Loopgraven doe ik niet aan, lópen wel

Posted by Jeroen de Boer on feb 13, 2013

Je werkt aan een project waar je je ziel en zaligheid inlegt. Je bent er namelijk van overtuigd dat het raakt aan de essentie van je werk. En aan de absolute noodzaak mee te gaan met de tijd en brede samenwerkingsverbanden aan te gaan. Het is iets dat ontzettend spannend is, maar wat bovenal leidt tot een volledig andere én positieve dynamiek tussen naaste collega’s en externe partijen.

Maar wat schetst dan de verbazing? Waar je van die externe partijen vrijwel louter positieve reacties krijgt zijn het vakgenoten die zuur reageren. Die slechts nadelen zien. Die gebaseerd op ongefundeerde aannames stellen dat het weinig tot niets te maken heeft met de doelstellingen van de werk. Die eigenlijk zeggen dat we door moeten gaan op de oude vertrouwde weg. Maar ga dan de discussie aan over de wijze waaróp zou je zeggen. En vergelijk dat nooit en te nimmer met het voeren van een loopgravenoorlog. Dat laatste impliceert namelijk dat er twee passieve partijen zijn die van tijd tot tijd proberen een explosief in elkaars geul te keilen.

En daarvoor pas ik.

We voeren namelijk geen oorlog en al helemaal geen passieve. We gaan juist vooruit (of doen daar een bewuste poging toe), steken onze nek uit door niet alleen te roepen, maar ook daadwerkelijk uit te voeren. Proberen de weg te effenen om tot kansen te kunnen komen. En daarvan mag iedereen álles vinden en juist de discussie over voeren. Heel graag zelfs. Niets liever dan dat. In beweging komen dus. Uit die schulp kruipen. Het positieve inzien van nieuwe kansen en ontwikkelingen. Uitdagingen. Een loopgravenoorlog? Integendeel!

[naschrift: ik barst (of eigenlijk kan ik wel zeggen “we barsten”) van het posivitisme, dus buigen doen we absoluut niet. Daarvoor passen we juist, want ons werk is veel te leuk. Als dat beeld wel zou bestaan is dat volledig onbedoeld. En nu weer lekker aan de slag.]