Wat een prachtig item over de eigenschappen van één van de bekendste muziekbezettingen: het strijkkwartet. De leden van het Kronos Quartet behandelen onderwerpen als één- en meerstemmigheid en improvisatie uit op een manier die zeker niet alleen voor kinderen leuk en verhelderend is. Het deed me daarnaast gelijk denken aan een uitvoering John Zorn’s Cat O’ Nine Tails (Tex Avery Directs the Marquis de Sade).
Het verbinden van oude en nieuwe ambachten is één van de inhoudelijke speerpunten van FryskLab. In dat kader bezochten we (Bertus Douwes en ikzelf) vandaag Museum Joure, dat ambachtelijk vakmanschap hoog in het vaandel heeft. Het museum biedt ruimte aan een aantal ambachtelijke werkplaatsen, onder andere een drukkerij (Fries Grafisch Museum), koffiebrander, klokkenmaker, koperslager, theepakker en zilversmid.
Conservator Margreet van der Zee leidde ons rond door het museum, waarna we de uitdaging bespraken om de koppeling te leggen tussen de traditionele wijze van produceren en de hedendaagse mogelijkheden van digitale fabricage. Samenwerking met het lokale onderwijs en de bibliotheek is daarbij een gegeven. Binnenkort hopen we meer te laten weten over de resultaten daarvan.
Hieronder wat foto’s van het, overigens prachtige, museum. Het was de eerste keer dat ik het bezocht en ik stond versteld van zowel de gebouwen als de collectie. Sowieso een aanrader om eens te bezoeken dus.
In deze TEDx voordracht spreekt drummer Jojo Mayer over het ontstaan van ritme en in het bijzonder zijn relatie tot een puur digitale manifestatie daarvan: jungle- en drum&bassbeats. Mayer legt uit dat dit de eerste ritmes zijn die geen kopie van bestaande analoge vormen zijn, maar een eigen esthetiek hebben en daarmee een ware manifestatie van muziek van deze tijd zijn.
Die eigenschap verleidde hem ertoe te doen wat drumcomputers daarvoor deden: het te proberen te kopiëren. Dat heeft echter ontegenzeggelijk tot gevolg dat de menselijke maat een beperking gaat vormen. De ritmes zijn namelijk vaak fysiek onmogelijk om te spelen. Het verhullen van dit probleem maakt dat de stijl van Mayer ronduit uniek is. Gelukkig laat hij in zijn presentatie daarom ook horen wat hij ‘doet’. Een album van zijn band Nerve beluister je hier (Spotify).
Zowel in cultuurhistorisch- als in muzikaal opzicht een aanrader!
Na 244 jaar wordt Encyclopedia Britannica niet meer uitgegeven als papieren naslagwerk. De Canadese kunstenaar Guy Lamarée (die al heel wat meer book art op zijn palmares heeft) gebruikte dit gegeven om een uitgave tot een berglandschap te maken. Laramée’s idee is namelijk dat ongebruikte kennis erodeert, maar daarmee de ontwikkeling ervan juist ten goede komt. Uit zijn artist statement:
The erosion of cultures – and of “culture” as a whole – is the theme that runs through the last 25 years of my artistic practice. Cultures emerge, become obsolete, and are replaced by new ones. With the vanishing of cultures, some people are displaced and destroyed. We are currently told that the paper book is bound to die. The library, as a place, is finished. One might ask so what? Do we really believe that “new technologies” will change anything concerning our existential dilemma, our human condition? And even if we could change the content of all the books on earth, would this change anything in relation to the domination of analytical knowledge over intuitive knowledge? What is it in ourselves that insists on grabbing, on casting the flow of experience into concepts?
En wat later:
My work originates from the very idea that ultimate knowledge could very well be an erosion instead of an accumulation. So I carve landscapes out of books. Mountains of disused knowledge return to what they really are: mountains. They erode a bit more and they become hills. Then they flatten and become fields where apparently nothing is happening. Piles of obsolete encyclopedias return to that which does not need to say anything, that which simply is. Fogs and clouds erase everything we know, everything we think we are.
Vanmorgen suggereerde Spotify mij naar het album Polytown van David Torn, Mick Karn en Terry Bozzio te luisteren. Op zich was dat een heel erg goede aanbeveling, want dat album is er eentje die ik al jaren met me meesleep in m’n in twee loodzware dozen opgeborgen cassettebandjescollectie. Het is een plaat die me herinnert aan een goede vriend, maar het mooie was dat, toen ik er berichtje over postte op Facebook, een andere vriend me hetzelfde (over een overigens geheel andere vriendschapsrelatie) meldde.
Het beluisteren herinnerde me echter ook aan een band die voor mij altijd naadloos verbonden was aan Polytown: The Lonely Bears. De schakel was ongetwijfeld drummer Terry Bozzio die in beide groepen speelde en waarvoor ik destijds (we hebben het over halverwege de jaren ’90) een grote fascinatie had, dit niet in het minst door zijn verleden bij Frank Zappa. Voor beide bands geldt ook dat de muziekbibliotheek in Stadskanaal (daar heb je ‘m weer) ook in dit geval mijn bron van informatie was.
De muziek van beide bands is uiterst origineel. Ik had in ieder geval nog nooit iets gehoord waarmee ik het kon vergelijken, niet in het minst door het aandeel van Bozzio die met zijn slagwerk zowel ritmisch als melodisch een belangrijk aandeel heeft. Hele mooie muziek, die ondanks de hoge complexiteit toch erg gemakkelijk luistert.
Waar Polytown me vandaag door Spotify in de schoot geworpen werd was dat voor The Lonely Bears een heel ander verhaal. Uiteindelijk bood het internet echter wel soelaas. Hieronder daarom twee playlists, samengesteld in Grooveshark. En dat 2014 nog veel meer van dit soort herinneringen mag brengen.
Ik had nog nooit van de American Fotoplayer gehoord, tot ik vanochtend deze geweldige video op Youtube tegenkwam. Bespeler Joe Rinaudo gaat echt hélémáal los op het apparaat dat de jaren ’10 en ’20 van de vorige eeuw in bioscopen stond en waarmee stomme films van geluid werden voorzien. Niet elke bioscoop kon zich natuurlijk een gevulde orkestbak permitteren.
Joe Rinaudo legt hieronder de werking van de Fotoplayer uit. De machine kan melodieën zowel met de hand, maar ook met twee pianorollen ten gehore brengen. Dat laatste gaf de bespeler de mogelijkheid talloze geluidsfragmenten in de mix te gooien. Denk daarbij aan claxons, wind, deurbellen en alle andere geluiden die je je voorstelt bij oude films en cartoons. Wat een prachtig apparaat!
Adviseur digitaal burgerschap bij KB nationale bibliotheek en lid van het programmateam van het programma digitaal burgerschap. Mede-auteur van het AI Kookboek.
Werkte o.a. aan Open Bibliotheek Badges, Data Detox Kit, The Glass Room expo, What The Future Wants en FryskLab. Op Eén Na Beste Bibliothecaris van Nederland 2015.
Amateurwielrenner, drummer en muziekfanaat. TEDx-spreker.
.jpg){kind=link}
