Cultuur | Rafelranden

Posted by Jeroen de Boer on jul 5, 2010

Hongerstaking tijdens het muziekexamen

Een album dat ik, naast het in mijn vorige post genoemde Badmotorfinger, begin jaren ’90 grijsdraaide was de plaat van Temple Of The Dog. Deze band was een eerbetoon aan de aan een overdosis overleden zanger Andrew Wood, voorman van Mother Love Bone. Muzikanten van dienst waren de voormalige Mother Love Bone (en latere Pearl Jam)-leden Stone Gossard (gitaar) en Jef Ament (bas) en vocalisten Chris Cornell en Eddie Vedder. Het slagwerk werd verzorgd door Matt Cameron.

Maar voor zover de feitelijkheden. Voornoemde eerdere post over Soundgarden’s Badmotorfinger bracht me weer op het spoor van Temple Of The Dog en daarmee het gegeven dat ik ooit een nummer van hen zong. Nee, ik ben geen zanger, maar voor mijn VWO-eindexamen muziek hoorde het bij de eisen ook iets vocaal ten gehore te brengen. Dat mocht een nummer naar keuze zijn en in mijn geval werd dat Temple Of The Dog’s Hunger Strike. Mijn muziekdocent John de Jong was daarover blijkbaar wel te spreken, want als ik me het goed herinner kreeg ik een acht.

Tot dat eindexamen behoorde naast deze vocale toets ook een praktijkexamen op eigen instrument. Dat betekende dat ik mijn volledige toenmalige uit de Veenkoloniale klei onttrokken band Lost (waarmee we twee maanden daarvoor zelfs een heuse demo opnamen die in de Aardschok goed beoordeeld werd) optrommelde om in het klaslokaal onze instrumentale progrock ten gehore te brengen. Later hoorde ik dat de gehele school daarvan heeft kunnen meegenieten. Terecht, want we kregen een negen!

Temple Of The Dog is ook te vinden op Spotify.

Posted by Jeroen de Boer on jul 4, 2010

Badmotorfinger gaat mee naar een onbewoond eiland

Badmotorfinger van Soundgarden is één van die zeldzame albums die hoge ogen zou gooien wanneer ik een zogenaamde Desert Island Pick zou moeten maken. Ik had het album eerst op een cassettebandje, al zou ik echt niet meer weten wie of wat de bron ervan was. Ik werd gelijk gegrepen door de donkere riffs, de geweldige krachtige en inventieve drumpartijen van Matt Cameron en vanzelfsprekend het stembereik van Chris Cornell (het refrein van Slaves & Bulldozers, man oh man). Ik draaide de tape het liefst op de stereo van m’n ouders, want die had een warmer geluid dan mijn slaapkameropstelling en dat kwam de ervaring ten goede. In diezelfde slaapkamer schalde de plaat trouwens wel door mijn koptelefoon als ik erop meedrumde.

Hoe ik erop geattendeerd werd dat zij op 21 maart 1992 in het Utrechtse Tivoli zouden optreden is mij ook ontschoten, maar dat het slechts enkele dagen ervóór was weet ik nog goed. Het bestellen van een kaartje bij het postkantoor leek mij dan ook ijdele hoop, maar die angst bleek ongegrond. Samen met een vriend die wel meewilde, Clarence, dus in de trein naar Utrecht, naar Soundgarden. Een concert dat ik nooit zal vergeten, al was het alleen maar vanwege het feit dat Cornell op de balustrade klom en daar vanaf op de speakerkabinetten sprong en vervolgens de resterende twee meter dieper, terug op het podium. Die roem was hem al vooruitgesneld, maar om het in het echt te aanschouwen was andere koek. Dat we vervolgens de laatste trein terug ruimschoots misten is iets waaraan m’n vader me nog met enige regelmatig herinnert. Hij heeft, evenals wij, een korte nacht gehad..

Toen ik zojuist, na relatief lange tijd, naar Soundgarden luisterde (dank u, Spotify) kwamen bovenstaande herinneringen weer naar boven. En ik dacht, misschien is er wel iets over het concert in kwestie op het web aanwezig. En ja hoor, een heuse fotogallerij!

Posted by Jeroen de Boer on jul 4, 2010

Weekendmuziek: Gershon Kingsley, Frank Zappa, John Coltrane Quintet with Eric Dolphy

Posted by Jeroen de Boer on jul 3, 2010

Swedish chef maakt Popcorn

De filmpjes in het Youtube-Muppetkanaal blijven leuk. Een kijkje in de keuken van de Swedish Chef bijvoorbeeld. Het deuntje dat iedereen kent komt uit de koker van Gershon Kingsley, die het nummer Popcorn als grap bedoelde:

The group toured the country, and it was in the course of his work with and around the quartet that Kingsley wrote a jocular little instrumental — really as a joke, based on the sound and rhythm of a popcorn popper — that seemed to go over as well as anything else in their programs. That piece, entitled “Popcorn” and recorded by quartet member Stan Free (with Kingsley) under the alias Hot Butter, became a monster hit in 1972 all over the world.”

bron: Allmusic

Gershon Kingsley is ook aanwezig in Spotify.

Posted by Jeroen de Boer on jul 3, 2010

Muziekwebluister klatert alleen binnen vier muren

Vanmorgen had ik het genoegen een bezoekje te mogen brengen aan de Centrale Discotheek Rotterdam (CDR). Ik bezocht ze in het bijzonder om de nieuwe streamingdienst MuziekWebLuister te bekijken. Hiermee wordt het volledige aanbod van de CDR streaming ter beschikking gesteld aan de bibliotheekbezoeker. Het was mooi om te zien dat al het materiaal door medewerkers letterlijk en figuurlijk uit het schap of archief wordt gehaald om te digitaliseren. Ook de invoer van gescande hoezen en vanzelfsprekend titelbeschrijvingen gebeurt door hen. Op een dag als vandaag niet anders te kwalificeren als monnikenwerk. Mij werd verteld dat het in de toekomst wellicht mogelijk is nieuwe aanwinsten middels een robot te digitaliseren, maar zover is het nog niet.

Bezoekers van mijn blog weten dat ik een enthousiast gebruiker van Spotify ben en daarnaast voorstander van opname van deze dienst in het bibliotheekaanbod. Dat is na mijn bezoek van vanochtend niet veranderd. Achilleshiel van MuziekWebLuister is wat mij betreft de beperking dat de dienst alleen binnen de vier muren van de bibliotheek te kunnen gebruiken. Luisteren naar muziek buiten de bibliotheek, ook digitaal, wordt namelijk gezien als een uitlening. Leg dat klanten maar eens uit.. De grondigheid van de titelbeschrijvingen en artiestinfo van MuziekWebLuister is echter van een hoger niveau dan dat van Spotify. Wat dat aangaat kunnen beide diensten van toegevoegde waarde voor elkaar zijn. Die mening werd door de mensen van de CDR met mij gedeeld, maar de wegen van de muziekindustrie lijken ondoorgrondelijk. Dat kan dus een probleem zijn. Maar ga eens na: welke aanbieder wil nu een klantenpotentieel van vier miljoen gebruikers en de ongelooflijke mooie en deels unieke catalogus van de CDR mislopen?

Posted by Jeroen de Boer on jun 29, 2010

Orange Was The Color Of Her Dress, of 23 dingen #15: muziek en sociale netwerken

Jarenlang was ik een trouwe bezoeker van de Swingmaster in Groningen. In deze fantastische jazzmuziekspeciaalzaak kon ik me te buiten gaan aan het zoeken naar obscuur vinyl of mooie Rudy van Gelder-remasters. Winkeleigenaar Sem van Gelder had na verloop van tijd wel in de gaten wat ik leuk vond en gaf me gevraagd, maar ook ongevraagd advies over wat ik zou kunnen aanschaffen. Op een dag kwam ik in de winkel met de vraag of hij een opname voor me had van Charles Mingus’ Orange Was The Color Of Her Dress, Then Blue Silk, met hierop een bijdrage van Eric Dolphy. In de winkel bleek die niet voorradig, maar blijkbaar vond hij m’n verzoek wel ergens op slaan, dus bood hij aan een kopie te maken van een exemplaar uit zijn privécollectie. Vanzelfsprekend heb ik dat tapeje nog steeds. De opname in kwestie zou later overigens uitgebracht worden als Charles Mingus Sextet with Eric Dolphy – Cornell 1964 (Spotifylink) en ook in onze bieb beschikbaar.

Dat ik de opname nu probleemloos via Spotify beluister maakt zichtbaar dat er een kentering plaatsvindt in het vinden en beluisteren van muziek. Ik durf te stellen dat ik bijna nooit meer een cd uit de kast trek, maar vrijwel alles online, danwel digitaal tot me neem. Een dienst als Spotify maakt het daarnaast ook nog eens bereikbaar voor liefhebbers voor wie bittorrent, nieuwsgroepen of blogs een brug te ver zijn. Muziek is daarmee vrijwel alomtegenwoordig, waadoor ik ervan overtuigd ben dat de tijd die eraan gespendeerd wordt omhoog zal gaan. Van dat gegeven moet je als bibliotheek profiteren. Mijn pleidooi is dan ook (en aardig genoeg wordt dat ook aangehaald in de beschrijving van ‘dit ding’) Spotify voor alle bibliotheekgebruikers beschikbaar te stellen. Een koppeling met de eigen catalogi en die van de Centrale Discotheek Rotterdam ligt daarbij voor de hand. De meerwaarde die de bibliotheek biedt moet liggen in aanbieden van aantrekkelijke randvoorwaarden: fijne luisterplekken, lezingen en/of concerten en vanzelfsprekend advies. In al het digitale geweld speelt het sociaal netwerken in het normale leven namelijk ook nog een rol.

Muziekwebluister klatert alleen binnen vier muren

Jeroen de Boer

Volg me op Twitter

Vandaag, een jaar geleden

Fietsen

Volgen

Abonneer je op dit Blog via E-mail

Creative Commons

Pin It on Pinterest

Hongerstaking tijdens het muziekexamen

Deel:

Badmotorfinger gaat mee naar een onbewoond eiland

Deel:

Weekendmuziek: Gershon Kingsley, Frank Zappa, John Coltrane Quintet with Eric Dolphy

Deel:

Swedish chef maakt Popcorn

Deel:

Muziekwebluister klatert alleen binnen vier muren

Deel:

Orange Was The Color Of Her Dress, of 23 dingen #15: muziek en sociale netwerken

Deel:

Jeroen de Boer

Volg me op Twitter

Vandaag, een jaar geleden

Fietsen

Volgen

Abonneer je op dit Blog via E-mail

Creative Commons

Pin It on Pinterest