Vandaag had ik het genoegen om samen met de redactie en correspondenten van InformatieProfessional na te denken over interessante onderwerpen voor aankomende edities van het blad. In het gezelschap waarmee ik mocht brainstormen kwam op een gegeven moment het fenomeen van informatieontwijkend gedrag naar voren: de bewuste behoefte om even niets te hoeven lezen, zien of horen. Ik moest daarbij gelijk denken aan een kunstproject dat Edgekompaan Arthur jaren geleden startte met collega Taco Stolk: BuBl Space. Met deze device was het mogelijk drie meter rondom je alle dataverkeer stil te leggen.
Goed idee? Ja! Maar mag het? Nee! Uit een Volkskrantartikel van 27 februari 2003:
BuBl space is volstrekt illegaal. Het gebruikt dezelfde frequenties als gsm’s, 920 megaherz en 1800 megaherz. En die frequenties zijn verkocht. Zelfs in uw eigen huis. U mag de telefoon van het bezoek niet uitzetten door signalen de ether in de sturen. Want die ether is niet van u. Hier ging het Elsenaar en Stolk om: de notie van privacy in de openbare ruimte. Ze zijn namelijk geen ondernemers, maar kunstenaars. Hun hele plan, inclusief het prachtig uitziende promotiemateriaal, is fake. De BuBl space zelf niet trouwens. Die bestaat en functioneert. Maar er is er maar een van. ‘Een meneer van het ministerie van Economische Zaken heeft ons uitgelegd dat ze het ons heel moeilijk gaan maken als we er ooit serieus mee aan de slag gaan’, zegt Taco Stolk. ‘Maar eentje gedogen ze, in het belang van de discussie.’
Nu wilden ze niet zozeer de mogelijke overdaad van informatie aan de kaak stellen, maar ging het meer over inbreuk op de persoonlijke privacy, gekoppeld aan de commercialisering van de ether. In het licht van de recente privacyschandalen is het concept BuBl Space misschien echter relevanter dan tien jaar geleden. Ik teken dus graag voor een artikel over dat onderwerp.
Read More
