Pages Menu
Categories Menu

Posted by on apr 30, 2010

eBooks en Social DRM

eBooks en Social DRM

Bovenstaand screenshot van een tweet van Cory Doctorow laat niets aan de verbeelding over: hij hekelt DRM op zijn eBooks. Van Doctorow kenden we dat geluid echter al, gezien zijn in mijn ogen inmiddels klassieke lezing How To Destroy The Book. In het afgelopen week verschenen TNO-rapport eBooks in de bibliotheek (PDF) wordt over DRM het volgende gesteld:

Trend in de online wereld is een ontwikkeling in de richting van traceerbaarheid van de content en beveiliging op het niveau van de content. DRM speelt hierin een cruciale rol. Dit regelt dat na de gebruiksperiode de eBooks niet langer toegankelijk en zijn, ze moeten dan opnieuw geleend worden. De ervaring leert dat de piraterij juist wordt bevorderd door ingewikkelde DRM. Bij tijdelijk gebruik is dit meer zichtbaar en wordt het als zeer hinderlijk ervaren. Ook hoge verkoopprijzen van eBooks (die de consument onredelijk vindt) spelen een rol.

TNO doet daarom het voorstel zogenaamde sociale DRM te gebruiken. Hierbij wordt in het eBook informatie behorend bij de lener opgenomen. Volgens TNO is dit technisch mogelijk via een watermerk of 1-op-1 zichtbaar door een naamsvermelding van de lener. Deze persoonsgebonden informatie verdwijnt wanneer het eBook weer wordt ingeleverd. De luisterboeksite Luisterrijk is naar verluidt tevreden over het systeem. Eerlijk gezegd had ik er niet eerder van gehoord, maar in eerste instantie klinkt het als een plausibele mogelijkheid wanneer het om het uitlenen van eBooks gaat. Maar dit vanzelfsprekend los van het feit dat het binnen de kortste tijd gekraakt of op een andere wijze gekopieerd wordt. Of zoals Doctorow het onomwonden stelt:

Digital rights management technology, of course, has never stopped the book from escaping onto the Internet. To those publishers here today who believe that you can buy DRM that will stop your books from appearing on the Internet without restriction, I say to you, “Behold, the typist.”



Add to: Facebook | Digg | Del.icio.us | Stumbleupon | Reddit | Blinklist | Twitter | Technorati | Yahoo Buzz | Newsvine

Read More

Posted by on apr 30, 2010

Fair use: gebruik je rechten

Het recente offline halen van een groot aantal Untergang-parodieën heeft het fair use-beginsel weer extra onder de aandacht gebracht. In dat licht bericht Boinboing over onderstaande video waarin wordt uitgelegd wat te doen bij een onterechte claim van rechthebbenden of hun vertegenwoordigers. De video is gemaakt door de mensen achter Know Your Meme.

Add to: Facebook | Digg | Del.icio.us | Stumbleupon | Reddit | Blinklist | Twitter | Technorati | Yahoo Buzz | Newsvine

Read More

Posted by on apr 15, 2010

23 dingen #10: Google Maps/Streetview

23 dingen #10: Google Maps/Streetview

Locatiegebaseerde diensten gebruik ik zelf zeer sporadisch. Eerlijk gezegd moet ik toegeven dat ik het eigenlijk niet zou willen gebruiken, omdat het gevoelsmatig inbreuk maakt op mijn gevoel van privacy. Bij iPhonetoepassingen die bij het opstarten verzoeken om toestemming gebruik te mogen maken van mijn locatiegegevens wijs ik dit daarom altijd af. Voor mijn Twitter-app Tweetie staat die dus standaard uit. De enige keer dat ik hem bewust aanzette was toevalligerwijs kort geleden, toen ik met een gebroken ketting langs de kant van de weg stond en het wel aardig vond aan de gemeenschap mede te delen. Daarna heb ik het echter gelijk weer gedeactiveerd. Op hetzelfde moment kon ik via Google Maps ook uitzoeken waar ik nu precies stond, zodat ik de hulptroepen (want ik had geen kettingpons bij me) kon voorzien van een goede routebeschrijving. Daarvoor heel handig dus, al pak ik eerlijk gezegd, wanneer ik een route uitstippel, nog steeds liever mijn papieren kaart. Het overzicht is daarop gewoonweg nog beter, maar dat ligt ongetwijfeld ook aan het feit dat het mij ontbreekt aan een 30 inch beeldscherm.

Ik ervaar het niet gebruiken van locatiegebaseerde toepassingen als FourSquare of Gowalla allerminst als een gemis. Sterker nog: ik wordt af en toe niet goed van de meldingen op Twitter dat persoon sus of zo zich nu op locatie a of b bevindt en al dan niet  burgemeester (mayor) van die toko geworden is. Dit soort berichtjes heeft voor mij dezelfde statuur als de melding dat iemand naar bed gaat of de aardappels heeft laten aanbranden. Gewoon lekker voor jezelf houden, want wat mij betreft te licht bevonden voor opname in het Library of Congress. Maar goed, misschien mis ik wel iets.

Ten opzichte van Google Street View heb ik een ambivalent gevoel. De techniek vind ik schitterend en ik zie de voordelen die het heeft, bijvoorbeeld bij het zoeken van een vakantiebestemming of het vinden van een huis. Ook hierbij echter weer het gevoel dat er inzake privacy wel erg lichtzinnig mee omgesprongen wordt. Wat dat betreft vind ik de houding van Duitsers voorbeeldig.

 

Add to: Facebook | Digg | Del.icio.us | Stumbleupon | Reddit | Blinklist | Twitter | Technorati | Yahoo Buzz | Newsvine

Read More

Posted by on apr 11, 2010

Wat indien fair use tekorschiet?

Wat indien fair use tekorschiet?

Het toepassen van het fair use-beginsel binnen de Amerikaanse auteursrechtwetgeving vindt plaats wanneer een rechter het belang van vrijheid van meningsuiting hoger inschat dan het auteursrecht. In zo’n geval is het dan mogelijk hierop in principe inbreuk te maken. Situaties waarbinnen fair use kan worden toegepast zijn bijvoorbeeld citaten in kritieken & recensies, gebruik van auteursrechtelijk beschermd bronmateriaal in een parodie of quotes in nieuwsartikelen. Desondanks is het zo dat makers die gebruik willen maken van auteursrechtelijk beschermd materiaal hier toch geregeld vanaf zien. Men wil of kan het risico namelijk niet lopen door de rechthebbende voor de rechter gedaagd te worden, omdat dit een kostbare aangelegenheid is. Techdirt berichtte dit weekend echter over een studie met als onderwerp Copyright Misuse Defense. Het bewust onjuist toepassen van het auteursrecht waaraan hier gerefereerd wordt heeft betrekking op rechthebbenden die gebruik van materiaal voorkomen, terwijl dat juridisch niet klopt. Dit bijvoorbeeld omdat er geen auteursrecht meer op werken rust, of omdat er door gebruikers beroep kan worden gedaan op fair use:

Copyright misuse has two deterrent features that will allow fair use as a practical right. First, a copyright holder’s misuse of its copyrights against anyone can be used to prove the defense of misuse. Second, once misuse is found, the copyright owner loses its ability to enforce its copyright against everyone, at least until the misuse is cured. Thus, by defining as copyright misuse the unjustified chilling of speech that some copyright holders perpetrate, the misuse defense will encourage important speech rights that are currently under-protected.

Alhoewel men eraan twijfelt of het beginsel van misuse defense in de wetgeving wordt opgenomen is het een aardig gedachtenexperiment en discussiepunt. In Nederland zijn we jammer genoeg nog niet zover, aangezien hier het fair use-begrip niet gebruikt wordt. Wij kennen het citaatrecht, maar vergeleken met fair use is dat beperkter van karakter.

Add to: Facebook | Digg | Del.icio.us | Stumbleupon | Reddit | Blinklist | Twitter | Technorati | Yahoo Buzz | Newsvine

Read More

Posted by on apr 8, 2010

Cory Doctorow in Little Atoms

Een interview met Cory Doctorow in Litte Atoms van Resonance FM. Altijd interessant, zeker wanneer Doctorow thema’s als privacy en creativiteit aansnijdt.

Read More

Posted by on apr 5, 2010

Apple speelt de verkeerde kaart

Apple speelt de verkeerde kaart

Ik ben al jarenlang een groot Applefan. De eerste computer die ik zelf kocht was een Powerbook G3. Een PC met Windows heeft de binnenkant van mijn huis nooit gezien. Vanzelfsprekend heb ik er wel meer dan genoeg ervaring mee. Nederland is immers Microsoftland nummer 1, wat betekent dat ik zowel op de universiteit als bij vrijwel alle werkgevers niet eens voor de keus stond/sta waarmee ik wenste te werken. Windows, Windows, Windows, Office, Office, Office, IE, IE, IE. Eigenlijk een diep gestoorde situatie als het aan mij ligt. Duur, gesloten en zeker niet beter dan dat van talloze concurrenten. Een beter bewijs van vendor lockin is niet te bedenken. De houding van Tim Berners-Lee is er daarom één waarvoor ik niets anders dan respect heb.

Maar goed, een werkdag duurt ook maar zolang en het is altijd een plezier thuis de Mac weer aan te zetten en zorgeloos bezig te zijn. Met de iPhone en straks de iPad begint Apple haar eigen positie echter te ondermijnen. Waar de Mac met de introductie van OSX een grote stap richting openheid maakte lijkt men nu met rasse schreden op deze beslissing terug te komen. Gebruiksvriendelijkheid gekoppeld aan vrijheid vormde op de Mac ten opzichte van andere OS-en altijd een gigantisch pré was, maar men speelt men de iPad en iPhone een andere kaart. Gebruiksvriendelijkheid staat op 1, wat heel mooi is, maar de fysieke binnenkant van het apparaat of van de software is voor de gebruiker verboden terrein. Cory Doctorow stelt mooi dat juist het knutselen aan apparatuur en software leidt tot creativiteit en inventiviteit:

“The way you improve your iPad isn’t to figure out how it works and making it better. The way you improve the iPad is to buy iApps. Buying an iPad for your kids isn’t a means of jump-starting the realization that the world is yours to take apart and reassemble; it’s a way of telling your offspring that even changing the batteries is something you have to leave to the professionals.” 

Vindingrijkheid en verrassingseffecten dienen volgens Apple nu gevonden te worden in de software uit de appstore, maar het probleem daarbij is dat Apple hierbij de rol van poortwachter inneemt. Met het bedrijf concurrerende software wordt niet goedgekeurd, ook niet als deze wellicht beter, mooier of doordachter is dan wat Apple zelf ontwikkelt. Dat innovatie van software hiermee niet gediend is mag duidelijk zijn.

Jeff Jarvis bestempelt de iPad als de stap van het web naar de apps. De reden hiervoor is dat apps, zeker vergeleken met websites die (deels) gebaseerd zijn op user-generated content, gecontroleerd kunnen worden door degene die ze ontwikkelt. Daarnaast staan ze vaak op zich, zowel ten opzichte van andere apps als van het web. Gebruikers staan dus buitenspel wanneer zij content zouden willen hergebruiken of delen met anderen. En zoals eerder gezegd: apps die niet binnen het plaatje vallen krijgen in Apple’s softwarewinkel geen plaats. Dit neemt overigens niet weg dat vele apps een genot zijn om te gebruiken (zeg ik als iPhone-eigenaar uit eigen ervaring), wat weer een reden is om ervoor te betalen. Dat daarmee de circel rond is en het gesloten karakter van de iPad in stand wordt gehouden ligt echter voor de hand.

Add to: Facebook | Digg | Del.icio.us | Stumbleupon | Reddit | Blinklist | Twitter | Technorati | Yahoo Buzz | Newsvine

Read More

Pin It on Pinterest