Youtube maakt er al langer werk van goed uit te leggen wat de auteursrechtelijke valkuilen zijn wat het plaatsen van content betreft. Dat zijn echter wel grotendeels tekstuele uitwijdingen. Daarom besloot men waarschijnlijk om het ook in een video (natuurlijk!) uit te leggen, met daarin een rol voor één van Google’s auteursrechtadvocaten, Fred von Lohmann. Goed gedaan!
bron: Boing Boing
Foto: World of Good via Compfight cc
Read More
Gistermiddag besloot ik een deel van m’n dag te wijden aan, wat bleek, heuse monnikenarbeid: het matchen van albums uit catalogi van een aantal muzieklabels met het aanbod in Spotify. Eén daarvan was Innova, een Amerikaans label met een grote collectie (vroege) electronische muziek. Ik kwam er bij toeval achter dat hun albums, waarvan ik er vele fysiek heb, ook in Spotify beschikbaar waren en wilde ze graag bij elkaar brengen in een afspeellijst.
Ik was er eerder al achter gekomen dat het zoeken op label slechts beperkte resultaten gaf, dus ging ik over op handwerk. Dat ging best goed, maar bij enkele albums kreeg ik geen resultaat. En dat vond ik vreemd, omdat het merendeel van de titels eenvoudig op te duikelen was. Ik ging er dus van uit dat al het aanbod wel beschikbaar móest zijn.
Eén van de albums die ik niet vond was The NYFA Collection van de NYFA Composer Fellows. Zoeken op zowel titel als artiest gaf geen enkel resultaat. Daarop nam ik de gok te zien wat er gebeurde als ik zocht op één van de vele uitvoerenden, in dit geval Annie Gosfield. En wat bleek? Raak! En wat bleek verder? Dat het album onder de ondertitel 25 Years Of New York New Music ingevoerd was. Het foefje van het ingeven van een willekeurige uitvoerende of mede-auteur bleek vanaf dat moment vaak het gewenste resultaat te geven.
Waaraan het ligt? Met zekerheid kan ik het niet zeggen, maar omdat de trekzekerheid van zoekopdrachten willekeurig lijkt, ligt het probleem denk ik bij Spotify. Ik kan me namelijk haast niet voorstellen dat een muzieklabel zo slordig met haar catalogusdata omgaat. Een Google-zoekopdracht op 25 Years Of New York New Music liet overigens ook verschillende resultaten zien. Zo is het in Amazon onder verschillende titels bekend, geeft Allmusic resultaat op de volledige titel (The NYFA Collection, 25 Years Of New York New Music) en heeft iTunes slechts resultaat op de ondertitel. We zullen het vooralsnog maar een luxeprobleem noemen?
[nggallery id=35]
Naast de vele voordelen heeft Spotify ook een groot manco: het zoeken op label is uiterst beperkt. Zeker als je een ietwat specifieke muzieksmaak hebt, en artiesten vaak labelgebonden werken, kan dat een nadeel zijn. Vanmorgen werd ik met dat gebrek geconfronteerd toen ik wilde zoeken op al het aanbod van Smithsonian Folkways. De opdrachten die ik daarvoor gebruikte gaven echter zeer uiteenlopende resultaten:
label: Smithshonian Folkways Recordings
label: Smithsonian Folkways
label: Folkways Records
Dus restte er maar één ding: in de catalogus van Smithsonian zoeken naar elektronische muziekreleases (want dat was mij specifieke focus) en deze matchen met de Spotifycatalogus. Het is even een werkje, maar mooi dat ze er allemaal in staan, zij het onvindbaar mocht je het label als uitgangspunt nemen.
Bij deze heb ik dat inzake het elektronisch werk voor jullie dus uit handen genomen. Het zijn toch weer 89 tracks van voorlopers als Tod Dockstader, Henry Jacobs, Jon Appleton, Charles Dodge en Ilhan Mimaroglu. Binnenkort de beurt aan labels als Innova, Sub Rosa en Diffusion i Media? Voor nu in ieder geval graag gedaan!
Foto: studio Tod Dockstader
Read More
Het web wemelt van de mooie remixes en mashups, maar is daarmee een potentieel juridisch mijnenveld geworden. In het mooie artikel Why Remix Culture Needs New Copyright Laws passeert een aantal (bekende) voorbeelden de revue (Andy Baio, Girl Talk) en wordt ook onderstaande flowchart aangeboden. Wanneer kan ik een remix maken, maar ook genieten van zorgeloze nachtrust? Goed gedaan!
bron: Buzzfeed
Wát een manier om jezelf op de kaart te zetten: gewoon de spuuglelijke presentatie van de NSA inzake PRISM verbeteren. Neem even de tijd om te klikken door de slides van Emiland de Cubber. Geweldig!
Read More
Enige tijd geleden werd ik door Ton de Looijer gevraagd om bij een bijeenkomst van het Brabants Historisch Informatie Centrum (BHIC) iets te komen vertellen over content curation. Een vraag waarop ik natuurlijk nooit nee zou zeggen. Vanmorgen was ik daarom voor het eerst in mijn leven in Boxmeer (de raadszaal nog wel) om daar onderstaande presentatie te geven.
Omdat de samenzang in het bijzonder gericht was op archiefmedewerkers van gemeenten ging een deel van de discussie natuurlijk over privacy, maar ook over de houdbaarheid van online data. En de tijd die je erin steekt en wat het oplevert. Erg leuk om daarover van gedachten te wisselen. Eveneens interessant was om te zien dat de loco-burgemeester, die de ochtend opende, een pleidooi hield voor het gepast negeren van social media-uitingen van bestuurders, terwijl mijn insteek juist de tegenoverstelde was (mits goed gecureerd natuurlijk). Daarover is het laatste woord dus nog niet gezegd.
Ton schreef zelf overigens een uitstekend artikel over het onderwerp. Een echte aanrader als je meer over de achtergronden van content curation wilt weten:
Read More
