Mijn ervaring in privacyworkshops, die ik samen met mijn collega Theo van der Meer geef aan MBO-leerlingen, is dat zij de traceerbaarheid van hun mobiel heel gewoon vinden. Dat geeft te denken, maar wellicht kijken ze na het zien van het onderstaande filmpje, plus een toelichting daarop, wat anders (lees: kritischer) tegen de zaak aan. De achtergrond:
Malte Spitz, a member of the Green Party in Germany, sued Deutsche Telekom and forced the company to hand over six months of recorded cell phone data. The results were fairly eye opening.
During a five month period, DT tracked Spitz’s location and phone usage 35,000 times. If that sounds like a lot, you’re right. And it looks even worse when you visualize the data. Zeit Online took this geolocation data and combined it with publicly-available information relating to Spitz’s political life (e.g., his Twitter feeds and blog entries) and produced a screencast that documents two days in the life of the Green Party politician.
New York Magazine publiceerde afgelopen week een reeks artikelen over onroerend goed in de stad. In The Perpetual Garret wordt een aantal foto’s van de onderkomens van bepalende New Yorkse kunstenaars getoond. De ondertitel Where the starving artists slept zegt genoeg. Een mooi inkijkje!
Cage and Merce Cunningham shared a loft at 101 West 18th Street. By 1982, Cage had filled the space with 203 plants.
Rauschenberg in his Fulton Street loft. He had built a bathtub by lining a fish crate with tar but could only use it in the summer because he had no hot water.
Burroughs nicknamed his room in this partially converted YMCA at 222 Broadway “the Bunker.” He lived in the former locker room; twenty years earlier, Mark Rothko worked on his murals for the Four Seasons in the abandoned gym.
Staatssecretaris Teeven heeft zijn best gedaan op een brief met auteursrechtspeerpunten, maar wenst hierover geen lastige vragen te beantwoorden.
Acta leek een stille dood gestorven, maar niets lijkt, gezien een reeks recente gebeurtenissen met betrekking tot auteursrecht en de handhaving daarvan, minder waar. Zo ontstond er terechte ophef over de aanstelling van voormalig IFPI-lobbyiste Maria Martin-Prat als eindverantwoordelijke voor het Europese auteursrechtenbeleid. Zorgelijk, zeker nu er vorige week al is gepleit voor een verlenging van de auteursrechttermijn met minimaal 20 jaar (van 50 naar 70 of zelfs 95 jaar). Dat dit voorstel door een werkgroep van Europese academici (Copyright extension is the enemy of innovation) beargumenteerd regelrecht naar de prullenbak werd verwezen (of beter gezegd: werd genegeerd) is op zich al schrijnend genoeg. Maar het kan nog erger: in de Speerpuntenbrief auteursrecht 2011 (zie onder) die staatssecretaris Fred Teeven vandaag naar de Kamer stuurde staat promptverloren precies het omgekeerde:
Het auteursrecht moet bijvoorbeeld nieuwe creatieve toepassingen van oude werken stimuleren.”
Dat de lobby van de entertainmentindustrie zijn vruchten afwerpt (bovenstaande quote zou zo maar van iemand als Tim Kuik kunnen zijn) is dus duidelijk. Met enig historisch besef of een vooruitziende blik heeft het evenwel niets meer te maken. Het is eigenlijk in- en intriest dat het, en ik hoor het mezelf zeggen, nu ook in Nederland gewenst Kabinetsbeleid is. De maatregelen lijken namelijk zo sterk ingegeven door internationale druk van machteloze maar kapitaalkrachtige entertainmentbizz dat enig vertrouwen in een weloverwogen modern ict- en innovatiebeleid bij mij razendsnel vervliegt. En dat zeker wanneer digitale burgerrechtenorganisatie Bits of Freedom vanmiddag de toegang werd ontzegd tot de persconferentie van Teeven. Kritische vragen (waarvan hij dus ongetwijfeld weet dat ze terecht zijn) worden blijkbaar niet gewenst.
Deze boeken krijgen op een wel heel bijzondere manier een tweede leven. Verantwoordelijk hiervoor is de Amerikaanse kunstenaar Mike Stilkey.
Los Angeles native Mike Stilkey has always been attracted to painting and drawing not only on vintage paper, record covers and book pages, but on the books themselves. Using a mix of ink, colored pencil, paint and lacquer, Stilkey depicts a melancholic and at times a whimsical cast of characters inhabiting ambiguous spaces and narratives of fantasy and fairy tales. A lingering sense of loss and longing hints at emotional depth and draws the viewer into their introspective thrall with a mixture of capricious poetry, wit, and mystery. His work is reminiscent of Weimar-era German expressionism and his style has been described by some as capturing features of artists ranging from Edward Gorey to Egon Schiele.”
My pen moves along the page like the snout of a strange animal, shaped like a human arm and dressed in the sleeve of a loose green sweater. I watch it sniffing thepaper ceaselessly, intent as any forager that has nothing on its mind but the grubs and insects that will allow it to live another day. It wants only to be here tomorrow, dressed perhaps in a sleeve of a plaid shirt, nose pressed against the page, writing a few more dutiful lines while I gaze out the window and imagine Budapest, or some other city where I have never been.
Adviseur digitaal burgerschap bij KB nationale bibliotheek en lid van het programmateam van het programma digitaal burgerschap. Mede-auteur van het AI Kookboek.
Werkte o.a. aan Open Bibliotheek Badges, Data Detox Kit, The Glass Room expo, What The Future Wants en FryskLab. Op Eén Na Beste Bibliothecaris van Nederland 2015.
Amateurwielrenner, drummer en muziekfanaat. TEDx-spreker.
![[The remix of] Everything Is A Remix](https://i0.wp.com/jeroendeboer.net/wp-content/uploads/2021/09/remix-uitsnede.png?resize=37%2C37&ssl=1){kind=small}
