Wat was het proces dat ACTA van een zekere overwinning naar een diepe nederlaag leidde en waarmee geïllustreerd werd dat er een nieuw krachtenveld omtrent het web aan het ontstaan is? Auteur Glyn Moody vat het treffend samen in onderstaande presentatie die hij gaf tijdens het recente Global Congress on Intellectual Property and the Public Interest.
Read More
Afgelopen donderdag gaf ik een workshop Muziek en het Internet en wilde daar met een groep 50-plussers de streaming muziekdienst Deezer bespreken. Ik had eerder die week een account bij de dienst aangemaakt en was het me al opgevallen dat ik dit alleen kon doen met mijn Facebookgegevens. Dat leidde bij al tot een voorbehoud, maar omdat ik toch inzicht in het aanbod wilde krijgen besloot ik toch deze voorwaarde te accepteren. Zover gingen de workshopdeelnemers echter niet. Zij hadden al geen Facebookaccount en er was geen haar op hun hoofd die erover dacht dit, om lid te kunnen worden van een muziekdienst, dan maar wel te doen. Vaarwel Deezer dus.
Het was echter niet de eerste keer dat ik deze kritische benadering van Facebook in de praktijk tegenkwam. In alle workshops social media en privacylessen komen de bedenkingen van jong én oud naar voren en leidt het tot interessante discussies. Binnen die setting is mijn opstelling altijd eentje van: “social media en dus ook Facebook zijn geweldig, pas op met alles wat je zegt en bekijk eventuele privacy-opties.” Maar als je een stap verder gaat en daadwerkelijk met een groep mensen gaat kijken naar de privacyinstellingen van Facebook en een venster als hieronder tegenkomt zakt zelfs de meest oprecht geïnteresseerde groep mensen toch de moed in de schoenen.
Aan de andere kant bewegen bibliotheken zich echter en masse richting Facebook en heb ik zelf her en der geluiden horen opgaan voor het gebruiken van de dienst als login voor bibliotheekdiensten. Ik denk dat we dat laatste pad zeker niet moeten bewandelen, maar je zou zeker kanttekeningen kunnen plaatsen bij het gebruiken van Facebook als platform voor bibliotheekaanbod. Nu druist dat regelrecht in tegen mijn pleidooi voor het inzetten van diensten waar de gebruiker zich al bevindt (of het nu gaat om online muziek of vraagbeantwoording of tal van andere aandachtsgebieden), maar in het geval van Facebook ligt dat wat mij betreft wat anders en zouden we ons moeten afvragen of een dienst die zo kritisch benaderd wordt wel bibliotheken verdient. In het artikel Should libraries start their own, more trustworthy Facebook? wordt daarom de vraag gesteld:
Who says Facebook is definitely forever?
By contrast, budget pressures notwithstanding, public libraries have already established a track record as enduring institutions. If nothing else, library archives and genealogy records would benefit from the capture of spontaneous posts when users consented. What’s more, instead of generating ads starring victims, Likes could create pointers to library content that people truly appreciated and wanted their photos to be used with. I love the fact that librarians tend to be privacy hawks. Exactly what social media services need!
Bovenstaand citaat past ook naadloos in het Library as Platform-concept van Weinberger wat in mijn ogen dé manier is waarop bibliotheken hun toekomstige diensten zouden moeten baseren. Dus waarom niet kijken of er gebruik gemaakt kan worden van bijvoorbeeld de Diaspora-software om een open source, veilig en privacyvriendelijk sociaal netwerk te bouwen, maar dat wel inzet op alles wat social media leuk en waardevol maakt? En waarmee de connecties met Facebook en Twitter moeiteloos gelegd worden, maar er geen sprake is van het verliezen van de controle op beschikbaar gemaakte data? Het mooie van het huidige internet is immers dat het niet zo moeilijk hoeft te zijn dit soort experimenten op te zetten. En bovenal: aan Facebook hoeft geen verantwoording afgelegd te worden, dus van het voor bibliotheken helaas zo vertrouwde vendor lock-in beginsel is hier geen sprake.
Read More
De strijd tegen het downloaden van muziek had een tijdlang een gezicht, namelijk dat van Lars Ulrich, drummer van Metallica. Hun rechtszaak tegen Napster stond model voor de reactie van de muziekindustrie op de nieuwe technologie van grootschalige bestandsuitwisseling.
Enkele jaren voor die strijd losbarstte zat ik midden in de levensfase waarin ik kennismaakte met metalmuziek en de basis werd gelegd voor iets waarvan ik nooit meer zal loskomen. En daar hoorde Metallica als klassieke band bij: posters aan de muur, stickers op de jasbeschermer, de naam op de schooltas, badges op het legerjack en covers spelen (Seek and Destroy van Kill ‘em All) met m’n eerste bandje.
Maar Metallica werd in de loop der jaren meer en meer cheesy, een MTV-band met steeds mindere albums. De muziek die ik had van de band staat op cassettebandjes en ik heb nooit de behoefte gehad de muziek te downloaden. Blijkbaar was dat teveel moeite. Maar nu is het oeuvre beschikbaar in Spotify en knalt het met een druk op de knop uit de Sonos. En da’s best leuk.
Saillant detail is dat één van de oprichters van Napster, Sean Parker, nu investeert in Spotify en samen met Lars Ulrich de aankondiging van het samengaan deed. Ik ben dan best benieuwd door welke hoeveelheid stof Ulrich en zijn band hebben moeten kruipen om zover te komen en waarop de keuze voor Spotify gebaseerd is. Het is in ieder geval een illustratie dat niemand de revolutie van online muziek meer kan negeren (voor zover men dat nog deed). En dat steeds meer muziekliefhebbers het downloaden inwisselen voor het (al dan niet betaald) consumeren van muziek via streaming diensten.
Over die revolutie gesproken: er staat de release van een documentaire over Napster, getiteld Downloaded, op stapel. Daarin zullen we ongetwijfeld deze Ulrich weer voorbij zien komen. Maar nu eerst …And Justice for All even een tandje harder zetten. Jeugdsentiment is leuk.
fotobron: Fotopedia
Read More
Het uitputtende, maar onsuccesvolle instrumentrarium van ’s werelds meest tragische stripfiguur, Wile E. Coyote, dat is toch iets waarvoor iedereen moet warmlopen? Dit Kickstarterproject kreeg in ieder geval mijn toezegging (en ik in ruil daarvoor binnenkort een geweldig affiche aan de muur). Geestelijk vader Chuck Jones vat het intrigerende wezen van Coyote mooi samen:
“I see nothing in the Coyote that I can’t find in almost any human being. Most of us share his desire for something small and special, be it diamonds, doughnuts, or Road Runner. Wile E. Coyote devotes enormous ingenuity and energy to chasing the Road Runner. People wonder what good it would do him to catch the Road Runner, as there’s obviously very little food on that scrawny frame. A rabbit would seem to be more nutritious prey, but Wile E. considers roadrunner to be a luxury item on the coyote’s food chain. There are delicacies as yet unknown to the human palate, and one of them is this apparently succulent avian.”
bron: deze tweet van Isaak
Read More
Mooi hoor en voor 60 dollar heb je een speakerschelp, mocht het Kickstarterproject van WAAM Industries slagen. Superbe geluidskwaliteit mag je er niet van verwachten, maar je hebt wel een heel mooi object in je kamer/kantoor staan.
The Shellphone Loudspeaker began as a simple solution to expand our phones’ musical capabilities. Our product functions on the same principle as cupping your hand around a speaker to direct and amplify its sound. Through much experimentation, we have refined the Shellphone Loudspeaker to its current functional and elegant form.[…] Our base material is the Whelk shell, a native species of the North Atlantic coast. The Whelk is harvested for food, and the shell is discarded. We receive our shells from a U.S. supplier that warehouses and sells them after the animal is consumed.
bron: Boing Boing
Read More
Toen ik enkele maanden terug in Amerika door de douane moest werden er vingerafdrukken afgenomen. Verplicht, want bij weigering werd de toegang tot het land ontzegd. Het maken van een foto behoorde ook tot het arsenaal, maar voelde op de één of andere manier minder intimiderend.
De flair waarmee het Ushuaia Beach Hotel op Ibiza daarom ook pocht met de mogelijkheid te kunnen betalen en Facebookupdates te posten met een vingerafdruk stuit me daarom ook tegen de borst. Voor mij is het typisch een staaltje van “technisch mogelijk, maar daarom hoef je het nog niet te realiseren“. Ik ben benieuwd wat jullie er van vinden.
Read More
