Pages Menu
Categories Menu

Posted by on jan 10, 2011

Gelukkig van Bonham, gelukkiger van Colaiuta

Nature heeft een artikel gepubliceerd, waarin beschreven wordt dat bepaalde muziek kan leiden tot het vrijkomen van dopamine in het menselijk brein. Deze neurostransmitter speelt een grote rol in het ervaren van genots- en blijdschapsgevoelens. De ervaring waarbij het luisteren naar bepaalde  muziek kan leiden tot een natuurlijke high is hiermee wetenschappelijk gestaafd.

In het onderzoek werden veertig stukken uiteenlopende muziek gebruikt, uiteenlopend van Samuel Barber’s Adagio for Strings tot Lamb’s Angelica. Opmerkelijk vond ik het voorkomen van Moby Dick van Led Zeppelin, temeer omdat dit nummer grotendeels bestaat uit een drumsolo. Voor niet-slagwerkers lijkt me dit niet echt een gelukzalige ervaring (maar ik ben dan ook geen neurowetenschapper), maar als ik dan een drumsolo mag kiezen waarvan ik gelukkig word dan liever eentje van Vinnie Colaiuta. Bijvoorbeeld in onderstaande video met Chick Corea en John Patittuci. Over smaak valt namelijk heus te twisten, dopamine of niet.

Read More

Posted by on sep 12, 2010

Uit de kluiten gewassen drumcomputer

De Zweedse muzieksoftwareproducent Propellerhead heeft een levensgrote drumcomputer ontwikkeld die door fysieke aanraking aangestuurd wordt. Die wil ik wel eens uitproberen!

Add to: Facebook | Digg | Del.icio.us | Stumbleupon | Reddit | Blinklist | Twitter | Technorati | Yahoo Buzz | Newsvine

Read More

Posted by on jul 20, 2010

Greb maakt muziek voor normale mensen

Greb maakt muziek voor normale mensen

Onder drummers informeren naar hun favoriete slagwerkers resulteert zonder twijfel tot het spreekwoordelijke Duracellkonijneffect. Vragen naar het favoriete album waarbij de slagwerker van dienst ook bandleider of zelfs verantwoordelijk is voor alle muziek zal echter tot weinig resultaat leiden. Het komt eenvoudigweg niet vaak voor dat een drummer onder eigen naam platen uitbrengt. En als het al gebeurt zijn het vaak releases die voor niet-drummers weinig interessant zijn. De bekendste voorbeelden van hoe het wél kan vind je in de jazz: Art Blakey’s Jazz Messengers bijvoorbeeld. Of Tony Williams’ Lifetime en de reeks soloplaten van Elvin Jones voor Blue Note. Maar dat is allemaal materiaal van op z’n laatst de jaren ’70 van de vorige eeuw. En jazz dus, waarmee het al dan niet terecht voorbehouden is aan een geselecteerd publiek. Daarin is wat mij betreft met de solo-uitgaven van Benny Greb verandering gekomen. Zelf zegt hij ook het liefst “music for normal people” te maken. Zijn eerste plaat, Grebfruit, staat vol van de inventieve grooves, maar is des te bijzonderder omdat álle melodielijnen door Greb vocaal worden voortgebracht. Over het proces wijdt hij uit op Youtube. Behalve drums en stem dus vrijwel geen andere instrumenten. Met deze oplossing bood Greb het hoofd aan het missen van een brassensemble, zijn favoriete melodie-instrumentatie. Dat gemis is achterwege gebleven bij zijn meest recente album, Brass Band. Hierop heeft hij een volledig ensemble tot zijn beschikking wat hij geheel naar zijn hand kan zetten. En natuurlijk wederom heerlijke grooves en drummersubtiliteiten om je vingers bij af te likken. Bij Greb staat dat laatste element echter nooit op de voorgrond. Hij is evenveel drummer als componist. Van heel leuke muziek!

Van zijn aanwezige muziek (waaronder voornoemde soloalbums) heb ik een Spotifyplaylist gemaakt: GrebSpot.

Add to: Facebook | Digg | Del.icio.us | Stumbleupon | Reddit | Blinklist | Twitter | Technorati | Yahoo Buzz | Newsvine

Read More

Pin It on Pinterest