Terugkijkend op het afgelopen weekend kan ik het muzikaal als volgt samenvatten:
Rush – Red Barchetta
Anthrax – Keep It In The Family
Spem in Alium non habui – motet for 40 voices, P. 299 Thomas Tallis
Eugene Chadbourne – The Girl from Al Qaida
Frank Zappa – Dirty Love (Philly ’76)
Op naar volgend weekend!
Read More
Over al het aanbod in de bibliotheek wordt goed nagedacht. Aanschaf van boeken, cd’s, dvd’s etc. gebeurt op basis van allerlei criteria, uiteenlopend van populariteit van een titel tot de demografische samenstelling van het klantenpotentieel. Dit bezit verandert voortdurend en dat is logisch want zowel aanbod als klanten zijn aan verandering onderhevig. In dat opzicht vind ik het opmerkelijk dat het aanbod van persoonsgerichte computerdiensten niet of nauwelijks vernieuwd wordt. Hiermee bedoel ik toepassingen die klanten voor zichzelf kunnen gebruiken, zoals een webbrowser, officediensten, software voor beeld en geluid etc.
De reden waarom ik me hierover verbaas is dat vrije toegang tot het internet van oudsher een belangrijke rol in het bibliotheekwezen vervult. Op de één of andere manier schijnt ons echter toch ontgaan te zijn dat ook de wereld van de desktop verandert. Naar mijn weten gebruikt een zeer ruime meerderheid van de Nederlandse bibliotheken voor voornoemde persoonsgerichte diensten gesloten software. Ik kan me nauwelijks voorstellen dat hieraan, behalve leveranciersafhankelijkheid, een beleidsmatige keuze aan ten grondslag ligt. Gesloten software is namelijk leveranciersafhankelijk en daarmee relatief duur (commerciële licenties). Daarnaast is het aan de producent ervan te bepalen wanneer er een update nodig is. Vaak moet hiervoor betaald worden. En omdat de broncode van de software niet toegankelijk is kunnen er geen individuele aanpassingen aangebracht worden.
Het is vandaag de dag uitstekend mogelijk deze gesloten diensten te vervangen voor open software, uiteenlopend van enkele programma’s tot volledige besturingssystemen. Ikzelf vond het persbericht dat de openbare bibliotheek van Boom (België) liet uitgaan erg aardig. Daarnaast opent het mogelijkheden voor het zelf (verder) ontwikkelen van specifieke software. Tijdens de studiemiddag Open Source in de Informatievoorziening werd bijvoorbeeld de open source bibliotheekcatalogus Koha en het CRM systeem Sugar gepresenteerd. Illustratief vond ik dat enkele vertegenwoordigers van aanbieders van gesloten software publiekelijk toegaven onder de indruk van de systemen te zijn. Dat zal mede ingegeven zijn door het feit dat ook professionele ondersteuning voor open source software geleverd kan worden.
Ikzelf zie daarom geen enkele reden het huidige aanbod eens kritisch onder de loep te nemen en terug te gaan naar de basis: waarom bieden we individuele digitale diensten aan, hoe richten we deze in en welke passen het best bij de doelstellingen van de bibliotheek:
The Public Library is the local centre of information, making all kinds of knowledge and information readily available to its users.
The services of the public library are provided on the basis of equality of access for all, regardless of age, race, sex, religion, nationality, language or social status. Specific sevices and materials must be provided for those who cannot, for whatever reason, use the regular sevices and materials, for example linguistic minorities, people with disabilities or people in hospital or prison.All age groups must find material relevant to their needs. Collections and sevices have to include all types of appropriate media and modern technologies as well as traditional materials. High quality and relevance to local needs and conditions are fundamental. Material must reflect current trends and the evolution of society, as well as the memory of human endeavour and imagination.
Collections and services should not be subject to any form of ideological, political or religious censorship, nor commercial pressure.
Ach, en geheel in de open source gedachte: waarom dan niet een presentatie van iemand anders aanhalen om het nog eens de revue te laten passeren?
Een tweet van Lawrence Lessig maakte me attent op het onderstaande filmpje waarin de evolutie van de remixcultuur uiteen wordt gezet. De volgende stappen worden onderscheiden:
1. remixen als individuele expressie
2. remixen als “social creativity”
3. remixen als communicatiemiddel tussen verschillende sociale groepen
Conclusie van de maker is dat een te strenge wetgeving inzake copyright bovenstaande drie fases en daarmee een geheel hedendaagse vorm van expressie onmogelijk maakt.
Met dank aan een tweet van Edwin Mijnsbergen ontdekte ik dat er een Nederlandstalige versie van het Public Domain Manifesto beschikbaar is. Evenals Edwin neem ik de vrijheid die vertaling te plaatsen:
Het publieke domein, zoals gedefinieerd in het manifest, is het geheel van ons cultureel en intellectueel erfgoed waarop geen auteursrecht meer rust en dat daarom door iedereen zonder auteursrechtelijke restricties gebruikt mag worden. De publiek domein status van de overgrote meerderheid de werken uit ons verleden zorgt ervoor dat iedereen van de inspanningen van eerdere generaties kan profiteren. Het publiek domein vormt zo een vrij toegankelijke bron van kennis die bij kan dragen aan innovatie en economische vooruitgang.
Door de technologische ontwikkelingen in de afgelopen decennia zijn werken in het publieke domein voor steeds meer mensen direct toegankelijk geworden. Via online platforms als de Wikimedia Commons of het commons project van Flickr zijn digitale reproducties van werken in het publieke domein in steeds grotere aantallen voor iedereen beschikbaar.
Tegelijkertijd proberen sommige instellingen, die werken in het publieke domein beheren, om zelf de controle over digitale reproducties van werken te houden waarvan het auteursrecht afgelopen is. Zij doen dit door digitale reproducties niet publiekelijk beschikbaar te stellen of door zelf auteursrecht in de reproducties te claimen. Hiermee belemmeren zijn toegang tot ons cultureel en intellectueel erfgoed.
Met het publiek domein-manifest willen de ondertekenaars een aantal basisprincipes voor de omgang met publiek domein-werken opstellen. Het belangrijkste uitgangspunt hierbij is dat alles wat in analoge vorm in het publieke domein valt, ook in de digitale omgeving zonder restricties beschikbaar dient te zijn. Hiernaast bevat het publiek domein-manifest een aantal aanbevelingen om het publiek domein te versterken en zo maatschappelijke toegang tot cultuur en kennis te bevorderen. Het volledige manifest is beschikbaar op www.publicdomainmanifesto.org waar ook de mogelijkheid bestaat om het manifest te ondertekenen.
Er bestaan drie oeuvre-overzichten van de Hongaarse componist Gyorgi Ligeti. Uitgebracht door respectievelijk Wergo, Sony Classical en Teldec. En ik heb ze allemaal, netjes aangeschaft op cd. Wergo bracht hun uitgaven op een gegeven moment uit als box, terwijl Sony en Teldec het deden/doen met afzonderlijke releases. Afgezien van het overzicht van Wergo, dat haar cd’s in de jaren tachtig uitbracht, trachtten zowel Sony als Teldec het zogenaamde definitieve overzicht van Ligeti’s werk uit te brengen. Sony was met de Ligeti Edition de eerste en gaf in totaal acht cd’s uit die uitblonken in uitvoering en opvielen door de bijzondere doosjes. Toch besloot men aldaar om onduidelijke redenen te stopen met de reeks. Erg jammer, want de toen nog levende Ligeti schreef nog steeds nieuw werk. Daarnaast had Sony nog niet alle oudere werken opnieuw laten uitvoeren, waaronder het sleutelwerk Clocks and Clouds. Teldec nam gelukkig het stokje over en bracht de vijf resterende albums uit onder de titel The Ligeti Project.
Goed, waarom deze uiteenzetting? Allereerst raad ik iedereen aan bewust kennis te maken met Ligeti’s werk. Ik zeg bewust, want ik denk dat velen, zonder dat men het weet, zijn muziek wel eens hebben gehoord. In Kubrick-films als 2001: A Space Odeyssee en The Shining speelt zijn werk namelijk een vooraanstaande rol. Wat mij afgelopen week echter vooral bezighield was een tweet van de mensen van Ubuweb. Nu is dat niet vreemd, want de posts vind ik over het algemeen interessant genoeg om aandacht aan te besteden. In het geval van de voornoemde Ligetitweet verbaaste ik mij erover dat het hierbij gaat om werk dat nog in omloop is. Dit, terwijl Ubu bekend staat als de ontginner van materiaal dat niet meer in roulatie is of waarvan het onduidelijk is bij wie de rechten liggen. In dit geval gaan beide vlaggen overduidelijk niet op. En dat vind ik jammer. Niet omdat ik niet illegaal download, want volgens de letter van de wet doe ik dat met meer dan enige regelmaat. Maar wel omdat ik niet zou willen dat Ubuweb hierdoor onder de aandacht van auteursrechtswaakhonden komt en imagoschade oploopt. Daarvoor is Ubu gewoonweg te waardevol.
Read MoreIedereen heeft ongetwijfeld nummers die in zijn of haar geheugen gegrifd staan. Vaak herinneren ze aan bepaalde gebeurtenissen en hebben daarmee een emotioneel aspect. Van tijd komt het echter ook voor (bij mij in ieder geval) dat je een nummer tegenkomt dat impliciet zoveel in zich heeft dat je kan voorspellen dat het ook een plekje naast de geheugengriffers inneemt. Het staat echter op zichzelf, heeft geen noemenswaardige verbintenis met plaats of tijd. The Great Plains van Scale The Summit is er zo een. Schitterende open akkoorden, spannende ritmiek, veel dynamiek, een mooie melodielijn. Het heeft bijna alles wat muziek voor mij waardevol maakt.
