Briljant! De mensen van Out of Print, al jarenlang bekend van t-shirts waarmee ze klassieke literatuur promoten, hebben nu een paar sokken uitgebracht waarmee ze de aandacht vestigen op literatuurcensuur. Je koopt ze hier.
bron: Nerdcore
Hiervan had ik nog nooit gehoord, maar wat een prachtig voorbeeld van het trachten te ontduiken van een systeem dat censuur propageert. Gedurende het Sovjet Unie van de jaren vijftig was het daarom bijvoorbeeld verboden te luisteren naar populaire Westerse pop en jazz.
Muziekliefhebbers vonden echter een manier om illegal verkregen opnames te dupliceren op gebruikte röntgenfoto’s. Hiervoor werd een apparaat gebruikt waarmee bij fotowinkels geluidsansichtkaarten gemaakt werden. Na sluitingstijd vond hier de illegale productie van röntgen-LP’s plaats.
“With the help of a special device, banned bootlegged jazz and rock ‘n’ roll records were “pressed” on thick radiographs salvaged from hospital waste bins and then cut into discs of 23-25 centimeters in diameter. “They would cut the X-ray into a crude circle with manicure scissors and use a cigarette to burn a hole,” says author Anya von Bremzen. “You’d have Elvis on the lungs, Duke Ellington on Aunt Masha’s brain scan — forbidden Western music captured on the interiors of Soviet citizens.”
De opkomst van de bandrecorder maakte dat de röntgen-LP’s tegen de jaren zestig verdwenen. Best jammer eigenlijk, want ze zien er geweldig uit.
bron: Vinyl of the Day
Als heel gewone medewerker van een bibliotheekorganisatie heb je het te doen met verslagen van vergaderingen van de Vereniging van Openbare Bibliotheken. Die zijn namelijk exclusief toegankelijk voor directeuren. Begrijpelijk, maar af en toe ook moeilijk te verkroppen. Vooral als ik bijvoorbeeld enkele maanden terug uit eerste hand van een bibliotheekdirecteur hoor dat er maar van het laten horen van een tegenstem wordt afgezien,
“want dat heeft toch geen zin.”
Het was in dat licht de opmerking “Slechts een paar leden durfden voor te stemmen” uit een recent verslag (VOB laat art. 16 concept-Stelselwet intact) van Wim Keizer die me gelijk ‘pakte’. Keizer maakt deze verslagen op persoonlijke titel, maar stelt ook dat facts sacred zijn. Ik neem dus gemakshalve aan dat de opmerking een feitelijke weergave van de vergadering is.
Dan is dat dus de realiteit binnen bestuurlijk bibliotheekland? Dat gebrek aan durf de reden is dat eventuele pijnpunten of discutabele (het is maar uit welk oogpunt je dat beziet natuurlijk) onderwerpen de agenda niet halen? Dat tegenstemmen ingeslikt worden? En dat er blijkbaar een cultuur heerst die dit gedrag in de hand werkt? De zinsnede uit hetzelfde artikel, bij monde van het VOB-bestuur, dat
“intern gedoe ons alleen maar kan schaden”
is dus belangrijker dan te durven zeggen waarvoor je staat. Ook al is er maar een flintertje van waar dan is dat al iets om je héél erg voor te schamen. En wie schiet er iets mee op?
Afbeelding: funadium via Compfight cc
Read More
Ontwikkelingsorganisatie Hivos is een actie gestart waarmee geld wordt ingezameld voor het ontwikkelen van tips en tools tegen censuur, digitale spionage en repressie. Voorbeelden hiervan:
In de video wordt de blurring tool ingezet om gezichten te vervagen. Deze ‘ObscuraCam’ is ontwikkeld door Witness. Zij laten zien hoe je video effectief kunt inzetten voor verandering.
Een andere behulpzame partner in de video is Global Voices Advocacy, met een handleiding hoe Tor gebruikt kan worden. Global Voices is een platform voor en door bloggers tegen censuur. Vol heldere uitleg. Over anoniem bloggen met het programma Tor bijvoorbeeld, zodat je vrij kunt spreken en de autoriteiten je niet kunnen traceren.
Het platform MidEastYouth is een online platform voor kritische jongeren waar ze vrijuit kunnen spreken.
Tactical Tech Collective is alles in één: ze geven digitale veiligheidstrainingen, maken tools en handige handleidingen.
Lovenswaardig initiatief en mijn steun krijgen ze. Dank je wel Michel voor de attendering.
Read More
Voer voor @iusmentis of @cthijm? Mocht het allemaal waar zijn dan is het ronduit schokkend: een Amerikaanse kostschooldirecteur vaardigde een lijst uit met klassieke literatuur waarop een leesverbod rustte. Dit maakte echter een positieve tegenreactie van een scholier los: zij (?) zette een privébibliotheek op vanuit een locker, maar vraagt zich af of dat wel toegestaan is. Interessante vraag: gaat lokaal beleid boven algemeen belang? Het voorval is al enkele jaren oud, maar ik stuitte erop dankzij dit blog.
