Dankzij een recensie in de Volkskrant van gisteren leerde ik de aardse jazz van Christian Scott kennen. Gelukkig was zijn muziek op afroep beschikbaar in Spotify en ik luister al het weekend niets anders. Geweldige muziek: toegankelijk, gedragen en af en toe met een randje.
Add to: Facebook | Digg | Del.icio.us | Stumbleupon | Reddit | Blinklist | Twitter | Technorati | Yahoo Buzz | Newsvine
Read More
Het nieuwe AudioGalaxy biedt altijd toegang tot de eigen muziekcollectie.
Wat kan het toch snel gaan. Begin augustus pende ik mijn herinnering aan AudioGalaxy neer in De online muziekervaring van AudioGalaxy. En vandaag leerde ik de werkelijke wederopstanding van deze dienst kennen. Weliswaar niet in de oorspronkelijke peer-to-peer versie, maar in een uitvoering die het mogelijk maakt te allen tijde toegang te hebben tot de eigen muziekcollectie. Hiervoor dient het volgende ondernomen te worden:
De dienst ondersteunt mp3 en m4a, mits zonder drm. Verder wordt geen onderscheid gemaakt tussen legale danwel illegale content. Alles wat op je harddisk staat wordt gestreamd. De te syncen catalogus bedraagt maximaal 200.000 tracks en dat lijkt meer dan voldoende. Daarnaast is het mogelijk dat je andere toegang kunt geven tot jouw catalogus. Downloaden van materiaal is daarbij niet mogelijk, maar het maken van playlists wel.
Mijn eerste indruk van AudioGalaxy is een prettige. M’n harddisks ratelen al bijna de hele dag en ik ben benieuwd hoe de dienst zich in het dagelijks gebruik houdt. Wat betreft de vergelijking met de originele dienst: deze doet in het geheel niet ter zake. Het huidige AudioGalaxy is letterlijk en figuurlijk een nieuwe versie. De nostalgie die ik beschreef in voornoemde blogpost blijft daarmee recht overeind. Maar dat heeft ook wel iets.
Add to: Facebook | Digg | Del.icio.us | Stumbleupon | Reddit | Blinklist | Twitter | Technorati | Yahoo Buzz | Newsvine
Read More
Het lijkt best een uitdaging om als muzieklabel online zichtbaar te zijn, maar is het nog wel van belang?
Gisteren tweette ik dat ik aangenaam kennismaakte met metalband Circle Of Contempt. Bij het bekijken van een video op Youtube zag ik dat deze deel uitmaakte van een kanaal van Sumerian Records. “Nooit van gehoord“, dacht ik. Nou ja, niet in absolute zin, want het bleek dat één van mijn favoriete hedendaagse bands, The Faceless, hun twee albums ook uitgaven via Sumerian Records. Maar deze twee platen heb ik digitaal en als je mij vraagt wat het label is achter de digitale muziek die ik heb, weet ik zeker dat ik in heel veel gevallen het antwoord schuldig moet blijven. Van The Faceless wist ik dus niet wat hun label was.
Omdat het afspelen van een plaat of cd altijd gepaard gaat met het op de één of andere wijze vasthouden van doosjes en hoezen staat bij veel van die releases het betreffende label in mijn geheugen gegrift. Blinde aanschaf van releases, uitgebracht op een bepaald label, zal veel mede-muziekliefhebbers geen ongewone praktijk blijken. Maar bij muziek vanaf de harddisk of een stream is dat niet zo (bij mij in ieder geval). Eigenlijk wel jammer. Geregeld doe ik in Spotify een search op label, maar dat is slechts omdat ik het ken uit het verleden. Nadat ik gisteren zocht op Sumerian Records ging er een wereld voor me open, maar ik kwam er dus per ongeluk achter. Best een uitdaging dus voor labels lijkt me, om zichtbaar te zijn binnen het gigantische online aanbod.
Maar is het niet slechts het plaatsen van een nostalgisch element in het consumeren van digitale muziek? Steeds meer muzikanten en bands komen er achter dat het hebben van een label geen vereiste meer is om muziek uit te geven. Dus, is het niet meer dan een achterhoedegevecht? Heeft de generatie luisteraars die niet opgroeide met tastbare geluidsdragers nog wel gevoel met het label? Of hang ik zelf een beetje de nostalgische liefhebber uit?
Add to: Facebook | Digg | Del.icio.us | Stumbleupon | Reddit | Blinklist | Twitter | Technorati | Yahoo Buzz | Newsvine
Read MoreVan de muziek van Dave Douglas krijg ik nooit genoeg. Vanaf het moment dat ik met zijn trompetspel kennismaakte, hij speelde in John Zorn’s Masada, ben ik hem gaan volgen. Zijn groep Brass Ecstasy, waarvan onderstaand drie video’s, bracht in 2009 het album Spirit Moves uit, opgedragen aan de inmiddels overleden collega-trompettist Lester Bowie. Over hem zegt Douglas in de liner notes:
In a way, he fought for the equality of all music, always with joyousness and good humor.”
Een betere typering van de muziek op Spirit Moves had Douglas niet kunnen bedenken. Geweldige stukken en absoluut een aanrader om eens te beluisteren, bijvoorbeeld hier in Spotify.
Add to: Facebook | Digg | Del.icio.us | Stumbleupon | Reddit | Blinklist | Twitter | Technorati | Yahoo Buzz | Newsvine
Read More
Vanmiddag las ik een erg mooi artikel in The New York Review Of Books, getiteld A Library Without Walls. In het stuk wordt een pleidooi gehouden voor het ontwikkelen van een National Digital Library in de Verenigde Staten. Als voorbeeld dat dit mogelijk is wordt aardig genoeg onder meer het digitaliseringsproject van de Koninklijke Bibliotheek aangehaald. De auteur van het artikel, Robert Darnton, directeur van de universiteitsbibliotheek van Harvard, legt als treffende onderlegger een directe link tussen een eigentijds en historisch begrip van open acces:
Behind the creation of the American republic was another republic, which made the Constitution thinkable. This was the Republic of Letters—an information system powered by the pen and the printing press, a realm of knowledge open to anyone who could read and write, a community of writers and readers without boundaries, police, or inequality of any kind, except that of talent. Like other men of the Enlightenment, the Founding Fathers believed that free access to knowledge was a crucial condition for a flourishing republic, and that the American republic would flourish if its citizens exercised their citizenship in the Republic of Letters.
[…]
We can close the gap between the high ground of principle and the hardscrabble of everyday life. We can do so by creating a National Digital Library.”
Ik kan deze doelstelling slechts onderschrijven en gezien de initiatieven die hiertoe reeds ondernomen worden zal ook een Amerikaanse nationale digitale bibliotheek er ongetwijfeld komen. Een initiatief als de Open Library is immers al van Amerikaanse bodem afkomstig, evenals een partij als Google (van wiens diensten de Koninklijke Bibliotheek trouwens ook gebruik maakt).
Maar wat ik hieraan gerelateerd zou wensen is een vergelijkbaar initiatief, maar dan voor alle muziek die ooit is uitgebracht. Een wereldwijde online muziekbibliotheek die toegang biedt tot niet alleen commercieel aantrekkelijke muziek (in principe alles wat momenteel nog auteursrechtelijk beschermd is), maar ook muziek die binnen het publieke domein valt. Eem combinatie dus van Spotify, het Free Music Archive en goed gedocumenteerd als MuziekWebStroom van de Centrale Discotheek Rotterdam.
Binnen bibliotheekland zie ik op dit gebied echter geen initiatieven genomen worden. En met alle respect voor het gelezen woord: ook muziek behoort wat mij betreft tot het domein dat bibliotheken serieus moeten omarmen en daarom in gezamenlijkheid moeten oppakken. Juist de belemmeringen die worden opgeworpen door auteursrechtelijke beslommeringen vragen om een georganiseerde tegenreactie. Dus, niet alleen actie op het gebied van ebooks, maar zeker ook het digitale muziekdomein.
Add to: Facebook | Digg | Del.icio.us | Stumbleupon | Reddit | Blinklist | Twitter | Technorati | Yahoo Buzz | Newsvine
Read MoreMet kop en schouders steekt The Sword uit boven de andere muziek die ik deze week beluisterde. Na mij eerste kennismaking met deze band een kleine week geleden ben ik namelijk redelijk verslingerd geraakt aan de groove, sterke melodieën en het warme geluid. En ik ben er nog lang niet klaar mee denk ik. En ontdekt via Spotify.
Add to: Facebook | Digg | Del.icio.us | Stumbleupon | Reddit | Blinklist | Twitter | Technorati | Yahoo Buzz | Newsvine
Read More
