kunst | Rafelranden

Posted by Jeroen de Boer on jun 27, 2011

Teleurgesteld in slijterijmeisje

Het is nergens op gebaseerd, maar wanneer ik een boek of muziek koop denk ik een bepaalde mate van ideële overeenstemming te hebben met de maker daarvan. Zo durf ik best te stellen dat het overgrote deel van de makers van cd’s in mijn collectie het met mij eens is over uiteenlopende maatschappelijke ontwikkelingen en politieke uitgangspunten. Gisteren volgde een koude douche. De schrijfster van Het Meisje van de Slijterij, een boek dat ik vorig jaar iemand cadeau deed, blijkt ideeën over kunst en cultuur te hebben die mij totaal niet aanstaan. Waar het op neer komt? Kunst en cultuur is een hobby, iets voor erbij wanneer de tijd dat toestaat, maar dan ook slechts wanneer het publiek het wenst.

Ik heb veel met kunstenaars gewerkt, in het bijzonder studenten van een postacademische opleiding. Ik weet met hoeveel overtuiging zij hun kunst beoefenen, maar allesbehalve zeker zijn van een goedbetaalde boterham. Deze mensen verdienen ondersteuning in plaats van weggezet te worden als hobbyist. Daarnaast werk ik intensief samen met de ontwikkelaars bij Waag. Zij maken voor de bibliotheek waar ik werk toepassingen die wij zelf niet kunnen maken en in de markt niet verkrijgbaar zijn. Maar als het aan ons ligt worden die producten het na uitontwikkeling wel en komen dan ten goede aan iedereen. Subsidie wordt gebruikt om verder te komen en te innoveren.

Ergens heb ik nu spijt dat ik de moeite nam haar boek te kopen om cadeau te doen. Met een cadeau zeg je namelijk “dit vind ik leuk en ik denk dat je het kan waarderen”, maar nu voelt het alsof die boodschap vervuild is. De visieloze bezuinigingen op kunst en cultuur gaan me namelijk echt aan het hart. Er is geen wet die voorschrijft dat ik hetzelfde moet vinden als de schrijvers, musici en kunstenaars die ik op waarde schat. Maar wanneer dat niet zo blijkt te zijn voelt dat als een teleurstelling. Terecht?

Posted by Jeroen de Boer on apr 12, 2011

Hongerende kunstenaars en hun New Yorkse onderkomens

New York Magazine publiceerde afgelopen week een reeks artikelen over onroerend goed in de stad. In The Perpetual Garret wordt een aantal foto’s van de onderkomens van bepalende New Yorkse kunstenaars getoond. De ondertitel Where the starving artists slept zegt genoeg. Een mooi inkijkje!

Cage and Merce Cunningham shared a loft at 101 West 18th Street. By 1982, Cage had filled the space with 203 plants.

Rauschenberg in his Fulton Street loft. He had built a bathtub by lining a fish crate with tar but could only use it in the summer because he had no hot water.

Burroughs nicknamed his room in this partially converted YMCA at 222 Broadway “the Bunker.” He lived in the former locker room; twenty years earlier, Mark Rothko worked on his murals for the Four Seasons in the abandoned gym.

Posted by Jeroen de Boer on apr 10, 2011

Mike Stilkey beschildert boeken

Deze boeken krijgen op een wel heel bijzondere manier een tweede leven. Verantwoordelijk hiervoor is de Amerikaanse kunstenaar Mike Stilkey.

Los Angeles native Mike Stilkey has always been attracted to painting and drawing not only on vintage paper, record covers and book pages, but on the books themselves. Using a mix of ink, colored pencil, paint and lacquer, Stilkey depicts a melancholic and at times a whimsical cast of characters inhabiting ambiguous spaces and narratives of fantasy and fairy tales. A lingering sense of loss and longing hints at emotional depth and draws the viewer into their introspective thrall with a mixture of capricious poetry, wit, and mystery. His work is reminiscent of Weimar-era German expressionism and his style has been described by some as capturing features of artists ranging from Edward Gorey to Egon Schiele.”

via: Hugh’s Stuff

Posted by Jeroen de Boer on nov 8, 2010

Kim Rugg speelt met letters en beelden

In één woord geweldig, het werk dat Kim Rugg maakt. Monnikenarbeid is het zeker, ’t bijna obsessieve uitsnijden van letters en andere bladsiegelelementen, maar wel vanuit een ontzettend leuke artistieke gedachte. De bladspiegel van de New York Times bijvoorbeeld in ere laten, terwijl je de originele content vrijwel geheel verwijdert. Ik werd er erg blij van, met dank aan Cool Hunting.

[vodpod id=Video.4779155&w=425&h=350&fv=]

Kim Rugg, posted with vodpod