Vanmorgen had ik het genoegen een workshop sociale media te mogen verzorgen voor een groep bibliotheekcollega’s van Friese bibliotheken. Onderstaand de presentatie die ik daarbij gebruikte, waarbij ik onder meer schaamteloos geput heb uit de presentatie die Wilma van den Brink onlangs gaf bij het NVB Congres. Een goed verhaal verdient het immers navolging te krijgen.
Read More
Het Britse label Earache bracht in 1989 de baanbrekende compilatie Grindcrusher uit. Op dit album, in 1991 al heruitgebracht met 14 extra nummers, werd een overzicht getoond van de op dat moment meest relevante bands uit het deathmetal & grindcore-genre. Ik weet nog goed dat ik, wat metal betreft eigenlijk nog zo groen als gras, deze cd te leen kreeg van een vriend. Het zou het ultieme recept kunnen zijn voor eens en altijd een afkeer van het genre te krijgen. Het materiaal is over het algemeen namelijk redelijk zwaar te verteren. Onder de, voor die tijd zeker, extreme snelheden, gruizige distortion en onverstaanbare grunts, ligt echter veel muzikaal vernunft en zelfs humor.
Naked City bijvoorbeeld, de baanbrekende groep onder leiding van de New Yorkse musicus en componist John Zorn. Dit is eigenlijk helemaal geen grindcoreband, maar speelt alles wat los en vast zit en is daarin, in mijn ogen, nog steeds ongeëvenaard. Pas vele jaren later zou ik in mijn muzikale ontdekkingstocht weer met Zorn in aanraking komen, maar nu vanwege een fascinatie voor eigentijds klassieke muziek en radicale klemzer. Om ’s mans wijde blik maar aan te geven. Naast Naked City biedt Grindcrusher echter ook plaats aan bands die het genre ‘van binnenuit’ naam en faam hebben gegeven. Terrorizer bijvoorbeeld, op dat moment de meest extreme en snelle band ter wereld met leden van het latere Morbid Angel en Napalm Death, beide ook zelf op het album vertegenwoordigd. Over dat soort bands werd binnen, maar ook buiten de metalgemeenschap met ontzag, maar ook met afschuw gesproken. Een nummer van vier seconden, zoals Napalm Death’s You Suffer, dat was toch geen muziek? En het dwepen met satanisme, zoals Morbid Angel en Nocturnus, werd voor en door de buitenwacht ook uitvergroot.
De cassette waarop ik Grindcrusher toendertijd kopieerde heb ik nog steeds en zal zo langzamerhand op zijn laatste benen lopen. Een tijdje terug probeerde ik het album op een muziekblog of bittorrent te vinden, maar zonder succes. Gisteren was het echter ineens wel raak, wat ik op Twitter enthousiast bekendmaakte. Ik heb de 66.6 MB ook maar naar mijn eigen Rapidshare-account ge-upload, dus downloaden maar wanneer u daar zin in heeft.
Add to: Facebook | Digg | Del.icio.us | Stumbleupon | Reddit | Blinklist | Twitter | Technorati | Yahoo Buzz | Newsvine
Read More
Muziekblogs zijn voor de liefhebber van obscure releases de digitale equivalent van antiquariaten, rommelmarkten of winkels met tweedehands platen. Plekken waar je urenlang kunt grasduinen door de meest verschrikkelijke albums, maar altijd met het besef dat je ineens kunt stuiten op iets heel bijzonders. Zo overkwam het mij jaren geleden dat ik op een rommelmarkt in de Groningse Oosterparkbuurt, omgeven door morsige zware shag rokende kooplui en vaste bezoekers, een LP vond die onmiddelijk mijn aandacht trok. Hij viel in eerste instantie op omdat de hoes wit was, met in het midden een kleine opgeplakte illustratie van een ei in een eierdopje. Heel wat anders dan de omringende albums met kerst- of Nederlandstalige muziek waarvan iedereen wel weet hoe ze er ongeveer uitzien: veelkeurig, glossy en immer een grote beeltenis van een persoon, vaak niet eens van de betreffende artiest. De LP in kwestie droeg de handgeschreven titel Zacht Gekookt Eitje, met daaronder een, in eerste instantie, onleesbare handtekening. Na de achterhoes bekeken te hebben bleek het te gaan om een titelloos album van Han Bennink en Derek Bailey, uitgebracht onder nummer i.c.p. 004 op i.c.p. records.
Als liefhebber van impro sprong mijn hart een aantal slagen over. Ineens was de eerder in dezelfde bak gevonden LP met muziek van Arnold Schönberg in de Studio-Reihe Neue Musik op het roemruchte Wergo-label een niemendalletje. De handtekening op de hoes bleek die van Bennink, evenals de illustratie. Waarschijnlijk maakte Bennink een aantal illustraties per album, want hetzelfde catalogusnummer levert op zijn site een ander hoesontwerp op, maar dat maakte de vondst des te bijzonderder. Over het album zelf is nauwelijks iets bekend. Een Googlesearch levert slechts enkele zinnige treffers op. Een muzikale vriend die ik toendertijd van mijn vondst op de hoogte stelde wist me te vertellen dat de oude i.c.p.-platen in Japan een fortuin konden opleveren. Dit waarschijnlijk omdat de mastertapes niet meer bestaan en een reissue er daardoor niet in zit. Op cd is i.c.p 004 sowieso nooit uitgebracht.
De insteek van deze post was echter niet mijn onverwachte ontdekking van Zacht Gekookt Eitje, maar de vergelijking tussen muziekblogs en antiquariaten, rommelmarkten en dergelijke. Vanaf het ontstaan van blogs vormen zij een rijkgeschakeerd geheel, onderhouden door verzamelaars en muziekfanaten, maar de omvang en toegankelijkheid ertoe is door het web vanzelfsprekend onmetelijk veel groter. Elke blog kan weer de toegang vormen tot honderden andere blogs en dat lijkt eindeloos door te gaan. Enter CaptainCrawl:
Deze massive music blog search engine helpt je in eerste instantie te vinden waarnaar je zocht en leidt je vervolgens naar het betreffende bericht. Omdat je hiermee op de blog zelf terecht komt en niet alleen wordt afgescheept met een downloadlink blijf je het voordeel houden kennis te maken met het verhaal achter de blog en verwijzingen naar andere bronnen. Zoeken wordt nog eens eenvoudiger gemaakt doordat CaptainCrawl kan worden toegevoegd aan de lijst van searchengines in de webbrowser. En zelfs Zacht Gekookt Eitje wordt door CaptainCrawl opgeduikeld.
Add to: Facebook | Digg | Del.icio.us | Stumbleupon | Reddit | Blinklist | Twitter | Technorati | Yahoo Buzz | Newsvine
Read More
