Pages Menu
Categories Menu

Posted by on aug 21, 2017

Volgend jaar fiets ik geld bij elkaar voor Stichting KiKa: Giro di Kika 2018

Volgend jaar fiets ik geld bij elkaar voor Stichting KiKa: Giro di Kika 2018

In juni 2018 neem ik deel aan Giro di Kika, een zesdaagse etappekoers in Italië om geld in te zamelen voor kinderkankeronderzoek. Na Tour for Life (2016) en Alpe d’HuZes (2012) is dit de derde keer dat ik mijn hobby wielrennen verbind met een goed doel, in het bijzonder kankeronderzoek.

Giro di Kika vindt plaats van 24 t/m 29 juni 2018 en wordt verreden in Toscane en Umbrië. Onder andere de befaamde gravelwegen van de Strade Bianche maken onderdeel uit van het parcours. De totale koers omvat 995 kilometer en 15.000 hoogtemeters.

Het goede doel dat ermee gediend wordt is het bestrijden van kinderkanker. Dat betekent dat ik geld inzamel dat ten goede komt aan Stichting KiKa. Doelstelling van de stichting is om de genezingskans naar 95% te vergroten. Momenteel is deze 75%.

Om dit te realiseren, is er nog veel kostbaar onderzoek noodzakelijk. Daarbij komen natuurlijk jullie in beeld. Op mijn persoonlijke Giro di Kika-pagina kan een bijdrage gedoneerd worden (de knop hieronder leidt gelijk naar de donatiepagina). Ik heb mezelf als doel gesteld minimaal €2.500 bij elkaar te brengen.

Ter volledigheid: 100% van de bijdragen gaan naar Stichting KiKa. Deelnemers betalen zelf de kosten voor reis, verblijf en alles wat komt kijken om een evenement als dit te kunnen voltooien (materialen etc.)

Omdat elke euro telt, stel ik álle bijdragen op prijs. En bericht delen is fijn natuurlijk. Alvast heel erg bedankt!

Giro di Kika 2018

De introductievideo voor Giro di Kika 2018:

Read More

Posted by on aug 17, 2017

TTDrenthe500: tijdrit van vijfhonderd kilometer op fietse door Drenthe

TTDrenthe500: tijdrit van vijfhonderd kilometer op fietse door Drenthe

Vijfhonderd kilometer fietsen binnen dertig uur. Dat was de uitdaging waarvoor de deelnemers van TTDrenthe500 zich gesteld zagen. Samen met fietsmaat Eelco de Graaf nam ik hieraan deel en wel voor de 100% variant. Dus niet de estafetterace en ook niet de lightversie van 250 kilometer. Nee, 500 kilometer over het historische stratencircuit van de TT Assen, een prachtige route door het Drentse land. En dat dan tien keer achter elkaar.

Eelco en ik startten vlak na elkaar, zo rond half twee op zaterdagmiddag 12 augustus in het mooie Drentse hunebeddorp Borger. De globale strategie was om na ronde drie en zes een langere pauze te nemen. Daar tussendoor werden na elke ronde bidons bij- en repen en gelletjes aangevuld. Hierbij konden wij ons verheugen op onze geweldige steun en toeverlaten Joke en Liesbeth. De camper van Hans en Joke diende daarbij als onze hangout voor de langere pauzes.

Tijdens de kortere doorkomsten stonden zij bij het start- en finishplein, sowieso de plek waar alles samenkwam: tijdsregistratie, eten en drinken, fysio, reparaties en de persoonlijke benadering van de evenementorganisatoren. En wat was het geweldig dat ook familie ter plaatse was!

Maar hoe ging het fietsen ons nou af? Erg goed eigenlijk. Dat het een uitputtingsslag zou worden wisten we natuurlijk wel, maar de rondes werkten we zeer naar behoren af. Onze Strava-data gaf aan de we de 500 kilometer afwerkten met gemiddeldes van 30,7 km/u (Jeroen) en 29,2 km/u (Eelco).

En het fietsen in de duisternis? Dan ging ook heel erg goed. Als ik voor mezelf spreek heb ik redelijk wat ervaring met de racer in het donker, maar een nacht haalde ik nooit eerder door. Het ging eigenlijk veel sneller voorbij dan ik verwachtte. Fietsen in het duister maakt dat je letterlijk en figuurlijk op jezelf aangewezen bent. De wereld is niet groter dan je lichtbundel en gezien het oplopende aantal kilometers is dat fietsen in je eigen cocon eigenlijk heel lekker. Je ziet geen (demotiverende) stip op de horizon, maar beweegt gewoon door de nacht. Dat het daarnaast heerlijk rustig is maakt het alleen maar relaxter.

Wij hebben genoten!

Read More

Posted by on sep 10, 2016

Tour for Life 2016: missie geslaagd

Tour for Life 2016: missie geslaagd

Zondag 4 september, Tour for Life 2016 zit erop. Héérlijk, zo’n ochtend waarbij ik me 05.15 uur nog eens rustig kon omdraaien en enkele uren later een krant, koffie en een douche voor mezelf had. In totaal, etappe 0 met collega-noordelingen Erik Julsing en Klaas Hoomans meegerekend, legde ik in negen etappes 1.537 km en 20.674 hoogtemeters af met een gemiddelde snelheid van 26,1 km/h (zie de Strava-data onderaan deze post).

Even uitleggen misschien: samen met Erik en Klaas fietste ik de dag voorafgaand aan de start van Tour for Life naar het Italiaanse Bardonnecchia, de officiële startlocatie. In feite reden we daarbij de eerste etappe in tegenovergestelde richting en lieten we alleen de Col De La Croix-de-Fer aan ons voorbijgaan, maar beklommen we wel de Télégraphe, Galibier en de Echelle, goed voor een kleine 3000 hoogtemeters. We waren gelijk geacclimatiseerd.

Zo goed mogelijk en met veel plezier fietsen van de etappereeks was voor mezelf een doel, naast natuurlijk het binnenhalen van geld (zonder het halen van het drempelbedrag van € 2.500 was meedoen sowieso geen optie). Goed en met plezier fietsen betekent voor mij voornamelijk dat ik mijn eigen tempo aanhoud en vrij ben om te doen en te laten wat ik wil. Dit had als resultaat dat ik heel veel alleen fietste, maar dat vind ik allesbehalve een straf: het begrip Single Rider als deelnemerstype aan Tour for Life was dat dat betreft prima gekozen.

Mij maak je namelijk alleen maar ongelukkig met verplichte stops en een compleet doorgevoerd ‘samen uit-samen thuis’ wat sommige ploegen hoog in het vaandel hadden staan. Voor mij betekent dat echter allerminst dat je elkaar niet helpt als dat nodig is. Ik gruwel van de ploeg die tot tweemaal toe doorfietste, terwijl een single rider in hun kielzog lek reed en een ander een kapotte derailleur had. “Die hoort niet bij ons, we fietsen door.

Maar goed, ieder zijn ding en gelukkig was er vanuit de organisatie goede (technische en medische) begeleiding voorhanden om problemen op te lossen. Dat maakte dat de deelnemers zich goed konden focussen op de dagelijkse fietsuitdaging.

Terugkijkend denk ik dat ik de Vogezenetappe het mooiste vond: een prachtige rit over onder andere de Ballon d’Alsace en scherprechter Le Grand Ballon. Op beide was ik als eerste boven en ook het eerst op de finishcamping, na een prachtige afdaling richting Xonrupt-Longemer Ik voelde me deze vierde rit ook heel goed na wat mindere dagen (last van m’n maag) in de Alpen.

Tegen de Ardennen zag ik aanvankelijk het meeste op, voornamelijk vanwege de voorafgaande dagen. Ze vielen in de praktijk echter heel erg mee. Eerlijk gezegd vond ik ze zelfs wat tegenvallen qua intensiteit: van mij hadden ze wel wat uitdagender mogen zijn. Nu werd er maar weinig gebruik gemaakt van de rijke aanwezigheid van mooie klimmetjes. Misschien voor de toekomst een extra dag in dit schitterende fietsgebied?

Over de finish in Rotterdam. Vintage foto door Jurgen Bakker.

Over de finish in Rotterdam. Vintage foto door Jurgen Bakker.

De aankomst in Rotterdam was geweldig, voorafgegaan door een nog vrij pittig stuk fietsen door een winderig Zeeland. Maar samen met Erik Julsing was dat uiteindelijk ook te overzien. En een totaalopbrengst van € 855.200 voor de bestrijding van kanker, geweldig! We zijn weer thuis en ik kijk terug op een fantastische fietservaring.

Foto’s door Eppo Karsijns

Alle etappes op een rijtje:









Read More

Posted by on aug 13, 2016

De donatielimiet is gehaald, laat Tour for Life maar komen!

De donatielimiet is gehaald, laat Tour for Life maar komen!

Ik heb nooit gedacht dat de minimale bijdragesom van € 2.500 níet gehaald zou worden, maar zo kort voor de start van Tour for Life begon het ergens toch wel een beetje te knagen. Daarom was het geweldig om eergisteren het benodigde bedrag bij elkaar te hebben gekregen.

Ik ben mijn gulle gevers ontzettend dankbaar dat ze, samen met mij, willen zorgen dat er zoveel mogelijk geld bij elkaar komt voor het kunnen uitvoeren van onderzoek naar kankerbestrijding. Én het stelt mij in staat daadwerkelijk over twee weken van start te gaan in het Italiaanse Bardonecchia. De mytische Galibier is dan gelijk een berg die we op de eerste dag mogen bedwingen. Van dik hout zaagt men planken zeg maar.

Tour for Life Bram Tankink

De Galibier, één van de cols die tijdens Tour for Life bedwongen moet worden. Met dank aan Meindert Goudwijk/Quote Connaisseur!

Daarna volgen zeven opeenvolgende etappes die ons uiteindelijk naar Rotterdam leiden. In totaal zo’n 1.500 kilometer en 16.000 hoogtemeters. Ik heb er vanaf januari, na ook de hele winter doorgefietst te hebben (lang leve het gebrek aan vorst en sneeuw), veel aan gedaan. Dankzij de indoor High Intensity Interval trainingen bij Sportcentrum Ursus kon ik vanaf januari een prachtige basis leggen om kort daarop de weg op te gaan: ik verwacht op 28 augustus met 7.500 wegkilometers in de benen van start te gaan. Dat maakt ook dat ik er veel zin in heb en dat de spanning er daarom één van de positieve aard is.

Het is overigens nog steeds mogelijk om te doneren. Het devies is namelijk zovéél mogelijk geld op te halen.

Zie hier een overzicht van de gehele tour:

route_TFL_geheel

Read More

Posted by on jun 11, 2016

Voor op de bucket list: Trappistentour op de racefiets

Voor op de bucket list: Trappistentour op de racefiets

Kan het mooier dan dit? Wat mij betreft nauwelijks. Op de racefiets, samen met vrienden, rijden van Trappisten- naar Trappistenbrouwerij. De renners in dit mooie filmpje van Rapha doen er drie (Chimay, Orval en Rochefort) in de Ardennen. Daarmee laten ze er overigens flink wat links liggen, maar een goed begin is het halve werk en goed voorbeeld doet volgen. Zo’n Trappistentour gaat er wel een keer van komen.

Read More

Posted by on mrt 19, 2016

Een nieuwe dag, een nieuwe sprint #tourforlife

Een nieuwe dag, een nieuwe sprint #tourforlife

Van de week kregen we al een sneak preview, maar vandaag was het voor ’t echie: een nieuwe sprint in het High Intensity Interval Training-programma. Ik volg deze sessies nu een kleine drie maanden en kan het iedere(en) (wielrenner) aanraden. Je conditie gaat er namelijk stappen mee vooruit, evenals je kracht. Wanneer ik op de weg fiets merk ik echt verschil. De nieuwe track van vandaag is de derde in de reeks en veruit de zwaarste.

Nu is intervallen nooit een plezier (tenminste niet op het moment zelf), maar deze versie lijkt daar nog een schepje bovenop te doen. Waar sprints 1 en 2 nog een opbouw kenden, vlieg je er nu gelijk in. Gemene deler van alle sprints is dat je fietst met een hoge weerstand, maar bij sprint 3 begin je daar ook mee. Er wordt gelijk geklommen, zowel in- als uit het zadel. Dat klimelement maakt, vergeleken met de voorgaande sprints, een groter deel uit van deze versie. En wat het allemaal nog zwaarder maakt is de opdracht op enkele plaatsen versnellingen te plaatsen. En ik kan je zeggen dat dat loeizwaar is.

Aan de andere kant: het zijn sessies van een halfuur, dus te overzien. En het gevoel na voltooiing is heerlijk. Je herstelt namelijk ontzettend snel. Dat maakt dat het verslavend werkt, dus ik kijk al uit naar de volgende keer (ik doe deze sessies gemiddeld drie keer per week bij Sportcentrum Ursus in Leeuwarden). Maar morgen weer buiten fietsen hoor, da’s toch altijd het fijnst.

En Catrien deed dus gewoon mee hè, die laat zich niet kennen!

 

Read More

Pin It on Pinterest