Pages Menu
Categories Menu

Posted by on sep 25, 2010

Digital access en vinyl gaan hand in hand

Digital access en vinyl gaan hand in hand

Toegang tot online muziekcollecties is populair, maar ook het vinyl wordt herondekt.

Mede Spotify-oprichter Daniel Ek is er dit weekend in de Wall Street Journal duidelijk over:

People listen to more music than ever, but the music industry has gone from a $50 billion industry to about $17 billion. The fundamental model of selling a record is broken.”

Deze constatering wordt ondersteund met cijfers van de IFPI (International Federation of the Phonographic Industry), die aantonen dat de wereldwijde verkoop van cd’s afgelopen jaar met ruim 12% is afgenomen. Weinig opmerkelijk is dat de IFPI een direct verband legt met illegale downloads en in de spreekwoordelijke bijzin de opkomst van nieuwe marktmodellen aanstipt. In plaats van initiatieven als Spotify dus enthousiast te ondersteunen en de veranderende markt te accepteren zoals die is ligt nog steeds de nadruk op repressie en aanpak van downloaders.

Waar Ek terecht opmerkt dat er meer mensen dan ooit naar muziek luisteren is het daarom misschien niet eens zo opmerkelijk dat ook vinyl aan een hernieuwde opmars bezig is. Digitale toegang tot muziekcollecties van jezelf en anderen is geweldig. Het vervangt echter niet het ritueel van de loop naar de muziekkast, het opleggen van de plaat en het nauwgezet bestuderen van afbeeldingen en liner notes. De cd is in dat opzicht altijd al een stap terug geweest. Volgens Nielsen Entertainment heeft de verkoop van vinyl zelfs een hoogtepunt in haar recente heropleving bereikt en dat niet alleen dankzij oudere muziekliefhebbers en audiofielen. Ook jongeren ontdekken de charme van het vinyl. En volgens David Bakula van Nielsen komt dit deels door nieuwe concepten van de platenmaatschappijen. Hij doelt daarbij bijvoorbeeld op het samenvoegen van vinyl en een code voor toegang tot de digitale content op het web.

The trend sure does seem sustainable. […] And the record industry is really doing a lot of cool things to not only make the format come alive but to make it more exciting for consumers.”

Als dit de aanzet tot een echte kentering is gaat het eindelijk de goede kant op. Nu alleen maar hopen dat de Europese Commissie de kwade uitwassen van de muziekindustrie inzake lobbyen voor Gallo een flinke oorvijg verkoopt.

Add to: Facebook | Digg | Del.icio.us | Stumbleupon | Reddit | Blinklist | Twitter | Technorati | Yahoo Buzz | Newsvine

Read More

Posted by on sep 19, 2010

Weekendmuziek: Rush – All The World’s A Stage

Gisteren beluisterde ik na lange tijd weer eens All The World’s A Stage van Rush. Het was de eerste plaat van Rush die ik ooit aanschafte en de track Anthem (geweldige video overigens), naast Metallica’s Seek And Destroy, het eerste nummer dat ik ooit in bandverband speelde. Met miniversterkers opeengepakt op mijn slaapkamer bedoel ik dan dus, want daar stond m’n drumstel immers. Zestien was ik denk ik en of de buren er blij mee waren waag ik te betwijfelen. Mooie tijden.

Add to: Facebook | Digg | Del.icio.us | Stumbleupon | Reddit | Blinklist | Twitter | Technorati | Yahoo Buzz | Newsvine

Read More

Posted by on sep 14, 2010

Everything is a Remix, Part 1

Arthur wees mij vanavond op het project Everything Is A Remix, een vierluik over de deelcultuur. Onderstaand het eerste deel. Vergeet vooral niet het gedeelte na de aftiteling te bekijken. Daarin komt namelijk een mooi remixvoorbeeld voorbij van de When The Levee Breaks-groove van John Bonham. Ik zie uit naar de resterende drie delen!

Read More

Posted by on sep 12, 2010

Luisteren naar Mercury Theatre on the Air

Luisteren naar Mercury Theatre on the Air

Het is denk ik een jaar of zes geleden dat ik de oorspronkelijke versie van Orson Welles’ War Of The Worlds downloadde. Waarschijnlijk gebruikte ik daarvoor SoulSeek, toendertijd mijn voornaamste bron voor muziekdownloads. Dat is nu wat eenvoudiger geworden, want een website ter ere van Welles’ productiemaatschappij, The Mercury Theatre, biedt nu toegang tot vele van de hoorspelen waarvoor Welles verantwoordelijk was. En vanzelfsprekend is War Of The Worlds (mp3) daar één van en veruit de beroemdste. De show maakte echter deel uit van een lange reeks bijzondere uitzendingen onder de noemer The Mercury Theatre On The Air.

Initially to be called First Person Singular, the 60-minute program went on the air on July 11, 1938 as The Mercury Theatre on the Air. During that first 9-week summer series, it became increasingly apparent to the more perceptive radio listener that The Mercury Theatre was something special. Unlike many anthology series before and since, the stories were chosen because of their suitability to the radio medium. Also, the innovative use of sound-effects and music (by CBS staff composer/conductor Bernard Herrmann), combined with the gripping performances of Mr. Welles, made The Mercury Theatre one of the most compelling programs on the air.

Naast opnames van afzonderlijke afleveringen bieden de mensen achter deze site ook de mogelijkheid een torrent van alle uitzendingen te downloaden. Deze vind je hier.

Orson Welles

Orson Welles in de studio.

Read More

Posted by on sep 11, 2010

Creatieve therapie: elke dag een mp3

Creatieve therapie: elke dag een mp3

De Amerikaanse elektronisch componist Luke DuBois werd door een vriendin een spiegel voorgehouden: schreef hij nog wel genoeg muziek? Dat bleek niet het geval, waarop hij bedacht dat het wellicht goed zou zijn elke dag een kleine compositie op de wereld los te laten. Hij maakte daarbij gebruik van de compositiesofware Max/MSP en noemde het project weinig verhullend A Year In MP3’s. In een artikel in de New York Times zegt DuBois:

So I decided to give myself a little creative challenge: to create a piece of music every day, for an entire year. I decided to call the project “a year in mp3s,” and I put the pieces online as I made them, posting a notification on my Facebook page so that my friends could listen to them. I didn’t give them titles, just numbers and dates, beginning with my 34th birthday last September 10th.”

Dit betekent dus dat zijn project gisteren is voltooid. Gefeliciteerd Luke.

Add to: Facebook | Digg | Del.icio.us | Stumbleupon | Reddit | Blinklist | Twitter | Technorati | Yahoo Buzz | Newsvine

Read More

Posted by on sep 10, 2010

Dream Theater zoekt een drummer

Dream Theater zoekt een drummer

Dream Theater's Mike Portnoy gaat wat anders doen en dat voelt een beetje raar

Normaal gesproken heb ik helemaal geen oog voor Twitter’s trending topics. Het was dan ook puur toeval dat ik gisteren zag dat zowel ‘portnoy‘ als ‘Dream Theater‘ in dt lijstje een hoge positie innamen. Dat kon weinig anders betekenen dan dat er iets vervelends was voorgevallen, zei mijn voorgevoel. En inderdaad, drummer Mike Portnoy verlaat na meer dan twee decennia de band die hij mede oprichtte.

Enkele posts geleden besteedde ik aandacht aan hun album Images and Words, een plaat die ik destijds grijsdraaide. De laatste paar dagen heb ik deze na zo’n vijftien jaar herontdekt. Op een gegeven moment had ik het wel even gehad met het klinische geluid van de plaat. Daarnaast begon de stijl van Portnoy me wat te irriteren. In technisch opzicht is hij een gigant en uiterst virtuoos. Zijn spel is echter gespeend van elke dynamiek. Iedere klap dient gehoord te worden en het liefst zo hard mogelijk. Omdat ik destijds ook kennismaakte met het spel van jazzdrummers als Art Blakey en Elvin Jones, Of bijvoorbeeld geweldige rockdrummers als Gavin Harisson (Porcupine Tree), Virgil Donati en niet te vergeten allround geweldenaren als Steve Gadd en Jeff Porcaro, liet ik Portnoy even links liggen. Alhoewel dat ook weer niet helemáál waar is. Het album Awake heb ik ook zeer bewust beluisterd (en vond het erg goed). En het minialbum A Change Of Seasons kwam uit op m’n verjaardag wat die dag wat extra jeu gaf.

Maar vanaf ’95 kwamen Portnoy en z’n band nog slechts sporadisch voorbij. En wanneer dat wel gebeurde bracht het me eenvoudigweg niet meer in vervoering. Een klassiek geval van overdaad schaadt. Dankzij het gemak van Spotify besloot ik afgelopen weekend de plaat weer eens te beluisteren (ondanks het feit dat ie ook gewoon in m’n cdkast staat). En ik werd aangenaam verrast en draai het album sindsdien elke dag wel een keer. Ik vindt Portnoy’s spel nog steeds erg knap, maar niet meer dan dat. De nummers vind ik echter geweldig en maken hernieuwd veel indruk. Wat dat betreft is het samenvallen van deze herontdekking met het vertrek van Portnoy wel een vreemde gewaarwording. Aan de ene kant ben ik blij dat ik met veel plezier naar de plaat luister, maar Portnoy’s afscheid voelt ook wat vervelend. Want laten ik wel wezen: het is toch een groot deel jeugdsentiment. En daarnaast weet ik misschien zelf wel te goed hoe het is afscheid van een band te nemen.

Add to: Facebook | Digg | Del.icio.us | Stumbleupon | Reddit | Blinklist | Twitter | Technorati | Yahoo Buzz | Newsvine

Read More

Pin It on Pinterest