Pages Menu
Categories Menu

Posted by on jul 23, 2010

Charlie Chaplin wordt de mond gesnoerd

Charlie Chaplin wordt de mond gesnoerd

In Rip: A Remix Manifesto komt op een gegeven moment een fragment voorbij waarin het verwijderen van Mickey Mouse-afbeeldingen van een schoolmuur uitgelicht wordt. Volgens de eigenaar van het materiaal, Disney Corp., is er namelijk niet voor betaald. Resultaat: huilende kinderen op een schoolplein. Ik vond het altijd een sterk voorbeeld van auteursrecht dat slecht uitgevoerd wordt. Dit nog even los van het feit dat zeker een symbool als Mickey Mouse al lang en breed toebehoort aan het Amerikaanse culturele geheugen en daarmee het publieke domein.

Vandaag las ik een bericht op Techdirt dat van minimaal hetzelfde schrijnende niveau is. Een tienjarig Brits meisje wordt gesommeerd het nummer Smile, het thema uit Chaplin’s beroemde film Modern Times (1939), uit een zelfgemaakte video te verwijderen. Het meisje, Bethany Hale, figureert in het filmpje als Charlie Chaplin en maakte het om geld mee in te zamelen voor een kindertehuis. In Modern Times bestaat het nummer trouwens slechts instrumentaal. In 1954 verschijnt er een uitvoering met een vocale partij die in de oorspronkelijke versie wordt uitgevoerd door Nat King Cole.

Hare over het nummer:

I first heard ‘Smile’ when sitting with my Grandad on Christmas Day 2008. Grandad kept telling me that I was singing the song out of tune so I went away and secretly practised and practised. On my Grandad’s 71st birthday on 10 February 2009, I gave him an old copy of the piano music for Smile and began to sing the song to him. His reaction was quite emotional as he said he could see how much work I had put in to learning the song properly. (I would like to thank my singing teacher Michael, for teaching me to sing my song. He has heard me sing ‘Smile’ so many times it must be in his head when he goes to bed each night!). Since singing to my Grandad, I have continued to enjoy singing this song and decided to create a short film in order to raise funds for Martin House Children’s Hospice. As ‘Smile’ was composed by Charlie Chaplin, I decided to dress up as Charlie, and also asked my dad to film me acting as Charlie, to play in the background. I spent two days watching Charlie Chaplin on You Tube, watching his moves and also learning more about him. After studying, I realised that he often is seen with a white flower and this inspired me more to make my short film.

Een hartstikke leuk idee zou je zeggen. Het plezier zou echter van korte duur zijn. De rechthebbende van de muziek, Bourne Music Publishers, kreeg lucht van het project en rook geld. Ze eisten een vast bedrag van 2.000 dollar, waarmee het filmpje een jaar online zou mogen staan. Wanneer Hare het liedje live zou zingen moest er 250 dollar per keer afgerekend worden. Vanzelfsprekend besloten Hare’s ouders daarom de muziek maar uit de video te verwijderen. Op de site waar het filmpje in haar oorspronkelijk versie te bekijken was is nu het onderstaande bericht te vinden:

DUE TO UNFORSEEN PROBLEMS REGARDING BETHANY’S USE OF THE MUSIC AND LYRICS OF THE SONG ‘SMILE’, WE ARE AFRAID THAT ON WEDNESDAY 2 DECEMBER, WE RECEIVED AN EMAIL FROM BOURNE MUSIC CO. IN NEW YORK, ASKING US TO REMOVE THE SOUND FROM BETHANY’S FILM UNTIL LEGAL DOCUMENTATION IS COMPLETED AND COPYRIGHT FEES ARE PAID!! UNFORTUNATELY, WE WERE BLISSFULLY UNAWARE ABOUT THE NEED FOR A LICENCE OF ANY KIND”.

BETHANY HAS NO SAVINGS LEFT AND WILL THEREFORE NOT BE ABLE TO AFFORD ANY FEES – WE HOPE YOU WILL NOW APPRECIATE A SILENT MOVIE INSTEAD. (you could always sing ‘Smile’ to yourself as you watch the film – which is a lovely song and one which we are positive you will all know – in order to help you achieve the desired effect!). THANK YOU FOR YOUR SUPPORT”

Het begrip stomme film is in dit licht wat mij betreft voor meerdere duidingen vatbaar.

Afbeelding: andres musta via Compfight cc

Read More

Posted by on jul 20, 2010

Greb maakt muziek voor normale mensen

Greb maakt muziek voor normale mensen

Onder drummers informeren naar hun favoriete slagwerkers resulteert zonder twijfel tot het spreekwoordelijke Duracellkonijneffect. Vragen naar het favoriete album waarbij de slagwerker van dienst ook bandleider of zelfs verantwoordelijk is voor alle muziek zal echter tot weinig resultaat leiden. Het komt eenvoudigweg niet vaak voor dat een drummer onder eigen naam platen uitbrengt. En als het al gebeurt zijn het vaak releases die voor niet-drummers weinig interessant zijn. De bekendste voorbeelden van hoe het wél kan vind je in de jazz: Art Blakey’s Jazz Messengers bijvoorbeeld. Of Tony Williams’ Lifetime en de reeks soloplaten van Elvin Jones voor Blue Note. Maar dat is allemaal materiaal van op z’n laatst de jaren ’70 van de vorige eeuw. En jazz dus, waarmee het al dan niet terecht voorbehouden is aan een geselecteerd publiek. Daarin is wat mij betreft met de solo-uitgaven van Benny Greb verandering gekomen. Zelf zegt hij ook het liefst “music for normal people” te maken. Zijn eerste plaat, Grebfruit, staat vol van de inventieve grooves, maar is des te bijzonderder omdat álle melodielijnen door Greb vocaal worden voortgebracht. Over het proces wijdt hij uit op Youtube. Behalve drums en stem dus vrijwel geen andere instrumenten. Met deze oplossing bood Greb het hoofd aan het missen van een brassensemble, zijn favoriete melodie-instrumentatie. Dat gemis is achterwege gebleven bij zijn meest recente album, Brass Band. Hierop heeft hij een volledig ensemble tot zijn beschikking wat hij geheel naar zijn hand kan zetten. En natuurlijk wederom heerlijke grooves en drummersubtiliteiten om je vingers bij af te likken. Bij Greb staat dat laatste element echter nooit op de voorgrond. Hij is evenveel drummer als componist. Van heel leuke muziek!

Van zijn aanwezige muziek (waaronder voornoemde soloalbums) heb ik een Spotifyplaylist gemaakt: GrebSpot.

Add to: Facebook | Digg | Del.icio.us | Stumbleupon | Reddit | Blinklist | Twitter | Technorati | Yahoo Buzz | Newsvine

Read More

Posted by on jul 18, 2010

Weekendmuziek: Bar Kokhba

Het zal bij het Rotterdamse Dodorama (wat helaas niet meer bestaat, mooi waren die zondagochtendconcerten) geweest zijn dat ik de eerste plaat van Bar Kokhba aanschafte. In dit project liet John Zorn de muziek uit het Masada-songbook uitvoeren door uiteenlopende kamermuziekensembles. Het resultaat is geweldig mooie muziek, warm, kwetsbaar en virtuoos, maar Zorn zou Zorn niet zijn als de boel ook wel eens uit de bocht vliegt. Dat laatste element is bij Bar Kokhba echter maar sporadisch aanwezig, wat het de ideale instapmuziek voor Zorn-geïnteresseerden maakt.

Hierbij een Spotify-playlist van wat er van Bar Kokhba aanwezig is.

Add to: Facebook | Digg | Del.icio.us | Stumbleupon | Reddit | Blinklist | Twitter | Technorati | Yahoo Buzz | Newsvine

Read More

Posted by on jul 17, 2010

Mijn luistergedrag verbeeld door LastGraph

Mijn luistergedrag verbeeld door LastGraph

Zowel mijn iTunes als Spotify zijn gekoppeld met de Scrobbler van Last.fm. Vanmiddag kwam ik in aanraking met de toepassing LastGraph. Deze brengt het luistergedrag zoals dat door de scrobbler geaggregeerd is visueel in kaart. Zoals boven te zien kan dat een globaal overzicht zijn, maar het is ook mogelijk gedetailleerde verbeeldingen (posters) te downloaden. Onderstaand een voorbeeld van mijn luistergedrag vanaf 1 oktober vorig jaar tot nu. Ikzelf vond het wel mooi te zien dat er een kentering zichtbaar is die voor een groot deel te maken heeft met de startdatum van mijn huidige werk. Laten we zeggen dat ik het wel naar m’n zin heb.

graph_187812

Read More

Posted by on jul 11, 2010

Weekendmuziek: Mahavishnu Orchestra, Henry Jacobs & Bob McClay

Add to: Facebook | Digg | Del.icio.us | Stumbleupon | Reddit | Blinklist | Twitter | Technorati | Yahoo Buzz | Newsvine

Read More

Pin It on Pinterest