ones are added every month.”
bron: Boing Boing

Posted by Jeroen de Boer on nov 23, 2012
Dragontape is een geweldige dienst om videomixtapes mee te maken. Ik was daarom aangenaam verrast te zien dat het Italiaanse muziekblog 74:33 het gebruikt om haar muziek mee aan te bieden. Over de achtergrond van deze stijlvolle website, die de stemming van afspeellijsten verbeeldt door afbeeldingen, foto’s en illustraties:
74:33 is a music blog curated by a collective of designers, journalists, filmmakers, writers, artists and music lovers, born for sharing good music, old and brand-new, on playlist. We have a 74 minutes and 33 seconds cd per day to fill in. Time will be our only limit. We will make you listen to everything, long as it’s beautiful.
Each column is created by its own curator.”
De reden om te kiezen voor de naam 74:33 is overigens indirect te danken aan Beethoven. Het verhaal gaat dat de echtgenote van Sony-topman Norio Ohga, in 1980 de wens uitsprak Beethoven’s Negende Sympony op een cd te willen zien:
“The performance by the Berlin Philharmonic, conducted by Herbert von Karajan, lasted for 66 minutes. Just to be quite sure, a check was made with Philips’ subsidiary, Polygram, to ascertain what other recordings there were. The longest known performance lasted 74 minutes. This was a mono recording made during the Bayreuther Festspiele in 1951 and conducted by Wilhelm Furtwängler. This therefore became the maximum playing time of a CD. A diameter of 120 mm was required for this playing time”.
bron: Lost At E Minor

Posted by Jeroen de Boer on nov 22, 2012
Kelvin Doe (15 jaar) maakte zijn eigen generator en FM-radio en heeft als ambitie windmolens te bouwen. Zijn probleem is echter dat hij niet beschikt over reguliere middelen en is aangewezen op materiaal uit afvalbakken. MIT-student David Sengeh, eveneens afkomstig uit Sierra Leone, leerde Doe kennen tijdens het festival Innovate Salone en stond versteld van diens activiteiten. Dat bracht hem ertoe Doe uit de nodigen drie weken te gast te zijn bij het MIT Media Lab en daar verder te werken aan zijn oplossingen. De video die zijn verhaal en verblijf in Amerika vertelt is hartverwarmend. Van harte aanbevolen dus!
bron: BostInno