Cultuur | Rafelranden

Posted by Jeroen de Boer on sep 4, 2014

Metal op ongepaste plekken, bijvoorbeeld de bibliotheek

Of de tandarts, de badkamer, het tenniscourt of de speeltuin. Aan Rob Scallon zal het niet liggen, die pakt alles smaakvol aan.

Posted by Jeroen de Boer on sep 3, 2014

Prachtige visualisatie van vogelgeluiden uit het archief van Beeld en Geluid

Adembenemend vind ik ze, de verbeeldingen van het gezang van een nachtegaal en een kanarie door Andy Thomas. Op zijn website zijn nog een aantal andere visualisaties te vinden.

Thomas maakte gebruik van herbruikbaar materiaal uit het archief van Beeld en Geluid. Hij deed dat in het kader van de Europeana Creative Challenge waarbij kunstenaars uitgedaagd werden archiefmateriaal op creatieve wijze te gebruiken. Missie geslaagd wat mij betreft.

bron: This Is Colossal

Posted by Jeroen de Boer on aug 30, 2014

De gezondheid van machines bepalen door naar ze te luisteren

Eigenlijk is het zo voor de hand liggend, maar ik kende het fenomeen niet. Net zoals een arts de stethoscoop gebruikt om de geluiden van een lichaam te beluisteren gebeurt dat ook bij geavanceerde industriële machines. Elektronisch muzikant Matthew Dear maakte van het principe gebruik door bij General Electric geluiden te verzamelen.

Vervolgens verwerkte Dear het bronmateriaal tot de audiotrack Drop Science (beluister hieronder).

Een interessant procedé staat natuurlijk niet garant voor een geslaagd resultaat, want dat vind ik bloedsaai. Wat dat betreft liever goud van oud: de Intonarumori (lawaaimachines) van Luigi Russolo:

bron: Laughing Squid

Posted by Jeroen de Boer on aug 29, 2014

Pornogeluidsnabewerker, da’s ook een vak

Wat een mooie combinatie van uiterst grappige geluidseffecten en diepzinnige betogen over de schoonheid en kracht van geluid. Labor of Love over pornogeluidsnabewerker Grant Meyers is overigens een mockumentary, maar dat maakt in dit geval niets uit. Meyers:

“Sound is real. Sound is vibration in the air. That’s the contact the performer is making with the viewer. It’s not visual. The sound is touching you. You’re not hearing it, you’re feeling it. So, in terms of my job I like to think that I’m the one doing the touching. […] I do what I love and I do what I hear. And I hear what I love and I love what I hear.”

bron: Boing Boing

Posted by Jeroen de Boer on aug 24, 2014

Is instrumentale djent een nieuw muziekgenre?

Van de week bedacht ik ineens dat een deel van muziek waarnaar ik recentelijk veel luister misschien wel eens een op zichzelf staand genre kon zijn: instrumentale djent. Het begrip djent kwam in zwang door de muziek van de Zweedse band Meshuggah. Diens stijl kenmerkt zich door complexe polyritmiek (zonder de groove te verliezen), lyrische solo’s (geënt op Allan Holdsworth) en het gebruik van zeven- en/of achtsnarige gitaren waardoor er een lager klankbereik is. En omdat het een metalgenre is typische schreeuw- of gruntvocalen. De term djent is bedacht door Meshuggah-songwriter- en gitarist Fredrik Thordendal en is een verklanking van diens typische riffs.

Het viel me op dat er echter ook een toenemend aantal bands is dat djent toepast zónder vocalen. Nog meer dan Meshuggah (of een Nederlands voorbeeld als Textures) onderscheiden deze bands zich door virtuoze gitaarpartijen en vaak ook een grotere mate van songdynamiek en timbre in het bandgeluid. Een band als Scale The Summit kan je van tijd tot tijd ook uitstekend in een post-rockhoek plaatsen. Instrumentale djent krijgt daardoor soms trekjes van jazzrock. Het onderscheid zit echter in het veel zwaardere bandgeluid en het repetitieve dat onderscheidend is voor metalgrooves.

Dat Frank Zappa ook hoog aangeschreven staat blijkt uit odes door Panzerballet (Zappa Medley from Hell 1 en 2) en Pomegranate Tiger (The Black Page). Geheel toevallig is dat natuurlijk niet. Meer dan welke andere componist van populaire muziek ook experimenteerde Zappa immers met complexe ritmiek en deinste hij allerminst terug voor het instrumentale oeuvre.

Bands die in het genre actief zijn: naast al voornoemde Panzerballet en Pomegranate Tiger gaat het bijvoorbeeld om Animals As Leaders (wat mij betreft het boegbeeld), Cloudkicker, Scale The Summit en het Nederlandse Exivious.

Afbeelding: parth joshi via Compfight cc

Posted by Jeroen de Boer on aug 22, 2014

Luidsprekers met een eigen willetje

Wil je Robert Mugabe, Muhammar Gaddafi, Kim Jong-Un, Vladimir Poetin of Barack Obama voor je laten spreken? De Russische kunstenaar Petro Wodkins levert je een handgemaakte porseleinen USB-luidspreker van één van voornoemde heren wanneer je daarvoor serieus de portemonnee trekt. De prijzen van de reeks Sound of Power lopen uiteen van € 900 (25 cm hoog) tot € 29.900 (110 cm hoog).

Wanneer je liever tegen je eigen smoelwerk, of dat van iemand anders aankijkt heeft Wodkins voor een geheel exclusief gepersonaliseerd exemplaar een nog prijziger alternatief:

A 3D scanner is used to make a model of you, your loved ones or your dog, which Petro Wodkins then transforms into a one-of-a-kind SOP piece. The speaker will be delivered and installed in person.

The price includes: round trip flight to Moscow, as well as a 2-night stay at the Ritz Carlton Hotel next to the Red Square (Russian Federation VISA is needed, VISA support is not provided).

Kosten: vanaf € 125.000.

Het is overigens niet de eerste keer dat Wodkins met Mugabe aan de slag ging. Eerder dit jaar reiste hij door Zimbabwe met het project My Gift to Robert. Daarbij combineerde hij een grote gouden sculptuur van hemzelf met teksten als “I’m bad for my country, but good for myself” en “My name is Mugabe my face top five, if don’t agree I’ll burn you alive“. Nadat in Harare het beeld in beslag werd genomen ontvluchtte Wodkins het land.