Pages Menu
Categories Menu

Posted by on jul 10, 2010

Het aanschafbeleid herzien

Het aanschafbeleid herzien

Deze boekbespreking verscheen in Digitale Bibliotheek nr. 5, 2010:

Jesse Holden – Acquisitions In The New Information Universe, Core competencies and ethical practices
2010 Facet Publishing
ISBN 978-85604-739-5

Het aanschafbeleid van bibliotheken in de genetwerkte informatiemaatschappij verandert. Waar de dagelijkse praktijk in het verleden ambachtelijke handelingen als het invoeren en archiveren van vooral papieren content betrof, vraagt het nu om meerdere vaardigheden. Holden stelt dat de aanwezigheid van een toenemend aantal materiaalvormen al een uitdaging op zichzelf is. Deze leiden vervolgens ook tot een grotere variatie aan de manieren waarop deze beschikbaar worden gesteld aan de gebruikers. Deze laatste groep maakt hiermee onderdeel uit van wat Holden de Acces and Feedback-loop noemt: gebruikers zijn meer dan voorheen op de hoogte van het aanschafbeleid van bibliotheken en nemen de vrijheid gedurende dat proces te interfereren. Dit vraagt om een voortdurende alertheid en servicegerichtheid van de informatieprofessional. En niet alleen richting de gebruiker: ook tussen de aanbieders en de bibliotheek bestaat een in toenemende mate directer contact.
Holden pleit ervoor de opkomst van het e-book en andere, niet in gedrukte vorm, beschikbare content, in termen van een formaat te beschouwen. Het is niet meer zo dat ‘een boek een boek’ is, of in Holden’s woorden:

It is appropriate to reconceive information in terms of its existence as an object: content that exists as something material but not necessarily physical. The idea of a collection needs to be approached not as items organized by formats but rather as formats that happen to be embodied as objects, which may or may not be physical entities.”

Door het bezien van content in termen van een format, dat dankzij de technologische ontwikkelingen voortdurend in beweging is, vraagt om een flexibel aanschafbeleid. Het gebruik van technologie dient hierbij gezien te worden als een handzaam en veelzijdig instrument. Het e-book mag dan bijvoorbeeld een tastbaar object zijn, de online multimediatoepassingen nemen met rasse schreden toe en vragen om nieuwe manieren dit op te nemen in het aanschafbeleid. De nieuwe vormen van informatievoorziening worden door Holden beschouwd als een sphere of access. Naast het bekende papieren boek, dat door hem trouwens nog lang niet dood verklaard wordt, bestaat het ook uit een explosief in omvang toenemende hoeveelheid digitale informatie. Deze nieuwe aanwas is slechts deels afkomstig van de reguliere aanbieders. Ook user-generated content dient in beschouwing te worden genomen, evenals gedigitaliseerd materiaal uit bijvoorbeeld locale archieven en materiaal dat niet officieel uitgegeven wordt, maar wel online aanwezig is (verslagen, handleidingen etc.).

Holden stelt dat er sprake is van een verschuiving van een moderne en mechanische informatiemaatschappij naar een postmoderne, elektronische en nonlineaire informatiemaatschappij. Het fysieke item speelt hierin een steeds minder belangrijke rol en vraagt van de informatieprofessional dat hij/zij voortdurend op de hoogte moet zijn van nieuwe formaten, onbekende objecten en een hierbij verwachte vorm van dienstverlening. Op zich zijn dit geen onbekende nieuwe inzichten. Hij benadrukt echter dat de toename van content en de daarmee samenhangende mogelijkheden van collectievorming en dienstverlening voor elke bibliotheek unieke mogelijkheden en problemen kan opleveren. Holden stelt daarom dat er sprake is van een radicale omslag, waarbij afstand wordt gedaan van een lineaire verstandhouding met aanbieder en gebruiker. Deze wordt vervangen door de rizomatische benadering van Deleuze en Guattari: informatie en gebruikers verplaatsen zich vrij in alle richtingen en zoeken automatisch naar de kortste weg.

De genetwerkte informatiemaatschappij bestaat uit een geheel van content en formaten dat voortdurend in beweging is en waarbij de gebruiker steeds mondiger en vaardiger wordt. Holden concludeert hierom ook dat, om te kunnen reageren en anticiperen op deze nieuwe informatiemaatschappij, er afstand gedaan moet worden van gestandaardiseerde aanschaf- en collectiemethoden. Het is echter niet mogelijk op een presenteerblaadje aan te reiken welke instrumenten hiervoor in de plaats moeten komen. Acquisitions In The New Information Universe is daarmee meer een ideeën- dan een handboek waarmee elke bibliotheek zijn eigen aanschafbeleid kan herzien. Dat laatste is volgens Holden namelijk noodzakelijk.

Add to: Facebook | Digg | Del.icio.us | Stumbleupon | Reddit | Blinklist | Twitter | Technorati | Yahoo Buzz | Newsvine

Read More

Posted by on jul 9, 2010

Vervreemding van de klant heb je zelf in de hand

Vervreemding van de klant heb je zelf in de hand

De belichaming van de starre entertainmentindustrie is sinds kort ook van de partij op Twitter: Stichting Brein, vertegenwoordigd door haar directeur Tim Kuik. Hij heeft het aldaar zwaar te verduren, maar blijft stug (en daarvoor kan bewondering opgebracht worden) volhouden waarom zijn organisatie de rechten van de entertainmentindustrie moet verdedigen. Onder veel internetgebruikers is Brein echter allerminst geliefd. Dat zal onder meer te maken hebben met de wijze van communiceren van de organisatie, getuige onderstaand citaat uit een recent persbericht:

…maar ook kleine illegale sites voelen de lange arm en adem van BREIN in de strijd tegen illegaliteit op Internet,”

De werkwijze van Brein wordt door de rechter echter met argusogen bekeken.

Talloze onderzoeken tonen aan dat mensen die gebruikmaken van filesharingdiensten met alle plezier willen betalen voor content. De voorwaarden moeten dan echter wel in orde zijn: een online dienst dient gebruiksvriendelijk en snel te zijn en de prijzen eerlijk.

Voor muziekliefhebbers is bijvoorbeeld de komst van Spotify wat dat aangaat een welkome verrassing. Niemand zal echter ontkennen dat een dienst in díe vorm wel erg lang op zich heeft laten wachten. De reden daarvoor ligt ontegenzeggelijk bij de industrie, die koste wat kost heeft willen vasthouden aan haar vertrouwde businessmodel. Tegelijkertijd dreigen nog steeds three-strikes maatregelen en vinden de onderhandelingen over Acta wederom achter gesloten deuren plaats.

Downloaden wordt, met andere woorden, nog steeds gezien als een misdrijf, maar dat is het niet. Bijna even hardnekkig is het uitgangspunt dat auteursrecht je schathemeltjerijk moet maken. Maar die overtuiging is blijkbaar van alle tijden, getuige onderstaande advertentie.

bron

Add to: Facebook | Digg | Del.icio.us | Stumbleupon | Reddit | Blinklist | Twitter | Technorati | Yahoo Buzz | Newsvine

Read More

Posted by on jul 8, 2010

Zweeft u mee?

Zweeft u mee?

Electronic Kabuki Mambo is een album dat ik ongeveer tegelijkertijd aanschafte met Erkki Kurenniemi’s Äänityksiä Recordings 1963-1973. Beide tonen een overzicht van baanbrekende en bijzondere elektronische muziek met historische waarde. Eerstgenoemd album kwam ik onder een andere titel, Highlights of Vortex, tegen op Spotify, wat me ertoe verleidde deze titel ook eens op het web op te zoeken. Die zoektocht bracht me op de blog Tlasila, waarop een heuse vinylrip ervan beschikbaar is. Aangezien het om oud materiaal gaat, uitgebracht in 1959, betekent dat een opname met huiselijke kraak en ruis. De combinatie met het materiaal wat op het album staat is echter oersterk. Of zoals de blogger het verwoordt:

but the 49-year-old grooves presented herein grope and flutter in a far more interesting manner…

Het project kwam uit de koker van het radiostation KPFA en de California Academy of Sciences. De composities op het album werden eind jaren vijftig speciaal geschreven voor 38 luidsprekers die opgesteld waren in het Morrison Planetarium te San Francisco. De bijzondere luidsprekeropstelling zou tot resultaat hebben dat de ervaring van bewegend geluid werd gerealiseerd. Vanzelfsprekend is dit niet in de praktijk te brengen via reguliere stereoinstallaties, maar dat maakt het materiaal niet minder bijzonder. Psychedelica met een hoofdletter P.

Add to: Facebook | Digg | Del.icio.us | Stumbleupon | Reddit | Blinklist | Twitter | Technorati | Yahoo Buzz | Newsvine

Read More

Posted by on jul 7, 2010

Bibliotheekinnovatie en NHL Communication & Multimedia Design

Bibliotheekinnovatie en NHL Communication & Multimedia Design

Vanmorgen informeerde ik collega’s over het besluit in onze bibliotheek een crossmedialaboratorium te huisvesten. Nu klinkt dit wellicht wat groter dan het is, maar het komt erop neer dat zes studenten van de minor Crossmedia (behorend bij de opleiding Communication & Multimedia Design) van de Noordelijke Hogeschool Leeuwarden bij ons gedurende vijf maanden intern aan een project komen werken. Een soort van hackerspace light dus. Inhoudelijk is er nog niet al te veel over te zeggen, maar de kans is aanwezig dat er gewerkt zal worden aan een zogenaamde alternate reality game. Dat de collectie van de bibliotheek hierin een rol zal spelen ligt voor de hand. En aangezien we hiermee op 1 september a.s. van start willen gaan volgt er sowieso op korte termijn meer inhoudelijke informatie.

Read More

Posted by on jul 5, 2010

Hongerstaking tijdens het muziekexamen

Hongerstaking tijdens het muziekexamen

Een album dat ik, naast het in mijn vorige post genoemde Badmotorfinger, begin jaren ’90 grijsdraaide was de plaat van Temple Of The Dog. Deze band was een eerbetoon aan de aan een overdosis overleden zanger Andrew Wood, voorman van Mother Love Bone. Muzikanten van dienst waren de voormalige Mother Love Bone (en latere Pearl Jam)-leden Stone Gossard (gitaar) en Jef Ament (bas) en vocalisten Chris Cornell en Eddie Vedder. Het slagwerk werd verzorgd door Matt Cameron.

Maar voor zover de feitelijkheden. Voornoemde eerdere post over Soundgarden’s Badmotorfinger bracht me weer op het spoor van Temple Of The Dog en daarmee het gegeven dat ik ooit een nummer van hen zong. Nee, ik ben geen zanger, maar voor mijn VWO-eindexamen muziek hoorde het bij de eisen ook iets vocaal ten gehore te brengen. Dat mocht een nummer naar keuze zijn en in mijn geval werd dat Temple Of The Dog’s Hunger Strike. Mijn muziekdocent John de Jong was daarover blijkbaar wel te spreken, want als ik me het goed herinner kreeg ik een acht.

Tot dat eindexamen behoorde naast deze vocale toets ook een praktijkexamen op eigen instrument. Dat betekende dat ik mijn volledige toenmalige uit de Veenkoloniale klei onttrokken band Lost (waarmee we twee maanden daarvoor zelfs een heuse demo opnamen die in de Aardschok goed beoordeeld werd) optrommelde om in het klaslokaal onze instrumentale progrock ten gehore te brengen. Later hoorde ik dat de gehele school daarvan heeft kunnen meegenieten. Terecht, want we kregen een negen!

Temple Of The Dog is ook te vinden op Spotify.

Add to: Facebook | Digg | Del.icio.us | Stumbleupon | Reddit | Blinklist | Twitter | Technorati | Yahoo Buzz | Newsvine

Read More

Posted by on jul 4, 2010

Badmotorfinger gaat mee naar een onbewoond eiland

Badmotorfinger gaat mee naar een onbewoond eiland

Badmotorfinger van Soundgarden is één van die zeldzame albums die hoge ogen zou gooien wanneer ik een zogenaamde Desert Island Pick zou moeten maken. Ik had het album eerst op een cassettebandje, al zou ik echt niet meer weten wie of wat de bron ervan was. Ik werd gelijk gegrepen door de donkere riffs, de geweldige krachtige en inventieve drumpartijen van Matt Cameron en vanzelfsprekend het stembereik van Chris Cornell (het refrein van Slaves & Bulldozers, man oh man). Ik draaide de tape het liefst op de stereo van m’n ouders, want die had een warmer geluid dan mijn slaapkameropstelling en dat kwam de ervaring ten goede. In diezelfde slaapkamer schalde de plaat trouwens wel door mijn koptelefoon als ik erop meedrumde.

Hoe ik erop geattendeerd werd dat zij op 21 maart 1992 in het Utrechtse Tivoli zouden optreden is mij ook ontschoten, maar dat het slechts enkele dagen ervóór was weet ik nog goed. Het bestellen van een kaartje bij het postkantoor leek mij dan ook ijdele hoop, maar die angst bleek ongegrond. Samen met een vriend die wel meewilde, Clarence, dus in de trein naar Utrecht, naar Soundgarden. Een concert dat ik nooit zal vergeten, al was het alleen maar vanwege het feit dat Cornell op de balustrade klom en daar vanaf op de speakerkabinetten sprong en vervolgens de resterende twee meter dieper, terug op het podium. Die roem was hem al vooruitgesneld, maar om het in het echt te aanschouwen was andere koek. Dat we vervolgens de laatste trein terug ruimschoots misten is iets waaraan m’n vader me nog met enige regelmatig herinnert. Hij heeft, evenals wij, een korte nacht gehad..

Toen ik zojuist, na relatief lange tijd, naar Soundgarden luisterde (dank u, Spotify) kwamen bovenstaande herinneringen weer naar boven. En ik dacht, misschien is er wel iets over het concert in kwestie op het web aanwezig. En ja hoor, een heuse fotogallerij!

Add to: Facebook | Digg | Del.icio.us | Stumbleupon | Reddit | Blinklist | Twitter | Technorati | Yahoo Buzz | Newsvine

Read More

Pin It on Pinterest