Pages Menu
Categories Menu

Posted by on jul 29, 2010

De iPad en het nieuwe publiceren

De iPad en het nieuwe publiceren

Gisteren las ik twee artikelen met een interessante insteek inzake de iPad: Books in the Age of the iPad en Thoughts on Designing for iPad. Het eerste artikel is geschreven vanuit het oogpunt van de vormgever, het tweede vanuit het oogpunt van een softwareontwikkelaar.

Books in the Age of the iPad gaat diep in op verschillende vormen van content en welke rol de iPad of vergelijkbare devices spelen in het aanbieden daarvan. Auteur Graig Mod, ook verantwoordelijk voor het uiterst lezenswaardige artikel KICKSTARTUP, Successful fundraising with Kickstarter.com & (re)making Art Space Tokyo, maakt onderscheid tussen Formless Content en Definite Content. In het eerste geval is de betekenis van de content niet afhankelijk van de vormgeving. Digitaliseren ervan en het lezen op ereaders etc. is daarmee eenvoudig en onafwendbaar. Definite Content daarentegen is voor haar betekenis en kwaliteit afhankelijk van de vormgeving, wat betekent dat ook de drager, in dit geval de iPad, dit medebepaalt:

The canvas of the iPad must be considered in a way that acknowledge the physical boundaries of the device, while also embracing the effective limitlessness of space just beyond those edges.

We’re going to see new forms of storytelling emerge from this canvas. This is an opportunity to redefine modes of conversation between reader and content. And that’s one hell of an opportunity if making content is your thing.”

Maar.. om het betreffende werk op de iPad te krijgen moet er eerst een zogenaamde app ontwikkeld worden. Over dat proces schreef Derek Powazek Thoughts on Designing for iPad. Hij stelt:

The iPad is an intimate experience for a user. The direct touch input removes a layer of abstraction, and that’s a really big deal. In this way, it was like going back to design for print – when you push it with your finger, it moves! – but it’s utterly unlike print in every other way imaginable. Point is, the direct interface really does mean reevaluating every assumption when it comes to interactive design.”

Zowel Mod als Powazek zien dus ongekende mogelijkheden voor het nieuwe publiceren, waarbij Powazek echter zijn zorg uitspreekt over Apple’s ondoorzichtige toelatingsbeleid. Naar zijn zeggen zweette hij en zijn collega’s altijd peentjes alvorens Apple al dan niet het verlossende woord sprak en de app toeliet tot haar winkel.

Apple is killing the creativity of their developers with the uncertainty of their App store policies. We made it through okay, thankfully, but I can only wonder about how much more interesting the store would be if Apple had given developers a clear list of rules, and promised to stick to it. The Fear, Uncertainty, and Doubt people have about the App Store was entirely optional – Apple brought it on itself, and it’s not going away.”

Een goede ontwikkeling in dit opzicht (in ieder geval voor de Amerikaanse markt) is dat het aldaar vanaf nu toegestaan is ook niet door Apple goedgekeurde apps te installeren op iPhones en iPads. Het jailbreaken en unlocken van (onder andere Apple-) devices is namelijk niet meer bij wet verboden. Dit betekent dat, mocht Apple toch besluiten een app niet toe te laten tot haar winkel (wat nog steeds kan overigens), deze wel aangeboden kan worden in andere stores en vervolgens legaal geïnstalleerd kan worden. Of deze versnippering wenselijk is laat ik echter maar in het midden.

Add to: Facebook | Digg | Del.icio.us | Stumbleupon | Reddit | Blinklist | Twitter | Technorati | Yahoo Buzz | Newsvine

Read More

Posted by on jul 28, 2010

Payola voor airplay

Payola voor airplay

Het begrip luidt ‘payola‘ en het staat voor omkoping door de muziekindustrie om hun nummers in de ether te krijgen. Ars Technica wijdt in Payola! (or, How to undermine your own argument to Congress) uit over deze praktijken en de boetes die platenmaatschappijen hiervoor hebben moeten ophoesten. De manier waarop het werkt is eenvoudig: platenmaatschappijen huren vertegenwoordigers in die voor hen de radiopromotie verzorgen. De vergoeding voor gedane diensten wordt verantwoord via checks. Deze worden keurig door de promotors geïnd, maar na aftrek van een prettige bonus, vloeit het overgrote deel cash terug naar de platenmaatschappijen. Het ‘werk’ van de promotor is hiermee voltooid, waarop het zwarte geld vervolgens door labelpersoneel wordt gebruikt om radiomedewerkers te stimuleren toch zeker die ene plaat op de radio te draaien. In het artikel wordt een voorbeeld aangehaald van het Latinlabel Univision Music Group (UMG) dat hiervoor per ‘promoactiviteit’ tussen de 1.000- en 10.000 dollar neertelde.

Pogingen van de muziekindustrie om via het Amerikaanse Congres radiostations te dwingen om een vergoeding te betalen voor gedraaide muziek komt hiermee wel in een vreemd daglicht te staan. Het argument dat de stations ter verdediging gebruiken is namelijk precies hetzelfde als dat wat aan payola ten grondslag ligt: radio dient als een kennismakings- en promotiekanaal voor de gedraaide artiesten. Dat het niet om kattenpis gaat wijzen de schikkingsbedragen wel uit: UMG in 2006 – 1 miljoen dollar, Warner Music in 2005 – 5 miljoen dollar, Universal Music in 2005 – 12 miljoen dollar.

Add to: Facebook | Digg | Del.icio.us | Stumbleupon | Reddit | Blinklist | Twitter | Technorati | Yahoo Buzz | Newsvine

Read More

Posted by on jul 28, 2010

Worldreader.org is het bijna helemaal

Worldreader.org is het bijna helemaal

Is het met lede ogen aanzien van de teloorgang van het papieren boek een wel heel Westerse en bijna elitaire kijk op de zaak? Na het bekijken van onderstaande presentatie van Colin McElwee bekruipt me dat gevoel wel een beetje. In het overgrote deel van de wereld is de aanwezigheid van papier namelijk een zeldzaamheid, want kostbaar en daardoor economisch weinig rendabel. Om de laaggeletterdheid in ontwikkelingslanden een halt toe te roepen heeft de non-profitorganisatie Worldreader.org daarom als doelstelling:

to put a library of books within reach of every family on the planet, using electronic book technology. We believe that just as mobile phones have leapfrogged landlines across much of the developing world, e-readers will become the easiest, least expensive, and most reliable way to deliver books to underserved areas and underprivileged peoples.”

Men zit momenteel in een testfase en maakt daarbij gebruik van de Amazon Kindle. En daar zit ‘m wat mij betreft de tekortkoming. Content voor de Kindle kan namelijk alleen aangeschaft worden via de winkel van Amazon en maakt gebruik van een eigen formaat. Materiaal dat zich bijvoorbeeld bevindt in de catalogus van de Open Content Alliance of straks in Google Editions kan op een Kindle niet gelezen worden. In het licht van het gehele project zou een open reader vanzelfsprekend de voorkeur genieten, maar vooralsnog kiest Worldreader.org voor het gemak dat Amazon biedt (aanbod, wereldwijd draadloze toegang). Mij bekruipt echter een beetje het gevoel van de klassieke vendor lockin-valkuil, wat jammer zou zijn, want het project is lovenswaardig.

Add to: Facebook | Digg | Del.icio.us | Stumbleupon | Reddit | Blinklist | Twitter | Technorati | Yahoo Buzz | Newsvine

Read More

Posted by on jul 27, 2010

Leer reanimeren op een onbewoond eiland

Leer reanimeren op een onbewoond eiland

Via Twitter werd ik vanavond geattendeerd op een lezing van Emma Bruns die zij hield tijdens TEDxAmsterdam. Zij heeft het hierin over het gebruiken van eenvoudige melodietjes om, in dit geval, medische procedures in het geheugen op te slaan. Leren met behulp met muziek dus. Als voorbeeld gebruikt ze Op Een Onbewoond Eiland van Kinderen voor Kinderen om de juiste reanimatiehandelingen in de praktijk te kunnen brengen. Wat ik me dan wel afvraag: zitten hier ook auteursrechtelijke haken en ogen aan? We moeten natuurlijk niet hebben dat Tim Kuik en consorten de tijdens het reanimeren meeneuriënde personen vragen af te rekenen voor het illegaal uitvoeren van beschermde muziek.

Add to: Facebook | Digg | Del.icio.us | Stumbleupon | Reddit | Blinklist | Twitter | Technorati | Yahoo Buzz | Newsvine

Read More

Posted by on jul 27, 2010

Starten bij de herinnering aan de bibliotheek

Starten bij de herinnering aan de bibliotheek

In mijn eerdere post De bibliotheek vormt de context ging ik wat dieper in op de formule CmG (Contact met Gebruikers) + RtB (Reden te Betalen) = €€€ en het succes van de context. Het is wederom een artikel van Mike Masnick op Techdirt dat deze formule voorziet van wat positieve munitie. In If Your Music Business Model Is To Make Money On Live Shows, Make Those Live Shows Experiences To Remember gaat hij namelijk in op het positieve effect van de ervaring, verwoord door de band Hope and Social. Masnick haalt hierin een CNN-artikel aan, Study: Experiences make us happier than possessions, waarin uiteengezet wordt dat ervaringen op de lange termijn meer opleveren als bezittingen. Nu zitten aan die laatste stelling wel wat haken en ogen, want hoe zit het bijvoorbeeld met een bezitting die op de lange termijn heel wat leuke ervaringen bezorgt? Zonder mijn racefiets zou ik heel wat fijne fietservaringen gemist hebben.  Om over m’n drumstel maar te zwijgen.. Maar wat de onderzoekers hebben willen aangeven is dat de euforie bij de aanschaf van iets moois binnen drie maanden vervlogen is en overgaat in gewenning. Een mooie ervaring gaat echter over in een mooie herinnering en blijft een leven lang waardevol.

While most people were generally happy with the purchase regardless of what it was, those who wrote about experiences tended to show a higher satisfaction at the time and after the experience had passed.

The most striking difference was in how participants said others around them reacted to either the purchased object or experience. Experiences led to more happiness in others than purchases did.”

De conclusie van de onderzoekers sluit naadloos aan op dat wat gebruikers voelen bij de bibliotheek en waarvan we moeten leren. Ik heb de laatste paar maanden een aantal keer om tafel gezeten met studenten van de Noordelijke Hogeschool Leeuwarden. Van hen wilde ik graag horen wat zij voelden bij de bibliotheek en hoe zij ‘ons’ een plek in hun huidige en toekomstige leven toebedeelden. Het duidelijkste resultaat van die sessies is de unaniem positieve ervaring bij de bibliotheek. Maar dan wel als herinnering. De bibliotheek was voor hen iets uit het verleden, een plek waar ze graag kwamen, maar die nu door andere plekken, zoals bijvoorbeeld de school, ingenomen is. Maar zowel bij de studenten, alsook bij de voornoemde onderzoekers, is deze herinnering van grote waarde. Hij wordt gekoesterd en kan daardoor, is mijn mening, met een geringe inspanning nieuw leven ingeblazen worden.

Op de vraag wat voor hen weer een reden zou zijn terug te komen naar de bibliotheek waren de antwoorden vrij eenduidig: prettige werkplekken, gratis internet en goede koffie. Met andere woorden: een sociale hub, een plek waar studeren, werken en ontspannen hand in hand gaan. De collectie (zowel analoog als digitaal) van de bibliotheek vormt slechts een deel van het aanbod, maar maakt ontegenzeggelijk een belangrijk deel uit van het totaalpakket. De positieve herinnering aan het lenen van boeken en cd’s is namelijk onmogelijk uit te wissen en daarmee kunnen wij ons voordeel doen.

Add to: Facebook | Digg | Del.icio.us | Stumbleupon | Reddit | Blinklist | Twitter | Technorati | Yahoo Buzz | Newsvine

Read More

Posted by on jul 26, 2010

Auteursrecht frustreert de preservering van pianolacomposities

Auteursrecht frustreert de preservering van pianolacomposities

Het is typisch zo’n artikel waarvan de inhoud mij de haren te berge rijzen: Copyright Finally Getting Around To Destroying Player Piano Music… One Century Late. In het kort komt het erop neer dat de pogingen van een begeesterde liefhebber van de pianola om composities voor het instrument de preserveren door achterhaalde auteursrechtwetgeving worden gefrustreerd. De liefhebber in kwestie, Jon maddog Hall, is een verzamelaar van pianola’s en andere mechanische muziekinstrumenten. Hij signaleerde dat veel originele papierrollen aan verval onderhevig zijn. Om de muziek voor het nageslacht te bewaren is de gangbare procedure digitale opnames van de rollen te maken, of om te zetten in MIDI-bestanden. Aangezien Hall een grote eigen collectie heeft wilde hij deze op dezelfde wijze voor het nageslacht bewaren:

I thought about this procedure of preserving this music, and felt there were a lot of songs that I had in my collection that I could put up on the Internet. People could then hear the sound of my instruments playing, as well as hear the music itself. As a Free Software person and a follower of the issues around copyright I would be careful to use a melodie that was long out of copyright, like “Greensleeves”. But something in the back of my mind began to nag me, so I sent an email to one company who still manufactures player piano rolls and asked to talk to their legal department.”
bron

Hall had al voorzien dat hij alleen materiaal moest gebruiken dat zich al in het publieke domein bevond. Hij had echter geen rekening gehouden met het feit dat een nummer dan wel tot het publieke domein mocht behoren, maar dat dat nog níet het geval hoefde te zijn voor de specifieke uitvoering ervan. En om de zaak nog verder te compliceren bleek er copyright op rollen van specifieke fabrikanten te rusten. Dit laatste om te verhinderen dat concurrerende bedrijven uitgebrachte muziek van elkaar konden kopiëren.

Hall, die de kwestie besprak met een jurist van een bedrijf dat nog papierrollen fabriceert, concludeert aldus:

We ended up agreeing that if I made an mp3 recording of less than 30 seconds, off an old roll, from a company that was completely out of business, kept it completely for my own use and locked up so no one else could hear it, that I probably would not be sued. He also begged me not to use any of his company rolls in this task, as he really did not want to have to sue me. I thanked him for his time.”

Om treurig van te worden toch?

Add to: Facebook | Digg | Del.icio.us | Stumbleupon | Reddit | Blinklist | Twitter | Technorati | Yahoo Buzz | Newsvine

Read More

Pin It on Pinterest