Wielerblog: Het azuurblauw van Peter Winnen

“Ergens moet nog iemand zijn die een stapeltje oude wielershirts op zolder heeft liggen waarbij nog een originele Capri Sonne-Koga Miyata”, schrijft Mart Smeets in een column op de site van de fietsenfabrikant. “Gezegend zijn zij die het tricootje nog ergens hebben liggen.” Laat ik nu zo’n iemand zijn. Enkele jaren geleden beving mij het virus van het verzamelen van vintage wielrshirts. Het bekijken van oude wielerdocumentaires en het lezen van biografieën van renners van weleer wakkerden in mij iets aan dat niet anders te beschrijven valt dan als een passie voor de wielergeschiedenis. Ik kreeg behoefte aan een tastbaar bewijs van dat verleden.

Dat het internet mij zou kunnen helpen deze honger te stillen bleek al snel. Eerst op Markplaats, maar bovenal via eBay werd de poort naar het verleden geopend. Een query als vintage cycling jersey levert honderden resultaten op, uiteenlopend van waardeloze replica’s tot peperdure originele roze en gele truien, soms voorzien van handtekeningen of ingelijst inclusief bescheiden. Nadat je de eerste vloedgolf van aanbod hebt zien wegebben en je een beetje doorhebt wat bijzonder is en wat niet wordt het echt interessant.

Een exemplaar dat bijvoorbeeld niet eenvoudig bemachtigd kon worden was het Capri Sonne-tricot uit 1981. Het tricot dat Peter Winnen droeg tijdens zijn eerste Tour de France en daarmee zijn legendarische zegetocht 15 juli 1981 op Alpe d’Huez. De NRC kopte de volgende dag “Klimtalent Winnen, een revelatie met toekomst”. Voor de verliezer van de rit, Bernard Hinault, was de nederlaag extra pijnlijk omdat de loodzware etappe, waarin naast de Alpe ook de Glandon en Madeleine bestegen dienden te worden, op quatorze juillet viel. Winnen, 23 nog maar, zou uiteindelijk op de vijfde plaats in het eindklassement terechtkomen, één plaats achter de winnaar van 1980, Joop Zoetemelk. Hij sleepte tevens de witte trui in de wacht. Mede-debutant en ploeggenoot Theo de Rooij (24) zou de witte trui ook nog om zijn schouders dragen en uiteindelijk als 39e in het klassement eindigen.

De azuurblauwe kleur van het shirt is afkomstig van Koga Miyata, de fietssponsor van de ploeg. De ploeg reed op FullPro’s die onder verzamelaars van vintage fietsen veelgezocht- en besproken zijn. Koga was in 1980 tevens mecenas van Winnen die de renner toendertijd uit zijn amateurstatus en tevens de sollicitatieplicht onthief. Vanaf 1 augustus dat jaar tot 1 januari 1981 plaatsten zij Winnen op de loonlijst voor het salaris van wielermonteur. Bekend was namelijk al dat Winnen een contract zou krijgen, maar het geld was gewoonweg op.

De poort naar de echte wereld zwaaide opeens open. De Olympische wegwedstrijd in Moskou, eind juli, zou mijn laatste wedstrijd worden als “steuntrekker”. In augustus van dat jaar maakte mijn moeder een foto van een televisiescherm. Op het beeld is een coureur te zien in een IJsboerke- shirt. Zijn neus raakt het stuur bijna, de wind legt het haar plat op de schedel. De fiets onder zijn kont is van hetzelfde blauw als de wolkenloze hemel. Ik weet dat die jongen op de foto net zijn eerste professionele demarrage heeft geplaats. Dit is de Ronde van Duitsland 1980. De roekeloze demarrage is een uitspatting van ongebreidelde levensdrift, daar ben ik helemaal zeker van.”

Manager van de ploeg was was Walter Godefroot, die dat ook al was bij de voorloper van Capri Sonne, het eerder genoemde IJsboerke. Naast Winnen en De Rooij reden onder meer Rudy Pevenage en Jos Jacobs in ’81 voor Capri Sonne. Laatstgenoemde schreef in dat seizoen Kuurne-Brussel-Kuurne en Rundum den Henninger Turm op zijn naam. Pevenage won de Ronde van het Houtland en Daniel Willems de Waalse Pijl. Capri-Sonne zou twee seizoenen een ploeg ondersteuren, waarbij het team in 1982 de officiële naam Capri-Sonne-Campagnolo zou dragen.