Het is nergens op gebaseerd, maar wanneer ik een boek of muziek koop denk ik een bepaalde mate van ideële overeenstemming te hebben met de maker daarvan. Zo durf ik best te stellen dat het overgrote deel van de makers van cd’s in mijn collectie het met mij eens is over uiteenlopende maatschappelijke ontwikkelingen en politieke uitgangspunten. Gisteren volgde een koude douche. De schrijfster van Het Meisje van de Slijterij, een boek dat ik vorig jaar iemand cadeau deed, blijkt ideeën over kunst en cultuur te hebben die mij totaal niet aanstaan. Waar het op neer komt? Kunst en cultuur is een hobby, iets voor erbij wanneer de tijd dat toestaat, maar dan ook slechts wanneer het publiek het wenst.
Ik heb veel met kunstenaars gewerkt, in het bijzonder studenten van een postacademische opleiding. Ik weet met hoeveel overtuiging zij hun kunst beoefenen, maar allesbehalve zeker zijn van een goedbetaalde boterham. Deze mensen verdienen ondersteuning in plaats van weggezet te worden als hobbyist. Daarnaast werk ik intensief samen met de ontwikkelaars bij Waag. Zij maken voor de bibliotheek waar ik werk toepassingen die wij zelf niet kunnen maken en in de markt niet verkrijgbaar zijn. Maar als het aan ons ligt worden die producten het na uitontwikkeling wel en komen dan ten goede aan iedereen. Subsidie wordt gebruikt om verder te komen en te innoveren.
Ergens heb ik nu spijt dat ik de moeite nam haar boek te kopen om cadeau te doen. Met een cadeau zeg je namelijk “dit vind ik leuk en ik denk dat je het kan waarderen”, maar nu voelt het alsof die boodschap vervuild is. De visieloze bezuinigingen op kunst en cultuur gaan me namelijk echt aan het hart. Er is geen wet die voorschrijft dat ik hetzelfde moet vinden als de schrijvers, musici en kunstenaars die ik op waarde schat. Maar wanneer dat niet zo blijkt te zijn voelt dat als een teleurstelling. Terecht?
Read More
