Is het aanbod dat via de Spotify’s en Groovesharks van deze wereld beschikbaar is voldoende reden om het downloaden van muziek links te laten liggen? En kan het daarnaast ook zo zijn dat online winkels als iTunes er minder door zullen verkopen? En downloaden via torrentsites of nieuwsgroepen, lijdt dat eronder? Laat je licht erover schijnen in onderstaande Branch.
Knowledge is coping with reality, not copying it. We need to see knowledge as a matter of conversation and of social practice.”
Quote van Richard Rorty die tot nadenken stemt. Bron is Curated Culture dat de volgende heldere duiding geeft:
“Richard Rorty explains the difference between just doing and really being active.”
Ik vond hem erg goed van toepassing op de Branch-discussie over het gebruik van social media in de bibliotheek en de constatering dat het daarbij vaak ontbreekt aan oprechte nieuwsgierigheid. Misschien kan de zienswijze van Rorty dienen als inspiratie?
afbeeldingbron: Geheugen van Nederland
Read MoreIn de discussie Is het “centrale bureau” nodig voor ‘ons’ verhaal? maakte Hinke Wiersma een opmerking die ik wel een zogenaamde re-branch waard vond. Ze zei:
En als we het toch over twitterende bibliothecarissen hebben: Twitter is een fantastisch kanaal om snel op de hoogte te zijn en discussies te volgen, ook al zou je zelf niets bijdragen. Ik ben het met Jeroen eens dat daar nog veel winst te halen is. In de bibliotheek waar ik werk (Leeuwarden) houdt helaas slechts een handjevol mensen zich actief bezig met social media, ondanks de 23dingen-cursus. Enthousiasmerend management lijkt me geboden.”
De titel van de discussie is wellicht wat misleidend. “Weinig social media” gaat in dit geval om het geheel van medewerkers dat gebruik maakt van social media, dus zeker ook voor persoonlijke ontwikkeling en communicatie met collega’s. Jullie zijn van harte uitgenodigd jullie licht te laten schijnen op deze kwestie!
Dankzij uiteenlopende social media is het voeren van online discussies een eitje. Je post een tweet of plaatst een Facebookpost en vraagt anderen/daagt hen uit daarop te reageren. De mogelijkheden die dat biedt zijn eindeloos en uitermate waardevol. Volgens de 21-jarige Josh Miller, voortuidig afgezwaaid Princeton-student en CEO van Branch, was er echter sprake van een leemte. Zijn wens was een online discussievorm te vinden die overeenkomsten vertoont met een etentje met vrienden. Je weet met wie je een gesprek voert (je hebt de gasten immers zelf uitgenodigd), maar het resultaat daarvan wordt wel gedocumenteerd en andere mensen die trek hebben kunnen om een stoel aan de tafel vragen. Miller, in een interview op Nieman Journalism Lab:
We want the ethos of Branch to be where you go to take your half-baked ideas, and the point is to be imperfect. The whole ethos is “I don’t know enough alone, so I need help from other people and I want to talk to other people to make my half-baked ideas better.” So, you know, we’re quickly learning that we do want to work with publishers, so we’re going to need to have a way to edit posts. But we want to build in a way that’s more about typos than re-writing stuff.”
Het unieke aan Branch is dat de discussie de content vormt. Er wordt, zoals hierboven door Miller beschreven, gereageerd op (onaffe) ideeën of vragen, en de waarde ervan zit niet in de oorspronkelijke aanleiding van de discussie, maar in het geheel van reacties. In dat opzicht onderscheidt het zich van klassieke blogdiscussies, waarbij de auteur zijn best heeft gedaan een mooie blogpost als aftrap te serveren, maar ook van discussies op fora. Daarop is het immers mogelijk ineens geconfronteerd te worden met nutteloze bijdragen en bijdragers. Van dat probleem ben je bij Branch in principe verlost, omdat je voor het uitnodigen van gasten gebruik maakt van je Twitter- of Gmail/Yahoocontacten.
Eergisteren werd mijn aangevraagde account bij Branch geactiveerd en ik vond het een aardig experiment een bij mij levende vraag op het platform te stellen. En ik moet zeggen: ik ben overtuigd. De dienst is weliswaar nog in public beta, wat betekent dat vrij aanmelden nog niet mogelijk is, maar gasten kunnen een verzoek indienen bij de Branchgastheer die hen kan binnenlaten. Ikzelf kreeg een account door er eentje aan te vragen via de reguliere site en dat was binnen twee dagen rond. Iedereen die de dienst wil uitproberen heeft dus wel een mogelijkheid aan te kunnen schuiven. U bent uitgenodigd!
afbeeldingbron: Geheugen van Nederland
Read MoreIk heb behoefte aan een verdere discussie over het artikel in Vrij Nederland, ‘We doen nu ook aan social media enzo’ en de eerdere ophef over het Facebookitem bij de NOS. Daartoe heb ik een post op Branch geplaatst (waarvan hieronder een ge-embedde versie), maar omdat nog niet veel mensen daar een account hebben plaats ik hem ook alhier. Wil je meedoen? Ask to join hieronder. Ik ben benieuwd naar de reacties!
Dat was wel even slikken afgelopen week bij dat journaalitem over een New Yorkse Facebookcursus in een bibliotheek. En ook ik kon het niet laten NOS Nieuws te wijzen op hun blinde vlek en dat ze voor datzelfde onderwerp ook naar een Nederlandse bieb hadden kunnen afreizen. Later bleek dat het een gekocht item betrof en er geen correspondent ingezet was om dit ‘nieuws’ te brengen. Komkommertijd op z’n best dus. Ik zie echter collega’s die er zich als een pitbull in hebben vastgebeten en zich vertwijfeld afvragen hoe het in vredesnaam toch zover gekomen kon zijn. We vertellen ons verhaal niet goed, luidt het credo. En er is landelijke regie nodig om deze vertelrol van de bibliotheek te kunnen realiseren. Want zo’n fout als deze, die mag toch niet meer gemaakt worden.
Toe nou toch beste mensen, waar gaat het nou om? Blijven we ons wentelen in zelfbeklag en verwachten we dat de oplossing ervoor uit de hogere regionen komt? Of kijken we naar wat al doen op social mediagebied en de successen die we daarmee boeken? Uit eigen ervaring, maar ook uit van anderen, blijkt namelijk dat ‘onze’ Facebookcursussen voor senioren gewaardeerd en goedbezocht zijn. En in ons voordeel speelt dat de senior langer leeft. We hoeven alleen maar te hopen dat deze nog lang mediaonwijs blijft, waardoor alle ingrediënten voor een vruchtbare toekomst voor het oprapen liggen. Wat willen we nog meer? Verbeter je product of, mocht het nog niet aanbieden, zet er op in (mits je er achter staat natuurlijk).
Maar vooral: doe het zélf en wacht niet op een groen licht van deze of gene commissie. Die heb je voor dit soort praktisch en ontzettend laagdrempelig aanbod namelijk helemaal niet nodig. En aangezien de sleutelprojecten al bepaald zijn en dit onderwerp deze status ontbeert is het ijdele hoop te verwachten dat dit ineens gaat goedkomen. Handen uit de mouwen dus en je niet op de kast laten jagen door een ‘misser’ uit Hilversum.
afbeeldingenbron: Geheugen van Nederland
Read More
