Precies, vrijheid om te leven van je werk

Het aantal handtekeningen op onze petitie staat momenteel op 185 (niet bevestigde daarin meegenomen). Dit is een aantal waarmee we al erg blij zijn, maar hiermee is ons doel nog lang niet bereikt. Wat we bijvoorbeeld nog missen is de discussie die we willen losmaken. Gisteren bereikte ons echter iets dat volledig aan deze wens voldoet: een reactie getiteld Vrijheid om te leven van je werk in de nieuwsbrief van Wim Keizer.

Die reactie is op z’n zachtst gezegd prikkelend, al was het alleen al omdat in het stuk internetpiraterij hand in hand gaat met het diskwalificeren van sociale media. Over de (on)zin van dat laatste sprak Keizer zich al eerder uit en stelde daarbij meermaals dat het hem gaat om feiten. Die zijn volgens hem namelijk aan erosie onderhevig in de toenemende digitale informatiestroom. In een discussie op Twitter kwam als terechte tegenreactie de opmerking: “de bron doet niet af aan de juistheid van de feiten“. En daarbij zou je vervolgens kunnen stellen dat het juist een informatieprofessional toevertrouwd zou moeten zijn een bewuste selectie uit de informatiestroom te kunnen maken. En inderdaad, er wordt ook veel onzin gespuid, maar, aan de andere kant: waar niet?

Pikant in de discussie is echter dat, juist als het gaat om interpiraterij, de juistheid van cijfers (de feiten dus) daarvan door iedereen, behalve de entertainmentindustrie, ernstig wordt betwist. Of zoals Julian Sanchez van het Cato Institute, over de cijfers die ten grondslag liggen van SOPA en PIPA, stelt:

[…] I’m offended to see bad data invoked so routinely and brazenly, on general principle, it’s important to try to set the record straight. The movie and music recording industry have gotten away with using statistics that don’t stand up to the most minimal scrutiny, over and over, for years, to hoodwink both Congress and the general public. Wherever you come down on any particular piece of legislation, this is not how policy should get made in a democracy, and it’s high time they were shamed into cutting it out.”

Een uiterst gedetailleerde uiteenzetting over de onjuistheid van de cijfers vind je in de rest van Sanchez’ artikel How Copyright Industries Con Congress, waaruit bovenstaande quote afkomstig is. En dan is het, Wim Keizer, juist een blogger, Mike Masnick, die zelf maar een onderzoek instelt om de feiten boven tafel te krijgen, waar de politiek nog volkomen blind vaart op verzonnen gegevens van de industrie.

De feiten dus, wat zeggen die? Uit het onderzoek van Masnick blijkt dat de entertainmentindustrie méér omzet dan ooit tevoren, maar dat door een versplinterd aanbod en veranderende vraag het geld niet meer terechtkomt in de klassieke potjes en daarmee de bekende portemonnees. Dus inderdaad, er worden minder cd’s verkocht en de hitmachine stokt, maar de industrie floreert desondanks. Dat is een besef dat vraagt om adaptatie aan een veranderende wereld, want het internet gaat niet meer weg en de geest van het uitwisselen van content en informatie niet meer terug in de fles. Dat is geen theorie, maar de praktijk, getuige onder meer de stelling van Paolo Coelho die de kansen ervan ziet. Of de conclusie van schrijver Neil Gaiman in een artikel dat vandaag verscheen in Forbes, Is Piracy The New Advertising? En dan zijn het wederom bloggers die in een mooie serie uiteenzetten welke lessen de uitgeverswereld kan trekken uit het digitaliseringsproces dat de muziekwereld grotendeels doorlopen heeft.

Dus om bibliotheken in deze maalstroom mee te nemen past aanpassing en niet enkel het verdedigen van een stelsel dat onder druk staat. Wat daarbíj komt, is dat bibliotheken al een eerlijke prijs betalen voor alle boeken en andere content. Dat maakt dat wij de laatste moeten zijn die zich verantwoordelijk voelt voor de financiële positie van auteurs en hun uitgevers. Dat is in eerste instantie hun eigen verantwoordelijkheid.

Maar laten we vandaag de dag nu de middelen hebben om dat grotendeels zélf te kunnen doen, zónder de door Keizer, terecht, aangehaalde afknijpende schakels in het productieproces. En laat nu internetvrijheid de basis vormen voor al die mooie huidige diensten, maar zeker hun opvolgers om de kans te krijgen zich te bewijzen. En laat daar nu een kans voor bibliotheken liggen om zichzelf eens te profileren in de voorhoede van technologische vooruitgang en politieke bewustwording. Eigenlijk is de titel van Keizer’s reactie, Vrijheid om te leven van je werk, onbedoeld dus uitermate treffend.