Spotify | Rafelranden

Posted by Jeroen de Boer on feb 28, 2011

Pitchify: Spotifykrenten uit de pap

Curated content wint steeds meer aan waarde op het web en Pitchify is daarvan een erg mooi voorbeeld. De beste muziek volgens de schrijvers van Pitchfork en Drowned in Sound, met directe links naar aanbod in Spotify. Hiervan ga ik zeker gebruik maken.

Pitchify compiles the highest-rated music on Pitchfork and Drowned In Sound into a curated front-end for Spotify. It’s a (plural) marriage made in heaven, for those whose taste tends to align with the reviews on those sites.

Pitchify works by scouring those sites for albums that received an 8/10 or higher from those blogs on a daily basis, then generating direct links to the albums within Spotify.

bron: Pitchify Mashes Spotify with Pitchfork, Drowned in Sound

Posted by Jeroen de Boer on okt 5, 2010

Als dat kan ook een muurloze digimuziekbieb graag

Vanmiddag las ik een erg mooi artikel in The New York Review Of Books, getiteld A Library Without Walls. In het stuk wordt een pleidooi gehouden voor het ontwikkelen van een National Digital Library in de Verenigde Staten. Als voorbeeld dat dit mogelijk is wordt aardig genoeg onder meer het digitaliseringsproject van de Koninklijke Bibliotheek aangehaald. De auteur van het artikel, Robert Darnton, directeur van de universiteitsbibliotheek van Harvard, legt als treffende onderlegger een directe link tussen een eigentijds en historisch begrip van open acces:

Behind the creation of the American republic was another republic, which made the Constitution thinkable. This was the Republic of Letters—an information system powered by the pen and the printing press, a realm of knowledge open to anyone who could read and write, a community of writers and readers without boundaries, police, or inequality of any kind, except that of talent. Like other men of the Enlightenment, the Founding Fathers believed that free access to knowledge was a crucial condition for a flourishing republic, and that the American republic would flourish if its citizens exercised their citizenship in the Republic of Letters.

[…]

We can close the gap between the high ground of principle and the hardscrabble of everyday life. We can do so by creating a National Digital Library.”

Ik kan deze doelstelling slechts onderschrijven en gezien de initiatieven die hiertoe reeds ondernomen worden zal ook een Amerikaanse nationale digitale bibliotheek er ongetwijfeld komen. Een initiatief als de Open Library is immers al van Amerikaanse bodem afkomstig, evenals een partij als Google (van wiens diensten de Koninklijke Bibliotheek trouwens ook gebruik maakt).

Maar wat ik hieraan gerelateerd zou wensen is een vergelijkbaar initiatief, maar dan voor alle muziek die ooit is uitgebracht. Een wereldwijde online muziekbibliotheek die toegang biedt tot niet alleen commercieel aantrekkelijke muziek (in principe alles wat momenteel nog auteursrechtelijk beschermd is), maar ook muziek die binnen het publieke domein valt. Eem combinatie dus van Spotify, het Free Music Archive en goed gedocumenteerd als MuziekWebStroom van de Centrale Discotheek Rotterdam.

Binnen bibliotheekland zie ik op dit gebied echter geen initiatieven genomen worden. En met alle respect voor het gelezen woord: ook muziek behoort wat mij betreft tot het domein dat bibliotheken serieus moeten omarmen en daarom in gezamenlijkheid moeten oppakken. Juist de belemmeringen die worden opgeworpen door auteursrechtelijke beslommeringen vragen om een georganiseerde tegenreactie. Dus, niet alleen actie op het gebied van ebooks, maar zeker ook het digitale muziekdomein.

Posted by Jeroen de Boer on sep 25, 2010

Digital access en vinyl gaan hand in hand

Toegang tot online muziekcollecties is populair, maar ook het vinyl wordt herondekt.

Mede Spotify-oprichter Daniel Ek is er dit weekend in de Wall Street Journal duidelijk over:

People listen to more music than ever, but the music industry has gone from a $50 billion industry to about $17 billion. The fundamental model of selling a record is broken.”

Deze constatering wordt ondersteund met cijfers van de IFPI (International Federation of the Phonographic Industry), die aantonen dat de wereldwijde verkoop van cd’s afgelopen jaar met ruim 12% is afgenomen. Weinig opmerkelijk is dat de IFPI een direct verband legt met illegale downloads en in de spreekwoordelijke bijzin de opkomst van nieuwe marktmodellen aanstipt. In plaats van initiatieven als Spotify dus enthousiast te ondersteunen en de veranderende markt te accepteren zoals die is ligt nog steeds de nadruk op repressie en aanpak van downloaders.

Waar Ek terecht opmerkt dat er meer mensen dan ooit naar muziek luisteren is het daarom misschien niet eens zo opmerkelijk dat ook vinyl aan een hernieuwde opmars bezig is. Digitale toegang tot muziekcollecties van jezelf en anderen is geweldig. Het vervangt echter niet het ritueel van de loop naar de muziekkast, het opleggen van de plaat en het nauwgezet bestuderen van afbeeldingen en liner notes. De cd is in dat opzicht altijd al een stap terug geweest. Volgens Nielsen Entertainment heeft de verkoop van vinyl zelfs een hoogtepunt in haar recente heropleving bereikt en dat niet alleen dankzij oudere muziekliefhebbers en audiofielen. Ook jongeren ontdekken de charme van het vinyl. En volgens David Bakula van Nielsen komt dit deels door nieuwe concepten van de platenmaatschappijen. Hij doelt daarbij bijvoorbeeld op het samenvoegen van vinyl en een code voor toegang tot de digitale content op het web.

The trend sure does seem sustainable. […] And the record industry is really doing a lot of cool things to not only make the format come alive but to make it more exciting for consumers.”

Als dit de aanzet tot een echte kentering is gaat het eindelijk de goede kant op. Nu alleen maar hopen dat de Europese Commissie de kwade uitwassen van de muziekindustrie inzake lobbyen voor Gallo een flinke oorvijg verkoopt.

Posted by Jeroen de Boer on sep 10, 2010

Dream Theater zoekt een drummer

Dream Theater's Mike Portnoy gaat wat anders doen en dat voelt een beetje raar

Normaal gesproken heb ik helemaal geen oog voor Twitter’s trending topics. Het was dan ook puur toeval dat ik gisteren zag dat zowel ‘portnoy‘ als ‘Dream Theater‘ in dt lijstje een hoge positie innamen. Dat kon weinig anders betekenen dan dat er iets vervelends was voorgevallen, zei mijn voorgevoel. En inderdaad, drummer Mike Portnoy verlaat na meer dan twee decennia de band die hij mede oprichtte.

Enkele posts geleden besteedde ik aandacht aan hun album Images and Words, een plaat die ik destijds grijsdraaide. De laatste paar dagen heb ik deze na zo’n vijftien jaar herontdekt. Op een gegeven moment had ik het wel even gehad met het klinische geluid van de plaat. Daarnaast begon de stijl van Portnoy me wat te irriteren. In technisch opzicht is hij een gigant en uiterst virtuoos. Zijn spel is echter gespeend van elke dynamiek. Iedere klap dient gehoord te worden en het liefst zo hard mogelijk. Omdat ik destijds ook kennismaakte met het spel van jazzdrummers als Art Blakey en Elvin Jones, Of bijvoorbeeld geweldige rockdrummers als Gavin Harisson (Porcupine Tree), Virgil Donati en niet te vergeten allround geweldenaren als Steve Gadd en Jeff Porcaro, liet ik Portnoy even links liggen. Alhoewel dat ook weer niet helemáál waar is. Het album Awake heb ik ook zeer bewust beluisterd (en vond het erg goed). En het minialbum A Change Of Seasons kwam uit op m’n verjaardag wat die dag wat extra jeu gaf.

Maar vanaf ’95 kwamen Portnoy en z’n band nog slechts sporadisch voorbij. En wanneer dat wel gebeurde bracht het me eenvoudigweg niet meer in vervoering. Een klassiek geval van overdaad schaadt. Dankzij het gemak van Spotify besloot ik afgelopen weekend de plaat weer eens te beluisteren (ondanks het feit dat ie ook gewoon in m’n cdkast staat). En ik werd aangenaam verrast en draai het album sindsdien elke dag wel een keer. Ik vindt Portnoy’s spel nog steeds erg knap, maar niet meer dan dat. De nummers vind ik echter geweldig en maken hernieuwd veel indruk. Wat dat betreft is het samenvallen van deze herontdekking met het vertrek van Portnoy wel een vreemde gewaarwording. Aan de ene kant ben ik blij dat ik met veel plezier naar de plaat luister, maar Portnoy’s afscheid voelt ook wat vervelend. Want laten ik wel wezen: het is toch een groot deel jeugdsentiment. En daarnaast weet ik misschien zelf wel te goed hoe het is afscheid van een band te nemen.

Posted by Jeroen de Boer on sep 9, 2010

Spotify Poetry, oftewel de eenvoud van een goed idee

“Als zelfs de mensen van Spotify hun enthousiasme niet onder stoelen of banken steken over Spotify Poetry moet het haast wel goed zijn.” Dat dacht ik toen ik vanmorgen deze tweet van Spotify voorbij zag komen:

We love! http://spotifypoetry.tumblr.com/

Spotify Poetry dus, een naam die de lading volledig dekt. Gebruikers maken gedichten die zijn samengesteld uit opeenvolgende songtitels uit de Spotifycatalogus. De hieruit samengestelde afspeellijst wordt gepost op de site en dat is het dan, maar meer heeft het ook niet nodig. En de resultaten zijn af en toe erg leuk. Deze bijvoorbeeld, een gedicht getiteld Tony Blair’s Memoires (Spotifylink), waarvan de eerste vier regels luiden:

I don’t know why

I wrote the book

Maybe it’s because

I want to break free

Degene die zin heeft in een quiz kan natuurlijk eerst nog even bedenken wie verantwoordelijk is voor bovenstaande vier regels en daarna de playlist bekijken. Maar da’s slechts een aardige bijkomstigheid.

Pitchify: Spotifykrenten uit de pap

Jeroen de Boer

Volg me op Twitter

Vandaag, een jaar geleden

Fietsen

Volgen

Abonneer je op dit Blog via E-mail

Creative Commons

Pin It on Pinterest

Pitchify: Spotifykrenten uit de pap

Deel:

Als dat kan ook een muurloze digimuziekbieb graag

Deel:

Digital access en vinyl gaan hand in hand

Deel:

Dream Theater zoekt een drummer

Deel:

Spotify Poetry, oftewel de eenvoud van een goed idee

Deel:

Jeroen de Boer

Volg me op Twitter

Vandaag, een jaar geleden

Fietsen

Volgen

Abonneer je op dit Blog via E-mail

Creative Commons

Pin It on Pinterest