Die vraag stelde collega Barbra Bloemink me vandaag. Ze had een documentaire over Zappa op HollandDoc gezien en legde al snel de link met mijn liefhebberij om Zappafilmpjes- en muziek op m’n Facebooktimeline te posten. Het probleem met het oeuvre van Zappa is echter dat het eigenlijk, vanwege ’s mans onbegrensde veelzijdigheid, onmogelijk is iets als favoriet te bestempelen.
Ik probeerde het bij thuiskomst wel even te doen, maar liep al snel vast in met elkaar onvergelijkbare genres. Want hoe te bepalen of bijvoorbeeld een instrumentaal stuk als Sinister Footwear II beter is dan een eenvoudiger te behapstukken, maar tegelijkertijd complex nummer als Keep It Greasy? En zou het een livenummer moeten zijn of iets dat uit de studio komt?
Al luisterend en kijkend kwam ik uit op een compromis dat voor mij de essentie van Zappa’s muziek pakt: een Youtubefragment van de DVD A Token of his Extreme van Frank Zappa & the Mothers (KCET TV, Los Angeles, 27 augustus, 1974). Instrumentaal vernunft, theater, een sneer naar disco, ontzettend veel lol en weergaloos spel in twee elkaar opvolgende nummers (waarvan één, Approximate, instrumentaal).
Én gewoon één van Zappa’s beste bands met Napoleon Murphy Brock, George Duke, Tom Fowler, Chester Thompson en Ruth Underwood. Prachtig.
Read More
