#verdiepdingen (24): Mediawijsheid

In 2006 werkte ik voor een centrum voor kunsteducatie en was voorvechter van het opnemen van nieuwe media in het cursusaanbod. Dat was de reden dat ik me aanmeldde voor de startbijeenkomst ‘Mediawijsheid: leven in de gemedialiseerde samenleving’, georganiseerd naar aanleiding van een rapport van de Raad voor Cultuur over dit thema.

Het zou de eerste keer zijn dat ik Lawrence Lessig hoorde spreken, waarbij het ditmaal zijn verhaal over de strijd tussen de deelcultuur en wetten die dat verhinderen betrof (zie hiervoor ook verdiepding 27). Vanaf dat moment heeft specifiek dat onderdeel van mediawijsheid, het vraagstuk tussen wat mensen willen en wetten toestaan, mijn aandacht. En dat niet in de minste plaats omdat ik van mening ben dat openbare bibliotheken in dit debat een prominente rol moeten spelen. Uiteindelijk gaat het namelijk om een informatiebehoefte bij het publiek.En omdat bibliotheken als taak hebben hen, mocht dat nodig zijn, daarnaar te verwijzen, vraagt dat dat we voortdurend balanceren op dat wat wettelijk gezien geoorloofd is. En veel te vaak nemen bibliotheken daarin een brave houding aan.

Ebooks bijvoorbeeld: vanwege allerlei redenen mogen bibliotheken hiermee weinig tot niets uitrichten, maar de behoefte bij het publiek (en bij onszelf) is er wel. En laat er nu meer dan genoeg aanbod beschikbaar zijn, zij het niet zoals uitgevers dat zouden willen? Ik vind het dan toch onze taak deze bronnen beschikbaar te maken, maar daarbij wel te wijzen op wat je als gebruiker wel en niet mag. Een cursus downloaden zou daarom wat mij betreft onderdeel moeten uitmaken van ons mediawijsheidsaanbod, maar dan gecombineerd met een uitleg over auteursrecht.

Afbeelding: jeanbaptisteparis via Compfight cc