“We moesten het stadse leven documenteren zoals het werd geleefd“, vertelt bibliothecaris Jason Baumann in het New York Times-artikel Lifting the Veil on the New York Public Library’s Erotica Collection. “En dat betekende dat we het verzamelen van het goede en het kwade.” Wat betreft het laatste heeft Baumann het over de verzameling van erotisch en pornografisch materiaal in de permanente collectie van New York Public Library.
Een collega van Baumann vertelt over het aanschaffen van het materiaal:
“The bookstore owners hated it when we showed up, but we loved it. Books and magazines were organized just the way librarians do it, by subject — fetish, S and M, black and white, that kind of thing. Since I was head of the Oriental Division my assignment was Asians. Oh, I did chubby, too.”
De collectie was lang onbereikbaar voor de bibliotheekgebruikers, maar is nu beschikbaar gekomen, zij het alleen in de bibliotheek zelf. Naast pulpliteratuur gaat het ook om een omvangrijke collectie homoliteratuur en om erotische stukken van bekende auteurs als Jack Kerouac en William Burroughs en foto’s van Man Ray.
Heel mooi gedaan, deze mashup van een geïsoleerde solotrack van Freddie Mercury die ‘We Are The Champions‘ vertolkt, ondersteund met beelden van vier live-concerten en een studio-opname.
Hoe werden computers en gebruikers die daarmee snode plannen hadden in beeld gebracht in de jaren ’70, ’80 en ’90? Kunstenaar Maria Auerbach maakte daarvoor een zogenaamde supercut van 78 Hollywoodfilms waarin het floppydisks en grote grijze monitoren regent. Een mooi tijdsdocument dat door Auerbach op een onderhoudende wijze aan elkaar geknipt en geplakt is.
We hebben er vast allemaal wel zo’n beetje een beeld bij hoe destijds geluidseffecten gemaakt werden. Dat maakt het bekijken van de korte film Back of the Mike er echter niet minder leuk om.
A boy lies on his bed (wearing a white shirt and a necktie), listening to a radio western. We see the images the radio creates in his mind, then we cut to the studio, where we see that this whole fantasy world is created at a frantic pace by announcers in three-piece suits and sound-effects technicians operating incredibly complicated jury-rigged devices. We get to see such things as one guy doing both voices in a conversation, an adult do a very convincing impersonation of a child’s voice, guys playing cowboys impersonating the sound of conversing while riding by playing “horsie” while reading their lines, and all the weird stuff used to make sound effects.
Peter Sunde wil aantonen dat kopieën geen waarde hebben. Hiertoe maakte de voormalige Pirate Bay-oprichter een kunstwerk, samengesteld uit een Raspberry Pi, een LED-scherm en geprogrammeerd in Python: Kopimashin
Het doel van Kopimashin, is het maken van zoveel mogelijk kopieën van Gnarls Barkley’s hit Crazy. Kopimashin doet dat met een snelheid van 100 kopieën per seconde, wat, als het aan de muziekindustrie ligt, neerkomt op zo’n tien miljoen dollar per dag (1,25 dollar per kopie).
“I want to show the absurdity on the process of putting a value to a copy. The machine is made to be very blunt and open about the fact that it’s not a danger to any industry at all. But following their rhetoric and mindset it will bankrupt them. I want to show with a physical example – that also is really beautiful in it’s own way – that putting a price to a copy is futile.”
Er worden overigens geen kopieën opgeslagen. Onderdeel van Kopimashin is namelijk dat de versies worden weggeschreven naar Unix-bestand /dev/null, waardoor ze automatisch worden verwijderd.
Adviseur digitaal burgerschap bij KB nationale bibliotheek en lid van het programmateam van het programma digitaal burgerschap. Mede-auteur van het AI Kookboek.
Werkte o.a. aan Open Bibliotheek Badges, Data Detox Kit, The Glass Room expo, What The Future Wants en FryskLab. Op Eén Na Beste Bibliothecaris van Nederland 2015.
Amateurwielrenner, drummer en muziekfanaat. TEDx-spreker.