Social Media | Rafelranden

Posted by Jeroen de Boer on sep 11, 2010

Creatieve therapie: elke dag een mp3

De Amerikaanse elektronisch componist Luke DuBois werd door een vriendin een spiegel voorgehouden: schreef hij nog wel genoeg muziek? Dat bleek niet het geval, waarop hij bedacht dat het wellicht goed zou zijn elke dag een kleine compositie op de wereld los te laten. Hij maakte daarbij gebruik van de compositiesofware Max/MSP en noemde het project weinig verhullend A Year In MP3’s. In een artikel in de New York Times zegt DuBois:

So I decided to give myself a little creative challenge: to create a piece of music every day, for an entire year. I decided to call the project “a year in mp3s,” and I put the pieces online as I made them, posting a notification on my Facebook page so that my friends could listen to them. I didn’t give them titles, just numbers and dates, beginning with my 34th birthday last September 10th.”

Dit betekent dus dat zijn project gisteren is voltooid. Gefeliciteerd Luke.

Posted by Jeroen de Boer on sep 10, 2010

Dream Theater zoekt een drummer

Dream Theater's Mike Portnoy gaat wat anders doen en dat voelt een beetje raar

Normaal gesproken heb ik helemaal geen oog voor Twitter’s trending topics. Het was dan ook puur toeval dat ik gisteren zag dat zowel ‘portnoy‘ als ‘Dream Theater‘ in dt lijstje een hoge positie innamen. Dat kon weinig anders betekenen dan dat er iets vervelends was voorgevallen, zei mijn voorgevoel. En inderdaad, drummer Mike Portnoy verlaat na meer dan twee decennia de band die hij mede oprichtte.

Enkele posts geleden besteedde ik aandacht aan hun album Images and Words, een plaat die ik destijds grijsdraaide. De laatste paar dagen heb ik deze na zo’n vijftien jaar herontdekt. Op een gegeven moment had ik het wel even gehad met het klinische geluid van de plaat. Daarnaast begon de stijl van Portnoy me wat te irriteren. In technisch opzicht is hij een gigant en uiterst virtuoos. Zijn spel is echter gespeend van elke dynamiek. Iedere klap dient gehoord te worden en het liefst zo hard mogelijk. Omdat ik destijds ook kennismaakte met het spel van jazzdrummers als Art Blakey en Elvin Jones, Of bijvoorbeeld geweldige rockdrummers als Gavin Harisson (Porcupine Tree), Virgil Donati en niet te vergeten allround geweldenaren als Steve Gadd en Jeff Porcaro, liet ik Portnoy even links liggen. Alhoewel dat ook weer niet helemáál waar is. Het album Awake heb ik ook zeer bewust beluisterd (en vond het erg goed). En het minialbum A Change Of Seasons kwam uit op m’n verjaardag wat die dag wat extra jeu gaf.

Maar vanaf ’95 kwamen Portnoy en z’n band nog slechts sporadisch voorbij. En wanneer dat wel gebeurde bracht het me eenvoudigweg niet meer in vervoering. Een klassiek geval van overdaad schaadt. Dankzij het gemak van Spotify besloot ik afgelopen weekend de plaat weer eens te beluisteren (ondanks het feit dat ie ook gewoon in m’n cdkast staat). En ik werd aangenaam verrast en draai het album sindsdien elke dag wel een keer. Ik vindt Portnoy’s spel nog steeds erg knap, maar niet meer dan dat. De nummers vind ik echter geweldig en maken hernieuwd veel indruk. Wat dat betreft is het samenvallen van deze herontdekking met het vertrek van Portnoy wel een vreemde gewaarwording. Aan de ene kant ben ik blij dat ik met veel plezier naar de plaat luister, maar Portnoy’s afscheid voelt ook wat vervelend. Want laten ik wel wezen: het is toch een groot deel jeugdsentiment. En daarnaast weet ik misschien zelf wel te goed hoe het is afscheid van een band te nemen.

Posted by Jeroen de Boer on sep 10, 2010

Lady Gaga als anti-anti-boegbeeld?

Niet Lady Gaga, maar Barbara Hannigan verdient de rol van boegbeeld

Van de week bedacht ik me nog dat ik eigenlijk nooit een nummer van Lady Gaga volledig beluisterd had. En daartoe ook de sterke neiging niet heb. Aan commerciële radio heb ik namelijk een broertje dood en ik neem ook nooit de moeite TMF of MTV op te zoeken in het uitgebreide zenderaanbod. Daar tegenover staat dat ik een groot liefhebber ben van de muziek van György Ligeti. Hiervan maakte ik al melding in UBU en het verzamelde werk van Ligeti. Dat ik trouwens niet probeer de elitaire connaisseur uit te hangen, zullen mijn posts over mijn liefde voor heavy metal wel duidelijk maken, maar dat terzijde.

Wat betreft mijn muzikale voorkeur staan Ligeti en Lady Gaga dus mijlenver uit elkaar en een eventuele koppeling tussen beide zou ik uit mezelf nooit gemaakt hebben. Maar dat klusje heeft Open Culture nu voor mij geklaard. In hun post Gaga-Inspired Opera melden zij dat het New York Philharmonic bewust het imago van Gaga heeft opgenomen in een uitvoering van Ligeti’s opera Le Grand Macabre. Mij lijkt dat iets teveel eer voor Gaga. Ligeti’s werk werd in de periode 1975-1977 geschreven vanuit de intentie de geldende operaconventies eens flink te tarten, maar tegelijkertijd respect te hebben voor de traditie. Le Grand Macabre was wat dat betreft een anti-anti-opera.

En vocaliste Barabara Hannigan, die in onderstaande video à la Gaga is uitgedost, hoeft aan laatstgenoemde op vocaal vlak helemaal geen voorbeeld te nemen. Deze geweldige zangeres, die ik ooit mocht interviewen in het kader van een festival rondom Hans Werner Henze, staat wat dat betreft op bijzondere hoogte. Een blik op haar website laat tevens zien dat theatraliteit niet alleen voorbehouden is aan Lady Gaga, maar dat Hannigan dit al jarenlang hoog in haar vaandel heeft staan. Zij verdient het daarom eigenlijk door Open Culture als boegbeeld gezien te worden, maar dat zij ze vergeven. Iedereen kan er wel eens wat naast zitten.

Posted by Jeroen de Boer on sep 9, 2010

Spotify Poetry, oftewel de eenvoud van een goed idee

“Als zelfs de mensen van Spotify hun enthousiasme niet onder stoelen of banken steken over Spotify Poetry moet het haast wel goed zijn.” Dat dacht ik toen ik vanmorgen deze tweet van Spotify voorbij zag komen:

We love! http://spotifypoetry.tumblr.com/

Spotify Poetry dus, een naam die de lading volledig dekt. Gebruikers maken gedichten die zijn samengesteld uit opeenvolgende songtitels uit de Spotifycatalogus. De hieruit samengestelde afspeellijst wordt gepost op de site en dat is het dan, maar meer heeft het ook niet nodig. En de resultaten zijn af en toe erg leuk. Deze bijvoorbeeld, een gedicht getiteld Tony Blair’s Memoires (Spotifylink), waarvan de eerste vier regels luiden:

I don’t know why

I wrote the book

Maybe it’s because

I want to break free

Degene die zin heeft in een quiz kan natuurlijk eerst nog even bedenken wie verantwoordelijk is voor bovenstaande vier regels en daarna de playlist bekijken. Maar da’s slechts een aardige bijkomstigheid.

Posted by Jeroen de Boer on sep 9, 2010

Comics in het publieke domein

Zoals ik al schreef in mijn eerdere post Cultuur is belangrijker dan auteursrecht ben ik geheel onbekend met de wereld van de comics. Dat mag echter allerminst een reden zijn een prijzenswaardig initiatief als het Digital Comic Museum ongemoeid te laten. Via het artikel Digital Comic Museum – free downloads of public domain Golden Age comics maakte ik kennis met deze site die als doelstelling heeft:

Our mission with this site is providing as close to a free resource as possible where users can easily download public domain golden age comics without the need to ask or worry about searching the net for them. […] We are the #1 site for downloading FREE public domain Golden Age Comics. All files here have been researched by our staff and users to make sure they are copyright free and in the public domain. To start downloading just register an account and enjoy these great comic books. We do not charge per download and the goal of project is to archive these comic books online and make them widely available.”

En ik moet zeggen, het werkt uitstekend. Na het aanmaken van een account kan je grasduinen in een ruim aanbod van strips uit het publieke domein. De exemplaren zijn beschikbaar gemaakt in een zipbestand en kunnen bijvoorbeeld op de iPad worden gelezen met de app Comic Book Pad. Dit laatste heb ik overigens niet zelf bedacht, maar werd genoemd in een post op BoingBoing, The joy of the Digital Comics Museum. Weer wat geleerd dus.

Posted by Jeroen de Boer on sep 9, 2010

Big Thinkers – Lawrence Lessig

Het verhaal van Lawrence Lessig kan, wat mij betreft, niet vaak genoeg gehoord worden. Daarom was ik ook blij toen ik zojuist, via Open Culture, kennisnam van het Youtubekanaal waarop de reeks Big Thinkers te bekijken is. Deze TV-reeks uit 1999 liet onder andere Lessig aan het woord. Onderstaand het betreffende interview.