Niet alleen de wereldeconomie is in gevaar door het downloaden van entertainmentcontent, ook levens staan op het spel. Volgens de Britse politie worden terroristen namelijk door hen gefinancierd. Mocht u ook zo’n potentieel gevaar kennen kunt u hier de gegevens doorgeven. Maar, zonder gekheid, dit is dus de wijze waarop zaken als bewaarplicht en dpi en in het zog daarvan downloadverbod en three strikes door onze ordebewakers over het voetlicht worden gebracht. De toon is gezet en die is heel erg laag.
Gisteren kreeg ik de inloggegevens voor een beta-account bij Scoop.it gemaild. Dat had ik een week daarvoor aangevraagd, omdat het platform me aansprak. Evenals andere mooie sites als Projeqt en Storify, die ik van tijd tot tijd gebruik, maakt Scoop.it het namelijk mogelijk eenvoudig geselecteerde content te verzamelen en te ontsluiten. Op basis van een aan onderwerp verwante tags worden uiteenlopende bronnen doorzocht en overzichtelijk weergegeven. Daarnaast is het mogelijk bijvoorbeeld geselecteerde RSS-feeds (uit eigen lezer) aan de contentstroom toe te voegen. De bookmarklet maakt het tenslotte eenvoudig verwante onderwerpen die je al surfend tegenkomt aan een topic toe te voegen. Curated content to the max kan je wel zeggen. Omdat m’n kop boordevol zat met het absurde besluit van de Europese ministerraad de termijn van de naburige rechten met 20 jaar te verlengen leek me dat een aardig onderwerpom mee te beginnen. Dat er andere aandachtsgebieden zullen volgen weet ik nu al zeker.
De stroom aan mooie muziekapps lijkt eindeloos. Zo maakte ik gisteren kennis met Groovebug, een app voor de iPad. Evenals bijvoorbeeld Discovr Music geeft Groovebug luistersuggesties. Het aardige is echter dat hierin ook de muziek wordt meegenomen die fysiek op de iPad aanwezig is. Dat maakt dat Groovebug als verrijkte mediaspeler gebruikt kan worden. Tijdens het luisteren kan je bijvoorbeeld aan de artiest/album verwante blogs of recensies lezen, of gelijk doorschakelen naar Youtubemateriaal.
Het grote nadeel aan de app is echter dat er geen integratie met een streaming muziekdienst is. Muziek van met de zoekfunctie gevonden acts is alleen beschikbaar als 30-seconden voorbeluistertrack. Dit moet gebruikers aanzetten tot aanschaffen van nummers/albums in de iTunes Music Store. Vanzelfsprekend heb ik daarop niets tegen, maar wat zou het mooi zijn als een app als Groovebug Spotify-integratie zou hebben. In principe staat het de ontwikkelaars niets in de weg dit voor elkaar te krijgen, omdat Spotify onlangs haar api openstelde. Kom dus maar op Groovefy, of hoe je het ook maar noemen wil. Groovebug smaakt namelijk naar meer.
Het enige nadeel aan Google Music Beta was het ontbreken van app voor Apple’s iPad en iPhone. Gisteren kwam echter het bericht dat deze leemte ingevuld is en wel met een webapp. Dat werkt erg eenvoudig: bezoek met iPhone of iPad deze link en klaar. De interface ziet er anders uit dan de webversie of de versie voor Android, maar dat is geen enkel probleem: eenvoud siert de mens. Na openen van de url in Safari kan je de optie ‘Zet in beginscherm’ gebruiken om van de pagina een icoon te maken. Hierdoor krijgt het meer een appgevoel en hoef je niet telkens opnieuw naar de url te surfen. Maar voor ervaren iOS-gebruikers is dat vast gesneden koek.
De basispagina van Google Music met een geopend zoekscherm:
Zomaar een tweet op donderdagavond die bij mij de haren (voor zover mogelijk) recht overeind zet: de EU heeft een voorstel aangenomen dat de de zogenaamde naburige rechten op muziekuitvoeringen verlengd van 50 tot 70 jaar na datum van uitgave. Naar verluidt wordt dit voorstel volgende week door de EU-ministers bekrachtigd. Dit heeft als eenvoudige consequentie dat het 20 jaar langer duurt voordat dit materiaal in het publieke domein terechtkomt. Dat het daarmee ook voor instellingen als bibliotheken niets minder dan een slecht besluit is ligt voor de hand. Brede ontsluiting van gedigitaliseerde geluidsdragers kan voor een groot deel van het aanbod op de lange baan worden geschoven. En dat in een tijd die juist om het tegenovergestelde vraagt. Niemand anders dan Lawrence Lessig kan beter uitleggen waarom dit ongewenst is voor culturele innovatie, zeker in het digitale domein:
Adviseur digitaal burgerschap bij KB nationale bibliotheek en lid van het programmateam van het programma digitaal burgerschap. Mede-auteur van het AI Kookboek.
Werkte o.a. aan Open Bibliotheek Badges, Data Detox Kit, The Glass Room expo, What The Future Wants en FryskLab. Op Eén Na Beste Bibliothecaris van Nederland 2015.
Amateurwielrenner, drummer en muziekfanaat. TEDx-spreker.
