Pages Menu
Categories Menu

Most recent articles

Meet the Internet Warriors: het gezicht van een aantal internettrollen

Posted by on aug 20, 2017

Wat drijft internetgebruikers om online hun grieven te uiten en daarbij, vaak onder het mom van vrijheid van meningsuiting, het bedreigen van anderen niet uit de weg te gaan? De Noorse regisseur Kyrre Lien laat een aantal van hen, afkomstig uit verschillende landen en met uiteenlopende (politieke) drijfveren), aan het woord.

bron: Facebook/The Guardian

afbeelding: indrarado Flickr via Compfight cc

Trumps zullen afwezig zijn bij uitreiking Kennedy Honors

Posted by on aug 19, 2017

De kloof tussen Donald Trump en het Amerikaanse culturele veld wordt met de dag groter. Vandaag werd bekend dat Trump en zijn ega niet aanwezig zullen zijn bij de Kennedy Honors, 3 december a.s. Deze uitreiking van Lifetime Achieve Awards vanwege prestaties in het Amerikaanse culturele domein vindt jaarlijks plaats en wordt normaal gesproken bijgewoond door de president. Zij wordt tevens voorafgegaan door een receptie in het Witte Huis.

Een aantal ontvangers van de onderscheiding gaf echter al aan niet aanwezig te willen zijn tijdens de receptie om daarmee een afkeurend signaal richting Trump af te geven. Evenals bij de leegloop van de presidentiële adviescommissies houdt Trump ook in dit geval blijkbaar liever de eer aan zichzelf. Als officiële reactie gaf het Witte Huis aan “to allow the honorees to celebrate without any political distraction.

Onder de kritische ontvangers van de onderscheiding zijn onder andere danseres/choreografe Carmen de Lavallade en televisieproducent Norman Lear. Laatsgenoemde is ironisch genoeg onder andere bekend van All In The Family, de 70’s sitcom rond “loveable bigot” Archie Bunker.

De Lavallade stelde:

In light of the socially divisive and morally caustic narrative that our current leadership is choosing to engage in, and in keeping with the principles that I and so many others have fought for, I will be declining the invitation to attend the reception at the White House.

Naast De Lavallade en Lear zijn ook Gloria Estefan, LL COOL J en Lionel Richie uitverkozen om de onderscheiding in ontvangst te nemen.

 

UPDATE:

Het Kennedy Center reageerde via Twitter op de afwezigheid van de Trumps:

 

bron: New York Times

afbeelding: By CBS Television (eBay itemphoto frontphoto back) [Public domain], via Wikimedia Commons

Leden presidentiële cultuurcommissie Trump treden af

Posted by on aug 18, 2017

De ene na de andere adviescommissie van Donald Trump lijkt de laatste dagen het loodje te leggen. Vandaag maakten ook de leden van de President’s Commission on Arts & Humanities middels een brief aan Donald Trump hun aftreden bekend. Ze stellen daarbij, dat als de president niet begrijpt waarom zij dat doen, hij zelf ook maar de eer aan zichzelf moet houden.

Supremacy, discrimination, and vitriol are not American values. Your values are not American values. We must be better than this. We are better than this. If this is not clear to you, then we call on you to resign your office, too

bron: Washington Post

afbeelding: AndrewDallos Flickr via Compfight cc

UPDATE:

In de brief zit een extra boodschap verwerkt, getuige een foto die werd gepost op het Facebookaccount van BoingBoing. De eerste letters van elke volgende alinea vormen samen met woord RESIST.

TTDrenthe500: tijdrit van vijfhonderd kilometer op fietse door Drenthe

Posted by on aug 17, 2017

Vijfhonderd kilometer fietsen binnen dertig uur. Dat was de uitdaging waarvoor de deelnemers van TTDrenthe500 zich gesteld zagen. Samen met fietsmaat Eelco de Graaf nam ik hieraan deel en wel voor de 100% variant. Dus niet de estafetterace en ook niet de lightversie van 250 kilometer. Nee, 500 kilometer over het historische stratencircuit van de TT Assen, een prachtige route door het Drentse land. En dat dan tien keer achter elkaar.

Eelco en ik startten vlak na elkaar, zo rond half twee op zaterdagmiddag 12 augustus in het mooie Drentse hunebeddorp Borger. De globale strategie was om na ronde drie en zes een langere pauze te nemen. Daar tussendoor werden na elke ronde bidons bij- en repen en gelletjes aangevuld. Hierbij konden wij ons verheugen op onze geweldige steun en toeverlaten Joke en Liesbeth. De camper van Hans en Joke diende daarbij als onze hangout voor de langere pauzes.

Tijdens de kortere doorkomsten stonden zij bij het start- en finishplein, sowieso de plek waar alles samenkwam: tijdsregistratie, eten en drinken, fysio, reparaties en de persoonlijke benadering van de evenementorganisatoren. En wat was het geweldig dat ook familie ter plaatse was!

Maar hoe ging het fietsen ons nou af? Erg goed eigenlijk. Dat het een uitputtingsslag zou worden wisten we natuurlijk wel, maar de rondes werkten we zeer naar behoren af. Onze Strava-data gaf aan de we de 500 kilometer afwerkten met gemiddeldes van 30,7 km/u (Jeroen) en 29,2 km/u (Eelco).

En het fietsen in de duisternis? Dan ging ook heel erg goed. Als ik voor mezelf spreek heb ik redelijk wat ervaring met de racer in het donker, maar een nacht haalde ik nooit eerder door. Het ging eigenlijk veel sneller voorbij dan ik verwachtte. Fietsen in het duister maakt dat je letterlijk en figuurlijk op jezelf aangewezen bent. De wereld is niet groter dan je lichtbundel en gezien het oplopende aantal kilometers is dat fietsen in je eigen cocon eigenlijk heel lekker. Je ziet geen (demotiverende) stip op de horizon, maar beweegt gewoon door de nacht. Dat het daarnaast heerlijk rustig is maakt het alleen maar relaxter.

Wij hebben genoten!

Allan Holdsworth is overleden. Samen met Frank Zappa bepaalde hij mijn muzieksmaak.

Posted by on apr 17, 2017

Gisterochtend kwam er ergens in mijn Facebooktijdlijn al een berichtje voorbij: gitarist Allan Holdsworth (1946) zou overleden zijn. Het ‘bewijs’ was een anonieme aanpassing van diens Wikipediapagina. Het werd eerst afgedaan als onzin, maar ’s avonds kwam dan toch de bevestiging via één van zijn dochters.

Allan Holdsworth? Ik denk dat 99% van de mensen in mijn directe omgeving nooit van hem gehoord heeft. Maar dat diezelfde 99% wel iets van hem hoorde, maar dan ‘via’ andere gitaristen. Iedereen kent de beroemde gitaarsolo uit Michael Jackson’s Beat It. Wat minder mensen weten dat die wordt gespeeld door Eddie van Halen. En nog minder mensen weten dat Eddie van Halen’s stijl voor een groot deel is gestoeld op het vroege werk van Holdsworth. Holdsworth was namelijk een klassieke musician’s musician. Iemand die door vakgenoten op een schild werd gehesen, maar zelf voor het grote publiek vrijwel volstrekt onbekend zou blijven.

Het was Eddie van Halen die ervoor zorgde dat Holdsworth het album Road Games (1983) kon opnemen voor Warner Brothers, onder andere gebruikmakend van studioapparatuur van Frank Zappa. Het was ook het eerste album met Zappadrummer Chad Wackerman (hij zou ook spelen met andere Zappa-slagwerkers Vinnie Colaiuta en Terry Bozzio).

Ik probeerde gisteren terug te halen waar ik zijn muziek leerde kennen, maar dat lukte niet echt. Slechts bij benadering kon ik een periode benoemen waarin dat gebeurd zou moeten zijn. Ik zat sowieso nog op de middelbare school en begon me te verdiepen in jazzrock en progressieve rock uit de jaren ’70: Frank Zappa, Mahavishnu Orchestra, Rush. Ik luisterde in die tijd ook al intensief naar rock en metal met een progressieve inslag, waarvan veel van de muzikanten vaak refereerden aan een zekere gitarist, Allan Holdsworth. Die combinatie van luisterinvloeden moet me ertoe gebracht hebben me te gaan verdiepen in zijn oeuvre.

Dit was in de vroege jaren ’90 en de zoektocht naar Holdsworth’s muziek kreeg een enorme boost dankzij het internet. Ik ging studeren en kwam via de universiteitsfaciliteiten al snel terecht in zogenaamde tapetradernetwerken: muziekliefhebbers die internationaal tapes met vaak onbekende- of liveopnames met elkaar uitwisselden. De muziek van Holdsworth, notoir kritisch op zijn eigen albums en met een grote afkeer van ongeauthoriseerde (live)opnames, werd daar door een aantal afficionado’s driftig met elkaar geruild. Het was alsof ik in een exclusieve schatkamer terecht was gekomen, alhoewel ik wist dat Holdsworth het zelf zou verafschuwen.

It’s obviously flattering when somebody likes something one is doing,”, aldus Holdsworth in een interview in 2003, waarin hij onder andere refereert aan gitaristen als John McLaughlin die hem lof toezwaaien. “But at the same time, I get embarrassed about it. It’s the `I’m not worthy syndrome.’ I’m a very tough critic of my guitar-playing. Sometimes I don’t even want to do it anymore.

Ik moet vele tientalles tapes hebben verzameld, waarvan de bronopnames nu vaak op Youtube terechtgekomen zijn. In mijn geheugen gegrifd staan erg gruizige opnames van Eddie van Halen sámen met Allan Holdsworth en weergaloze liveshows van de kortstondige supergroep Tempest. Die laatste met een eveneens briljante gitarist, Ollie Halsall.


Waarom ik ze verzamelde? Allereerst omdat ik geen genoeg van zijn muziek kon krijgen. Maar ook omdat ik moeite moest doen er toegang tot te krijgen. Zeker het oudere materiaal schopte het niet tot officiële uitgaven en ook live-opnames waren lange tijd uit den boze. Wat me aantrok aan zijn muziek was de volstrekte uniciteit. Ik ben geen gitarist, maar wat Holdsworth doet met zijn gitaar beweegt me. Zijn toon, zijn lyriek, zijn ritmiek, maar vooral zijn ongrijpbaarheid. Dat laatste is denk ik de reden dat hij nooit is ‘doorgebroken’ op de traditionele manier.

Aan erkenning van vakgenoten echter, zoals gezegd, geen gebrek.

Ook Frank Zappa sprak een aantal keer met bewondering over hem, maar de journalisten leken er maar weinig van te begrijpen, zoals in dit onderstaande audiofragment. De journalist werkt een lijstje af, “wat vind je van deze gitaristen?“, waarop Zappa zelf aangeeft Holdsworth te waarderen, maar de journalist lijkt het niet te (willen) horen:

Of in dit fragment uit een interview in Guitar Player, waarin hij wel wat ruimte krijgt over hem uit te wijden:

[interviewer] In numerous interviews, you’ve cited the same guitarists you mentioned in your essay as the players who really moved you – Johnny Guitar Watson, Elmore James, Guitar Slim, early B.B. King …

[Frank Zappa] Well, you’d have to include Wes Montgomery and Allan Holdsworth in there, too, I’m afraid.

[interviewer] Allan Holdsworth seems like a far cry from Guitar Slim.

[Frank Zappa] When I listen to music, I listen to what the substance is, not necessarily the style of it. I’ve heard bluegrass players that knock me out, too.

[interviewer] Do you think the types of music that touch you are still “a direct extension of a personality of the men who played them.”

[Frank Zappa] Well, I get the same sensation listening to Wes Montgomery. You hear Wes when you hear him play, and the same thing with Holdsworth. He puts his personality, something about him as a person, into playing, and I don’t detect “watch me show off now” – there is none of that syndrome. That’s the thing that is most obnoxious about current guitar, because when people are attempting to play the guitar in a competitive way, in order to do somebody else’s style but just do it faster, that’s great from an Olympic competition kind of a standpoint, but I don’t think it’s particularly musical. And since I like music, it would not necessarily excite me to hear someone playing something real fast, if it wasn’t unique to the individual.

In die begintijd maakte ik veel gebruik van een fansite die nu niet meer online is: “The Unofficial Allan Holdsworth Web Site” (dankzij de Wayback Machine van Archive.org nog wel te bekijken). Voornamelijk voor radio-opnames en gastbijdragen op albums van anderen was dit een belangrijke bron en startpunt voor het zoeken naar materiaal. Veel van de albums van derden vond ik via de Openbare Bibliotheek Groningen in de collectie van de Centrale Discotheek Rotterdam.

En dan is er zijn solo-oeuvre. In de periode 1976-2017 bracht hij, inclusief live-albums, om en nabij de 16 platen uit. Vorig jaar kwam daar een aantal remixes en niet eerder uitgebrachte nummers bij via een crowdfundingcampagne: Tales from the Vault. En enkele weken geleden verscheen een geremastered overzicht van zijn oeuvre: The Man Who Changed Guitar Forever.

Dankzij Youtube is het nu goed mogelijk uit die solocarrière mooie professionale opnames te vinden. Zoals bijvoorbeeld een Japanse show uit 1984 met veel materiaal van Road Games en I.O.U., een trio-opname uit 1986 voor de Duitse televisie, of een liveregistratie van een show op een Koreaans jazzfestival.

Nieuw materiaal zal er waarschijnlijk niet meer verschijnen. Holdsworth werkte naar verluidt aan nieuw soloalbum, maar gezien zijn grote zelfkritiek zal denk ik niemand het in zijn hoofd halen dat ooit uit te brengen. Liefhebbers zullen het daarom moeten doen met dat wat er is.

Wat ze wel kunnen doen is bijdragen aan de kosten van zijn uitvaart. Daarvoor is een crowdfundingcampagne gestart. Die loopt gelukkig erg goed, maar het is triest dat een muzikant die zoveel invloed heeft gehad daar zo weinig financieel van heeft kunnen profiteren.

Pin It on Pinterest

Share This