Een sprong in het diepe en nieuwe avonturen tegemoet? Of het (al dan niet zinkende) schip verlaten, omdat je er geen heil meer in ziet? Ik zit qua werk en persoonlijk in ieder geval helemaal op het eerste spoor.
bron: this isn’t happiness
Read More
De ontmanteling van het medium cd in beeld gebracht.
Tot voor kort was het een gegeven: muziek stond op een cd. We accepteerden daarmee ook dat er talloze exemplaren in de kast staan met daarop nummers die ‘het’ niet zijn. Maar daarvoor betaalden we wel, een andere mogelijkheid de nummers te krijgen die ‘het’ wel waren was er immers niet. In een tweetal uiterst interessante blogposts, The Unbundling of Media en The Unbundling (and Re-Bundling) of Music wordt beschreven hoe de cd als medium tekortschiet en wat de nieuwe mogelijkheden zijn een muziekervaring te verkopen. In de posts wordt de cd (die daarmee staat voor het fenomeen geluidsdrager) getypeerd als gebundelde muziek. Door de opkomst van digitale bestandsformaten en (illegale) platforms die de distributie daarvan faciliteren is de gebruiker in staat afstand te nemen van dat opgelegde format. In The Unbundling of Media wordt dat proces door David Pakman helder omschreven. Ian Rogers, werkzaam bij Topspin, ziet vervolgens echter een tendens van het herbundelen van (digitaal en fysiek) materiaal. In de woorden van Techdirt’s Mike Masnick:
What Rogers is talking about, however, is a more natural bundle. Rather than a bundle borne out of the inefficiencies of existing technology, the bundling he’s talking about is bringing together natural bundles of products that fit together smartly in packages that give fans real options — and which are done for the overall convenience of fans and buyers, not the convenience of retailers and middlemen. That’s a key difference and we’re going to see more and more of it in a variety of industries. The bundles that will disappear are the bundles that were done to help serve the middlemen, and what will replace them (much more profitably and economically efficiently) are bundles that help serve the end user/buyers.”
Rogers haalt in zijn blogpost enkele interessante voorbeelden aan en dan niet alleen van gearriveerde acts als The Beastie Boys of My Morning Jacket. Ik vond het wel aardig dat hij bijvoorbeeld Sonoio noemde, een act waaraan ik ook eerder aandacht besteedde. Volgens Rogers komt 97% van de inkomsten van Sonoio voort uit de directe verkoop aan fans. Zo slijten zij bijvoorbeeld meer mp3-downloads via hun eigen site dan via iTunes. Dit levert niet alleen meer inkomsten op, maar ook een directe relatie met de consument. Rogers:
They’ve built their own direct connections with fans via Twitter, Facebook, and email, and when they sell direct from their site they add a fan connection they own, as opposed to a track sold via iTunes or Amazon where the fan connection belongs with the retailer and that retailer is free to re-market to that consumer but the artist is not. Since Sonoio’s direct-to-consumer offering contains cool stuff priced way more than $0.99 (the synth is currently sold out), it follows people would be enticed to spend (on average) more than they would on just a couple tracks at iTunes. All of the above add up to Sonoio having a much bigger incentive to drive people to buy direct from them than somewhere else, so that’s where all their promotion drives. The result: more direct-to-fan sales, higher average revenue per transaction, and more fan connections on which to build future campaigns.”
Andere goede voorbeelden van deze aanpak zijn de bundels van Cage The Elephant en The Arcade Fire. Pakketjes dus die idealiter ook nog eens de wisselwerking met fans totstandbrengen. Ik ga maar eens nadenken welke rol een muziekbibliotheek van de toekomst hierin kan spelen.
Read More
Fotokopieerapparaten, wat zijn die dingen eigenlijk weinig veranderd door de jaren heen. Het viel me ineens op bij het bekijken van onderstaand exemplaar, de Xerox 914 (1959).
bron: Boing Boing
Onderstaande poster in een bibliotheek in Connecticut bevat evenveel voor- als (wat mij betreft) tenenkrommende nadelen van het internet ten opzichte van de bibliotheek. Ik bedoel: stellen dat het prettig lezen op een ereader nog een generatie van ons verwijderd is (6), of dat historisch materiaal niet aanwezig zou zijn (8). Kortzichting en ook gewoonweg niet waar. Dit is niet de manier om te overleven. Omarm en ontsluit in plaats van je zo oppervlakkig af te zetten tegen modernisering. Vind ik.
bron: Boing Boing
Staatssecretaris Teeven heeft zijn best gedaan op een brief met auteursrechtspeerpunten, maar wenst hierover geen lastige vragen te beantwoorden.
Acta leek een stille dood gestorven, maar niets lijkt, gezien een reeks recente gebeurtenissen met betrekking tot auteursrecht en de handhaving daarvan, minder waar. Zo ontstond er terechte ophef over de aanstelling van voormalig IFPI-lobbyiste Maria Martin-Prat als eindverantwoordelijke voor het Europese auteursrechtenbeleid. Zorgelijk, zeker nu er vorige week al is gepleit voor een verlenging van de auteursrechttermijn met minimaal 20 jaar (van 50 naar 70 of zelfs 95 jaar). Dat dit voorstel door een werkgroep van Europese academici (Copyright extension is the enemy of innovation) beargumenteerd regelrecht naar de prullenbak werd verwezen (of beter gezegd: werd genegeerd) is op zich al schrijnend genoeg. Maar het kan nog erger: in de Speerpuntenbrief auteursrecht 2011 (zie onder) die staatssecretaris Fred Teeven vandaag naar de Kamer stuurde staat promptverloren precies het omgekeerde:
Het auteursrecht moet bijvoorbeeld nieuwe creatieve toepassingen van oude werken stimuleren.”
Dat de lobby van de entertainmentindustrie zijn vruchten afwerpt (bovenstaande quote zou zo maar van iemand als Tim Kuik kunnen zijn) is dus duidelijk. Met enig historisch besef of een vooruitziende blik heeft het evenwel niets meer te maken. Het is eigenlijk in- en intriest dat het, en ik hoor het mezelf zeggen, nu ook in Nederland gewenst Kabinetsbeleid is. De maatregelen lijken namelijk zo sterk ingegeven door internationale druk van machteloze maar kapitaalkrachtige entertainmentbizz dat enig vertrouwen in een weloverwogen modern ict- en innovatiebeleid bij mij razendsnel vervliegt. En dat zeker wanneer digitale burgerrechtenorganisatie Bits of Freedom vanmiddag de toegang werd ontzegd tot de persconferentie van Teeven. Kritische vragen (waarvan hij dus ongetwijfeld weet dat ze terecht zijn) worden blijkbaar niet gewenst.
Speerpuntenbrief Auteursrecht 2011
Read MoreHet gebrek van kennis van netwerkprivacy is Cory Doctorow een doorn in het oog, zeker nu kinderen en jongeren opgroeien met de gedachte dat het vrijgeven van persoonlijke gegevens een normale zaak is. Hij ziet hierin onder andere een rol weggelegd voor bibliotheken en stelt een aantal radicale stappen voor om hierin een rol te spelen. Een voordracht naar mijn hart.
Read MoreSo I would like to propose a radical solution to this problem: Let’s turn our libraries, schools and other institutions into islands of networked privacy best practices. Let’s teach our kids to encrypt everything they do on the internet. Let’s teach them to jailbreak every device that they handle. Let’s teach kids to use the best products for their privacy, even when big companies don’t want them to install software on their phone, tablet or laptop. […] Teach them to bust every censor wall, because every censor wall harvests a record of what they look at. Teach them to spoof every form that they’re asked to fill in. And eventually let’s get on to some master subjects like blocking the radio frequency id tags that they carry around or making CCTV maps and figuring out how to move through their towns without their locations being recorded by their pack sniffs that decided that spying on their neighbours is a proportionate thing to do too.”
