Open Culture besteedt in Revisiting George Orwell (Animal Farm and 1984 Free) aandacht aan de mogelijkheid Orwell’s klassiekers Animal Farm en 1984 gratis als audioboek te beluisteren. De downloadlinks verwijzen overigens naar het onvolprezen Internet Archive: Animal Farm en (1984).
Add to: Facebook | Digg | Del.icio.us | Stumbleupon | Reddit | Blinklist | Twitter | Technorati | Yahoo Buzz | Newsvine
Read More
Alweer een week geleden gepubliceerd, een eeuwigheid in webtermen, maar desondanks meer dan waardevol genoeg om nog even te belichten: Sharing of Data Leads to Progress on Alzheimer’s in de New York Times. In dit artikel wordt verhaald over de behaalde overeenstemming tussen de farmaceutische industrie en onderzoekers en instellingen wereldwijd onderzoeksresultaten inzake de ziekte van Alzheimer met elkaar te delen:
It’s not science the way most of us have practiced it in our careers. But we all realized that we would never get biomarkers unless all of us parked our egos and intellectual-property noses outside the door and agreed that all of our data would be public immediately.”
Het onafhankelijke Foundation for the National Institutes of Health zorgde voor de verwerving van fondsen om het onderzoek naar zogenaamde biomarkers te financieren. Onderzoek hiernaar werd al langer gedaan, maar het delen van resultaten was niet aan de orde.
The problem in the field was that you had many different scientists in many different universities doing their own research with their own patients and with their own methods […] Different people using different methods on different subjects in different places were getting different results, which is not surprising. What was needed was to get everyone together and to get a common data set.”
Naast het delen van resultaten en het daarmee versnellen van het onderzoeksproces worden ook eventuele nadelige effecten ‘verdeeld’. Waar het oorspronkelijk een kleine groep onderzoekers of een instelling zou zijn die ‘aangekeken’ zou worden op slechte resultaten is er nu een gezamenlijke verantwoordelijkheid. En het delen van de kosten is een belangrijk pré. Omdat er veel onderzoek nodig is was het voor een farmaceutisch bedrijf in financieel opzicht weinig aantrekkelijk de portemonnee te trekken. De opbrengsten zouden eenvoudigweg niet opwegen tegen de kosten. Dat probleem is nu uit de wereld. Ik vind het een prachtig voorbeeld van open access en open content.
Add to: Facebook | Digg | Del.icio.us | Stumbleupon | Reddit | Blinklist | Twitter | Technorati | Yahoo Buzz | Newsvine
Read MoreDe Amerikaanse electronicagroep Ratatat heeft een videoclip geheel laten construeren uit foto’s die afkomstig zijn uit het Getty Images Archive. De exacte wijze waarop ze tot leven zijn gebracht is mij onbekend, maar het fenomeen publiek materiaal op deze wijze te hergebruiken spreekt me ontzettend aan.
[vodpod id=Video.4163316&w=425&h=350&fv=]
Add to: Facebook | Digg | Del.icio.us | Stumbleupon | Reddit | Blinklist | Twitter | Technorati | Yahoo Buzz | Newsvine
Read More
Ik heb zojuist ademloos zitten kijken naar onderstaande lezing van professor James Boyle. In The Incredible Shrinking Public Domain schetst bij een ontluisterende paradox: we leven in een tijd waarin we verwachten dat alle beschikbare kennis binnen ons handbereik ligt. Tegelijkertijd zijn we er echter van doordrongen dat we voor het beschikken over die kennis altijd toestemming moeten vragen aan rechthebbenden. We leven daarbij, en daarbij parafraseert hij Lawrence Lessig, in een permissions economy. Dat laatste komt voort uit het huidige auteursrechtsysteem, dat volgens Boyle slechts voor een miniem percentage van auteurs voordeel biedt, maar wel op het gehele culturele spectrum van toepassing is. Boyle, een verdediger overigens van het basisprincipe van auteursrecht, illustreert met een aantal sprekende voorbeelden hoe we aan die verlammende greep proberen te ontsnappen: 1) door de wet gewoonweg te negeren; 2) alternatieve systemen als Creative Commons of aanbod als Google Books te introduceren; of 3) het doorvoeren van aanpassingen in het rechtssysteem. Op alledrie gaat hij redelijk uitvoerig in, waarbij het eerste alternatief zijn goedkeuring echter niet kan wegdragen. Verplichte kost voor iedereen die is geïnteresseerd in het publieke domein.
[vodpod id=Video.4177347&w=425&h=350&fv=]
Add to: Facebook | Digg | Del.icio.us | Stumbleupon | Reddit | Blinklist | Twitter | Technorati | Yahoo Buzz | Newsvine
Read More
In 1910 werden de renners van de Tour voor het eerst over de Pyreneeën gestuurd. Een bijna misdadig plan van organisator Henri Desgrange, die droomde van het aan het eind van de rit overblijven van slechts één renner. Het lijden, de heroïek en de tragiek zouden immers garant staan voor mooie verhalen in zijn blad l’Auto. Eén van de ritten was een ware monsteretappe: Luchon – Bayonne, met een afstand van 326 kilometer en daarin opgenomen de meest gevreesde cols: Tourmalet, Aubisque, Peyresourde, Aspin en nog wat andere kwaadaardige klimmen. De Fransman Octave Lapize zou de etappe en later ook het eindklassement op zijn naam schrijven. Van de 110 gestarte renners zouden er 41 de Tour voltooien.
Vandaag de dag zouden de renners spontaan hun fiets in de berm zetten wanneer ze gevraagd werd zo’n etappe te fietsen, laat staan een Tour van ruim 4.700 kilometer. Voor de lol gebeurt het echter wel, getuige onderstaande zeer aan te bevelen minidocumentaire, waarop ik stuitte toen ik Open Culture bezocht. Vier amateurrenners besloten de monsteretappe nogmaals af te leggen. Ook honderd jaar na dato is de rit nog bijna onmenselijk, zelfs met goede voeding (en dus niet twaalf biefstukken), licht materiaal en genoeg versnellingen. En dan te beseffen dat de rit uit 1910 voorafgegaan werd door een etappe van 289 kilometer en opgevolgd door eentje van 269 kilometer. De langste rit had een lengte van 425 kilometer. Lapize had er toendertijd veertien uur voor nodig voordat hij de 5.200 hoogtemeters overbrugd had en over de finish kwam. Het viertal deed er onlangs zestien uur en een paar minuten over, maar kreeg meer hoogtemeters (6.150) voor de kiezen, waarschijnlijk omdat niet alle routes van destijds meer bestaan. Petje af.
De muziek onder de beelden, overigens, is afkomstig uit een interessant en tot op heden mij onbekende catalogus: de Royalty Free Classical Music Library. Waarvan akte.
The 1910 Challenge from RAPHA on Vimeo.
