Cultuur | Rafelranden

Posted by Jeroen de Boer on mrt 16, 2015

Analog Memory Desk: een bureaukladblok van een kilometer lang

Op de Analog Memory Desk schrijf je letterlijk en figuurlijk al je aantekeningen en gedachtensprongen weg, maar blijven ze toch dicht bij je. Op een rol papier van ruim een kilometer lang hangen ze gewoon onder je bureaublad, ongetwijfeld omgeven door de koffiekringen en broodkruimels van het moment van schrijven.

Ontwerpster Kirsten Camara verkoopt de objecten niet, maar stelt iedereen, dankzij de ontwerptekeningen met een Creative Commons-licentie, in staat het bureau zelf te maken. Het enige dat je ervoor betaalt (naast tijd en materiaal) is een naamsvermelding van Camara. Prachtig project!

bron: Design Milk

Posted by Jeroen de Boer on mrt 15, 2015

Noam Chomsky over baby’s, taal en geheugen

In zijn rol als taalkundige beantwoordt Noam Chomsky in deze animatie van Michel Gondry enkele vragen over het leren van taal en de vorming van het geheugen door baby’s.

“In his thick French accent, Gondry asks if there is a correlation between language acquisition and early memories. For anyone who’s watched Eternal Sunshine of the Spotless Mind, you know that memory is one of the director’s major obsessions. Over Gondry’s rough-hewn drawings, Chomsky expounds: “Children know quite a lot of a language, much more than you would expect, before they can exhibit that knowledge.” He goes on to talk about new techniques for teaching deaf-blind children and how a day-old infant interprets the world.”

bron: Open Culture

Posted by Jeroen de Boer on mrt 13, 2015

Youtube doet moeilijk over fragment klassieke TED Talk Lawrence Lessig

Oh de ironie. Voor een presentatie over open leermiddelen gebruikte ik de iconische TED-voordracht van Creative Commons-grondlegger Lawrence Lessig: Laws that choke creativity. In dit relaas vertelt Lessig over de discrepantie tussen eigentijdse webcultuur en traditioneel auteursrecht.

Omdat ik een presentatie voor een groep leerkrachten voorbereidde knipte ik uit de TED-talk een fragment dat mijn verhaal goed ondersteunde en uploadde dat naar Youtube:

Daarbij kreeg ik de melding dat “de rechten hierover betwist werden“. Het betreft twee voorbeelden van remixes die Lessig aanhaalt waarbij auteursrechtelijk beschermde muziek wordt gebruikt. Omdat ik me daarbij niet zomaar wil neerleggen (dat zou betekenen dat ik zonder tegenstribbelen de video zou verwijderen) heb ik bezwaar aangetekend. Ik ben erg benieuwd waar dit toe gaat leiden.

Afbeelding: Charles Mok via Compfight cc

Posted by Jeroen de Boer on mrt 7, 2015

One-man band in Youtubestijl

Kortgeleden ontdekte ik het indrukwekkende oeuvre van de Armeense pianist en componist Tigran Hamasyan. In zijn werk combineert hij de traditie van Armeense volksmuziek met jazz en een bijzonder gebruik van syncopische ritmiek dat de meeste mensen vooral zullen kennen van bands als Meshuggah. Maar wees niet gevreesd: Hamasyan’s muziek is gespeend van harde gitaren en rauwe vocalen. Hij werkt liever met vrouwelijke vocalisten en de sfeer van zijn werk is speels, stuwend en uitermate dynamisch.

Erg bijzonder vond ik dat in de comments op bovenstaande video werd verwezen naar een bewerking van de track door ene Clement Belio. Deze Franse multi-instrumentalist speelt het klaar om alle partijen voor zijn rekening te nemen en maakte daarvan een verfijnde registratie. Prachtig om te zien hoe iemand allereerst de moeite neemt om een relatief onbekende artiest als Hamasyan te ‘coveren’, maar dat ook nog eens op een geweldig hoog niveau.

Posted by Jeroen de Boer on mrt 5, 2015

Coen Country: Karakters uit films broeders Coen praten met elkaar

Heel erg goed gedaan deze mashup getiteld Coen Country, mede omdat het gaat om de essentie van films van de broeders Coen:

“While other essays have assembled several recurring visual tropes: elevators, dogs, dream sequences, bathrooms etc., this essay has the characters talk to one another across the films so we can more clearly hear the Coens’ dominant concerns: identity, miscommunication and morality. Taken as a trinity, these elements indicate that the Coens’ true subject is the search for value in a random and amoral universe.”

bron: Laughing Squid