Wie A zegt.. Dus daarom maakte ik dit weekend ook een afspeellijst met daarin muziek waarmee ik na mijn 24e in aanraking kwam én een indruk heeft achtergelaten. De tijd waarin ik veel muziek kocht, maar ook het downloaden ervan een grote rol van betekenis ging spelen. En eveneens de tijd, zo tussen m’n 27e en 30e, dat ik veel concerten organiseerde, voornamelijk op het vlak van experimentele elektronische muziek.
Rode draad is daarbinnen het werk van John Zorn, fenomeen uit New York. Ik leerde zijn muziek al eerder kennen via de illustere verzamelaar Grindcrusher met daarop zijn band Naked City. Ik werd echter getriggerd er verder in te duiken na het zien van een al wat oudere VHS-tape met daarop een tv-registratie van een concert in het Bimhuis.
Het liet me kennismaken met zijn radicale benadering van traditionele klezmermuziek met zijn band Masada en de andere groepen die het werk uit het Masada Songbook vertolkten (denk daarbij bijvoorbeeld aan het prachtige werk van Bar Kokhba). Maar ook zijn eigentijds klassieke werk is prachtig, evenals zijn albums met The Dreamers. Een rechtstreekse link met de muziek van Zorn is die van trompettist Dave Douglas, maar ook het werk van iemand als Christian Marclay. En alle muziek die hij als eigenaar van het label Tzadik de wereld inslingert.
Onlosmakelijk verbonden met deze periode is het maken van Edge bij de lokale omroep van Groningen, OOG Radio. Samen met Arthur Elsenaar maakten we daarvoor enkele honderden uitzendingen waarin het experiment hoogtij vierde. Jodelcursussen, John Cage’s 4’33, noise van Merzbow, de rijke catalogus van Ubu, het uitzonderlijke label Trikont: een wekelijks terugkerend avontuur. Onmisbaar om het programma te maken was het muziekuitwisselnetwerk Soulseek, in tegenstelling tot Napster/Kazaa een plek waar werkelijk gedreven connaisseurs samenkwamen om hun collecties tegen elkaar uit te ruilen. Maar daarnaast was ook het mogen gebruiken van de collectie van de Platenworm, een geweldige muziekzaak in Groningen, een prachtige bron voor het meer actuele werk.
In de afspeellijst ook veel muziek uit de zogenaamde Glitch-beweging, een genre dat ik destijds zeer nauwgezet volgde. Op bijvoorbeeld labels als Mille Plateaux en Mego gebeurden erg bijzondere dingen die de elektronische muziek een stap verder brachten. De imperfectie van werd tot een kunst verheven en leidde tot extremen in zowel vorm (van dansbare minimal techno tot drones en soundscapes) als klank (van nauwelijks hoorbaar tot kneiterhard). Daarnaast was ik erg onder de indruk van het Canadese label Empreintes Digital dat elektronische- en elektroakoestische muziek van mensen als Francis Dhomont uitbracht.
En dan natuurlijk de Japanners: Boredoms, Ruins, Otomo Yoshihide, Toshimaru Nakamura, Ryoji Ikeda, Sachiko M. En de noise van Khanate en Sun O))). En de waanzin van M.A. Numminen en Ernst Jandl. Dat past natuurlijk nooit allemaal in een afspeellijst, maar ik kan gelukkig verwijzen naar het archief van Edge. Dat is voor een groot deel toch wel een blauwdruk van mijn muzikale wereldbeeld van de laatste 15 jaar.
Bedankt Pieter ‘Platenworm’ Bos, Hemmes, Dodorama, Swingmaster, Arthur Elsenaar en Soulseek.
Afbeelding: fixwhatusee via Compfight cc
Read More
