Deze track van Jimi Hendrix maakt deel uit van de tweede editie (2007) van het 365 Days Project. Het fragment werd opgenomen in de Fillmore East op 1 januari 1970, waarvan de complete show op Wolfgangs Vault te vinden is.
Jimi Hendrix – Auld Lang Syne (Live at the Fillmore – 1-1-70) (3:54)
Eén van de mooiste webarchieven vind ik Ubuweb. Op deze site, die al 17 jaar online is, brengt oprichter Kenneth Goldsmith concrete poëzie, geluidskunst en eigentijds klassieke muziek samen. In onderstaand fragment (het volledige interview vind je hier) vertelt hij over de totstandkoming van het archief en hoe het kon uitgroeien tot wat het momenteel is.
Mocht je hierdoor de smaak te pakken hebben gekregen dat is dit interview op Radio Web Macba een mooi vervolg. Wat zou het internet toch saai zijn zonder dit soort kleurrijke en bevlogen personen.
Lees meerHet creëren van rumoer kan aan Negativland, de oervaders van de mashup, rustig overgelaten worden. In onderstaande video The Mashin’ of the Christ wordt deze praktijk losgelaten op Jezus Christus, zoals verbeeld in 28 Hollywoodfilms.
The Mashin’ of the Christ was/is Negativland’s top-secret-not-for-viewing video response to the number one film in America. Negativland decrypted, downloaded and mashed up the most violent religious film ever made along with over 27 other Hollywood portrayals of Jesus to create their own vision of the last moments of Christ’s life… all in four minutes and 14 seconds. Is Christianity still stupid? Is Communism still good? Negativland hoped that no one would ever find out for sure.
Als soundtrack diende het geruchtmakende Negativlandnummer Christianity is stupid. Deze song werd door hen aangevoerd als reden waarom de Amerikaanse tiener David Brom zijn ouders, broer en zus in 1988 met een bijl om het leven bracht. Het feit dat de media deze volledig uit de duim gezogen claim zonder haperen overnam, was koren op kritische houding van de band tegenover de werking van de massamedia. Van Wikipedia:
When their 1987 album, Escape From Noise, proved to be more successful than they expected, Negativland, a sound collage band, canceled the tour they were expected to do and released a fake press release stating the band would be placed in house arrest until investigations concluded as to whether the track “Christianity Is Stupid” was implicated in Brom’s murders. The resulting media craze, stemming from journalists neglecting to fact-check, is lampooned in the title track of their 1989 album, Helter Stupid, whose insert also includes background information behind the band’s prank.
Voor de video werden de volgende bronnen gebruikt:
From the Manger to the Cross (1912, Sidney Olcott)
Ben-Hur: A Tale of Christ (1925, J.J. Cohn, Fred Niblo, Charles Brabin, Rex Ingram)
The King of Kings (1927, Cecil B. DeMille)
The Robe (1953, Henry Koster)
Ben-Hur: A Tale of Christ (1959, William Wyler)
King of Kings (1961, Nicholas Ray)
Barabbas (1962, Richard Fleischer)
Shake Up In The Kremlin (1963, King Features)
The Gospel According to St. Matthew (1964, Pier Paolo Pasolini)
Greatest Story Ever Told (1965, George Stevens)
Home Front 1917-1919: War Transforms American Life (1966, Encylopaedia Britannica Educational Corp.)
A Clockwork Orange (1971, Stanley Kubrick)
If Footmen Tire You, What Will Horses Do? (1971, Rev. Estus W. Pirkle)
The Ruling Class (1972, Peter Medak)
The Holy Mountain (1973, Alejandro Jodorowsky)
Jesus Christ Superstar (1973, Norman Jewison)
Jesus of Nazareth (1977, Franco Zeffirelli)
Leonid Brezhnev: The Rise to the Top (1977, Hearst Metrotone News)
Jesus (1979, John Krish and Peter Sykes)
La Vida de Nuestro Senor Jesucristo (1986, Rafael Gil)
Christianity Is Stupid (1987, Negativland)
Jesus and His Times (1987, Kaari Ward and Readers Digest)
Children’s Bible Story: The Story of Jesus – The Resurrection (1988, director unknown)
The Last Temptation of Christ (1988, Martin Scorsese)
The Easter Story (1989, Don Lusk)
Jesus (1999, Roger Young)
The Life of Jesus the Revolutionary (1999, Robert Marcarelli)
Mary, Mother of Jesus (1999, Kevin Connor)
Jesus Christ Superstar 2000 (2000, Gale Edwards and Nick Morris)
The Miracle Maker (2000, Derek W. Hayes and Stanislav Sokolov)
Live Out Loud (2001, Steven Curtis Chapman)
The Story of Jesus for Children (2002, director unknown)
The Passion of the Christ (2004, Mel Gibson)
bron: Ubuweb
Lees meerToegegeven, in de discussie Beefheart versus Zappa koos (en kies) ik altijd voor de laatste. Een absoluut non-issue, maar als muziekliefhebber moet het smaakvuurtje natuurlijk van tijd tot tijd flink opgestookt worden. Dat neemt niet weg dat ik wel een zwak heb voor Beefheart’s muziek en mijn vinylverzamelijk is daarvan een tastbaar bewijs. Via Ubuweb kwam Anton Corbijn’s Beefheartportret Some YoYo Stuff: An observation of the observations of Don Van Vliet zojuis in m’n Twitterstream voorbij. Onderstaand de betreffende verfilming.
Don van Vliet, alias “Captain Beefheart”, is one of the most influential, misunderstood, talked about, admired, copied, treasured, loved and quoted musicians and yet he is still an obscure and mysterious artist. His quite abrupt artistic transformation from working with a microphone to a paintbrush in 1982 and his consequent move from the desert to the ocean meant even less direct contact with the outside world than before. Subsequently there is very little information about Don from this time onwards and this short black-and-white film made in 1993 is an unique opportunity to see and hear this unique man. The film is approximately 13 minutes long, directed and photographed in black and white
[vodpod id=Video.5144435&w=425&h=350&fv=file%3Dhttp%3A%2F%2Fubu.artmob.ca%2Fvideo%2Fflash%2FCorbijn-Anton_Some-Yoyo-Stuff_Don-Van-Vliet.flv]
Lees meer
De onbetwiste koning van de analoge mashup is, naast John Oswald, toch wel Christian Marclay. De resultaten van zijn vinylexperimenten zijn zowel auditief als tastbaar, speels als rauw. Onderstaande documentaire Record Player (zowel in letterlijke als figuurlijke zin) geeft een mooie inkijk in zijn manier van werken.
Marclay’s work explores connections between sound, noise, photography, video, and film. A pioneer of using gramaphone records and turntables as musical instruments to create sound collage, Marclay is, in the words of critic Thom Jurek, perhaps the “unwitting inventor of turntablism.” His own use of turntables and records, beginning in the mid-1970s, was developed independently of but roughly parallel to hip hop’s use of the instrument.”
[vodpod id=Video.5097695&w=425&h=350&fv=file%3Dhttp%3A%2F%2Fubu.artmob.ca%2Fvideo%2FMarclay-Christian_Record-Player_2000.flv]
