Pages Menu
Categories Menu

Posted by on apr 26, 2011

Computermuziekpionier Max Mathews overleden

In de jaren dat ik werkte bij het Frank Mohr Instituut in Groningen was het een vanzelfsprekendheid: als je serieus met electronica omsprong was softwarepakket Max/MSP zo ongeveer de enige serieuze optie. Het programma is deel vernoemd naar Max Mathews, één van de pioniers van de computermuziek. Hij overleed vorige week donderdag op 84-jarige leeftijd. Tijdens het symposium Horizons in Computer Music (1997) zei hij over zijn werk:

Computer performance of music was born in 1957 when an IBM 704 in NYC played a 17 second composition on the Music I program which I wrote. The timbres and notes were not inspiring, but the technical breakthrough is still reverberating. Music I led me to Music II through V. A host of others wrote Music 10, Music 360, Music 15, Csound and Cmix. Many exciting pieces are now performed digitally. The IBM 704 and its siblings were strictly studio machines – they were far too slow to synthesize music in real-time. Chowning’sFM algorithms and the advent of fast, inexpensive, digital chips made real-time possible, and equally important, made it affordable.”

“Daisy Bell” was composed by Harry Dacre in 1892. In 1961, the IBM 7094 became the first computer to sing, singing the song Daisy Bell. Vocals were programmed by John Kelly and Carol Lockbaum and the accompaniment was programmed by Max Mathews. This performance was the inspiration for a similar scene in 2001: A Space Odyssey.

Read More

Posted by on apr 23, 2011

Muziekervaring is een doosje met een strik erom

Muziekervaring is een doosje met een strik erom

De ontmanteling van het medium cd in beeld gebracht.

Tot voor kort was het een gegeven: muziek stond op een cd. We accepteerden daarmee ook dat er talloze exemplaren in de kast staan met daarop nummers die ‘het’ niet zijn.  Maar daarvoor betaalden we wel, een andere mogelijkheid de nummers te krijgen die ‘het’ wel waren was er immers niet. In een tweetal uiterst interessante blogposts, The Unbundling of Media en The Unbundling (and Re-Bundling) of Music wordt beschreven hoe de cd als medium tekortschiet en wat de nieuwe mogelijkheden zijn een muziekervaring te verkopen. In de posts wordt de cd (die daarmee staat voor het fenomeen geluidsdrager) getypeerd als gebundelde muziek. Door de opkomst van digitale bestandsformaten en (illegale) platforms die de distributie daarvan faciliteren is de gebruiker in staat afstand te nemen van dat opgelegde format. In The Unbundling of Media wordt dat proces door David Pakman helder omschreven. Ian Rogers, werkzaam bij Topspin, ziet vervolgens echter een tendens van het herbundelen van (digitaal en fysiek) materiaal. In de woorden van Techdirt’s Mike Masnick:

What Rogers is talking about, however, is a more natural bundle. Rather than a bundle borne out of the inefficiencies of existing technology, the bundling he’s talking about is bringing together natural bundles of products that fit together smartly in packages that give fans real options — and which are done for the overall convenience of fans and buyers, not the convenience of retailers and middlemen. That’s a key difference and we’re going to see more and more of it in a variety of industries. The bundles that will disappear are the bundles that were done to help serve the middlemen, and what will replace them (much more profitably and economically efficiently) are bundles that help serve the end user/buyers.”

Rogers haalt in zijn blogpost enkele interessante voorbeelden aan en dan niet alleen van gearriveerde acts als The Beastie Boys of My Morning Jacket. Ik vond het wel aardig dat hij bijvoorbeeld Sonoio noemde, een act waaraan ik ook eerder aandacht besteedde. Volgens Rogers komt 97% van de inkomsten van Sonoio voort uit de directe verkoop aan fans. Zo slijten zij bijvoorbeeld meer mp3-downloads via hun eigen site dan via iTunes. Dit levert niet alleen meer inkomsten op, maar ook een directe relatie met de consument. Rogers:

They’ve built their own direct connections with fans via Twitter, Facebook, and email, and when they sell direct from their site they add a fan connection they own, as opposed to a track sold via iTunes or Amazon where the fan connection belongs with the retailer and that retailer is free to re-market to that consumer but the artist is not. Since Sonoio’s direct-to-consumer offering contains cool stuff priced way more than $0.99 (the synth is currently sold out), it follows people would be enticed to spend (on average) more than they would on just a couple tracks at iTunes. All of the above add up to Sonoio having a much bigger incentive to drive people to buy direct from them than somewhere else, so that’s where all their promotion drives. The result: more direct-to-fan sales, higher average revenue per transaction, and more fan connections on which to build future campaigns.”

Andere goede voorbeelden van deze aanpak zijn de bundels van Cage The Elephant en The Arcade Fire. Pakketjes dus die idealiter ook nog eens de wisselwerking met fans totstandbrengen. Ik ga maar eens nadenken welke rol een muziekbibliotheek van de toekomst hierin kan spelen.

Read More

Posted by on apr 22, 2011

Jazzcats en coin amusement

Jazzcats en coin amusement

Jimmy Smith (1928-2005) is één van de bekendste jazzmuzikanten die gebruik maakte van het Hammondorgel. Wat ik niet van hem wist (en eerlijk gezegd überhaupt niet van jazzers van zijn generatie) was dat hij zich ook leende voor reclame. En dat leidde bijvoorbeeld tot onderstaande mooie advertentie voor een jukebox van AMI (Automatic Music Inc), een zogenaamde coin amusement company (wat ik overigens een schitterende term vind).

bron: sloth unleashed

Read More

Posted by on apr 21, 2011

Pogo gooit Lord of the Rings in de remix

Je kon er op wachten, maar desondanks stelt het zeker niet teleur: Pogo’s aanpak van Lord of the Rings. Zou dit nou wel een voldoende halen in Youtube’s auteursrechtklasje?

Read More

Posted by on apr 6, 2011

De muziekbibliotheek van straks

De muziekbibliotheek van straks

De conclusie van Hebben muziekbibliotheken nog toekomst? is glashelder: jazeker, mits er veel verandert. Tegelijkertijd met mijn bijdrage aan het proces dat achter Mark’s blogpost schuilgaat, werkte ik voor mijn eigen bibliotheek aan een muziekbeleidsplan in bredere zin. 
Met het gegeven dat beide trajecten in de tijd mooi samenlopen ben ik erg blij, omdat ze op een aantal punten vanzelfsprekend sterke raakvlakken hebben. Ook ben ik blij dat er nu echt sprake lijkt te zijn van het credo geen woorden maar daden. Veel van de punten waarover ik in het nabije verleden iets geroepen en/of geschreven heb lijken namelijk op hun plek te vallen: Spotify in de bieb, online bladmuziek, hackersweekenden. En dat alles met één doel: de bibliotheek de context te laten zijn.

Hieronder het stuk dat de basis vormt voor de hernieuwde aanpak van de muziekbibliotheek in Leeuwarden. Vanzelfsprekend zullen niet alle voorstellen (ineens) ingevoerd worden, maar de lijn is duidelijk: inzet op digitaal (blad)muziekaanbod; de muziekbibliotheekmedewerker als (digitale) curator; intensieve samenwerking met locale partners.
Iedereen die zich geroepen voelt hierover iets te zeggen nodig ik graag uit. Op het document is de Creative Commons-licentie Naamsvermelding-NietCommercieel-GelijkDelen 3.0 Nederland van toepassing. Zo kan iedereen er, hoop ik, wat beter van worden.

Read More

Posted by on apr 5, 2011

Beethoven bepaalde de maximale lengte van een cd

Beethoven bepaalde de maximale lengte van een cd

Fascinerend: hoe de meest trage uitvoering van het favoriete werk (Beethoven’s Negende) van een Sony CEO de maximale lengte van een cd bepaalde:

“Sony had initially preferred a smaller diameter, but soon after the beginning of the collaboration started to argue vehemently for a diameter of 120mm. Sony’s argument was simple and compelling: to maximize the consumer appear of a switch to the new technology, any major piece of music needed to fit on a single CD…Beethoven’s Ninth Symphony was quickly identified as the point of reference — according to some accounts, it was the favorite piece of Sony vice-president Norio Ohga’s wife. And thorough research identified the 1951 recording (Spotify) by the orchestra of the Bayreuther Festspiele under Wilhelm Furtwängler, at seventy-four minutes, as the slowest performance of the Ninth Symphony on record. And so, according to the official history, Sony and Philips top executives agreed in their May 1980 meeting that “a diameter of 12 centimeters was required for this playing time.”

bron: marginalrevolution

Read More

Pin It on Pinterest