https://twitter.com/#!/lessig/status/59193049066110976
Zo, dat is ineens een heel andere toon van Youtube. “Pas op!”, lijkt het devies. Het lijkt mijlenver verwijderd van dat wat Margaret Gould Stewart verkondigde in haar TED-lezing over Youtube’s Content ID systeem: delen loont. Zelfs Youtube lijkt dus gevoelig voor de grijze pakkenterreur van de auteursrechtmaffia. Kan gezien de toon van het instructiefilmpje niet anders concluderen.
Read More
Onderstaande poster in een bibliotheek in Connecticut bevat evenveel voor- als (wat mij betreft) tenenkrommende nadelen van het internet ten opzichte van de bibliotheek. Ik bedoel: stellen dat het prettig lezen op een ereader nog een generatie van ons verwijderd is (6), of dat historisch materiaal niet aanwezig zou zijn (8). Kortzichting en ook gewoonweg niet waar. Dit is niet de manier om te overleven. Omarm en ontsluit in plaats van je zo oppervlakkig af te zetten tegen modernisering. Vind ik.
bron: Boing Boing
bron: this isn’t happiness
en een wat oudere achtergrond: Study: Wikipedia as accurate as Britannica
Mijn ervaring in privacyworkshops, die ik samen met mijn collega Theo van der Meer geef aan MBO-leerlingen, is dat zij de traceerbaarheid van hun mobiel heel gewoon vinden. Dat geeft te denken, maar wellicht kijken ze na het zien van het onderstaande filmpje, plus een toelichting daarop, wat anders (lees: kritischer) tegen de zaak aan. De achtergrond:
Malte Spitz, a member of the Green Party in Germany, sued Deutsche Telekom and forced the company to hand over six months of recorded cell phone data. The results were fairly eye opening.
During a five month period, DT tracked Spitz’s location and phone usage 35,000 times. If that sounds like a lot, you’re right. And it looks even worse when you visualize the data. Zeit Online took this geolocation data and combined it with publicly-available information relating to Spitz’s political life (e.g., his Twitter feeds and blog entries) and produced a screencast that documents two days in the life of the Green Party politician.
bron: Open Culture
Read More
Staatssecretaris Teeven heeft zijn best gedaan op een brief met auteursrechtspeerpunten, maar wenst hierover geen lastige vragen te beantwoorden.
Acta leek een stille dood gestorven, maar niets lijkt, gezien een reeks recente gebeurtenissen met betrekking tot auteursrecht en de handhaving daarvan, minder waar. Zo ontstond er terechte ophef over de aanstelling van voormalig IFPI-lobbyiste Maria Martin-Prat als eindverantwoordelijke voor het Europese auteursrechtenbeleid. Zorgelijk, zeker nu er vorige week al is gepleit voor een verlenging van de auteursrechttermijn met minimaal 20 jaar (van 50 naar 70 of zelfs 95 jaar). Dat dit voorstel door een werkgroep van Europese academici (Copyright extension is the enemy of innovation) beargumenteerd regelrecht naar de prullenbak werd verwezen (of beter gezegd: werd genegeerd) is op zich al schrijnend genoeg. Maar het kan nog erger: in de Speerpuntenbrief auteursrecht 2011 (zie onder) die staatssecretaris Fred Teeven vandaag naar de Kamer stuurde staat promptverloren precies het omgekeerde:
Het auteursrecht moet bijvoorbeeld nieuwe creatieve toepassingen van oude werken stimuleren.”
Dat de lobby van de entertainmentindustrie zijn vruchten afwerpt (bovenstaande quote zou zo maar van iemand als Tim Kuik kunnen zijn) is dus duidelijk. Met enig historisch besef of een vooruitziende blik heeft het evenwel niets meer te maken. Het is eigenlijk in- en intriest dat het, en ik hoor het mezelf zeggen, nu ook in Nederland gewenst Kabinetsbeleid is. De maatregelen lijken namelijk zo sterk ingegeven door internationale druk van machteloze maar kapitaalkrachtige entertainmentbizz dat enig vertrouwen in een weloverwogen modern ict- en innovatiebeleid bij mij razendsnel vervliegt. En dat zeker wanneer digitale burgerrechtenorganisatie Bits of Freedom vanmiddag de toegang werd ontzegd tot de persconferentie van Teeven. Kritische vragen (waarvan hij dus ongetwijfeld weet dat ze terecht zijn) worden blijkbaar niet gewenst.
Speerpuntenbrief Auteursrecht 2011
Read More
Deze boeken krijgen op een wel heel bijzondere manier een tweede leven. Verantwoordelijk hiervoor is de Amerikaanse kunstenaar Mike Stilkey.
Los Angeles native Mike Stilkey has always been attracted to painting and drawing not only on vintage paper, record covers and book pages, but on the books themselves. Using a mix of ink, colored pencil, paint and lacquer, Stilkey depicts a melancholic and at times a whimsical cast of characters inhabiting ambiguous spaces and narratives of fantasy and fairy tales. A lingering sense of loss and longing hints at emotional depth and draws the viewer into their introspective thrall with a mixture of capricious poetry, wit, and mystery. His work is reminiscent of Weimar-era German expressionism and his style has been described by some as capturing features of artists ranging from Edward Gorey to Egon Schiele.”
via: Hugh’s Stuff
Read More
