Door de lamellen van het weinig tot verbeelding sprekende kantoor zijn de brandende lantaarnpalen al waar te nemen. Het is laat en de deadline nadert. Over een half uurtje willen ze eigenlijk wel naar huis. Nog even aanpoten, alleen het laatste loodje nog. Zo moeilijk kan het smeuiger maken van een tekst toch niet zijn? We noemen ze Paula, Karel en de baas.
[Paula] “Heb jij al iets?”
“[…]”
“Ik vroeg of je al iets hebt.”
[Karel] “Oh sorry, ik was er even niet bij. Nee, ik kom er niet uit. Ik vind het ook best moeilijk. Dat gezeur ook altijd. De tekst was toch goed?”
“Nee, dat heb je toch gehoord. We moeten dit gewoon even doen. Nog eventjes en dan is het klaar.”
[tikt met haar pen tegen haar tanden]
[…]
[Karel] “Jij dan, heb jij al iets?”
[…]
“Wat doe jij nou?”
“Ik bel even met die redacteur, je weet, de baas van het bedrijf.”
“Meen je dat nou? Wat weet die nou van waar we inhoudelijk mee bezig zijn?”
“Dat spreekt toch voor zich? Hij heeft onze concepttekst gelezen, dus hij is helemaal thuis in waar we voor staan.”
[…]
“Ja! Hoi, met mij. Met Paula. Ja, van de bibliotheek. Sorry dat ik zo laat bel hoor, maar we zitten nogal omhoog. Waarmee zeg je? Nou, je weet van dat idee voor de sleutelprojecten toch? Ja precies. Ach natuurlijk, dat was jouw idee. Nou ja, we zitten nu een beetje omhoog, want van die drie hebben we er nog maar twee. […] Ja, twee. Maar eigenlijk willen we nog een derde. Het is alleen een beetje lastig vinden we, want het moest met heel veel jeu. […] Nee precies, die eerste twee hebben dat ook niet echt, maar die moesten er wel in, want dat is iets wat de ledenvergadering besloten heeft. […] Ja, best lastig, maar toe maar. Maar nu dus nog even die derde.”
[Karel] “Zeg even dat ie zoveel mogelijk out of the box moet denken”
“Sorry, wat”
“Dat ie zoveel mogelijk out of the box moet denken”
[in telefoon] “Ja sory, ben ik weer. Karel vraagt of je zoveel mogelijk out of the box wil denken. Dat is helemaal je ding zeg je?”
“Wat zegt ie dat z’n ding is?
“Out of the box denken”
“Ja, dat had ik gevraagd’
[…]
[in telefoon] Ja natuurlijk. Neem je tijd”
[kijkt naar de lamellen die zachtjes heen en weer wiegen en waar tussendoor druppels op het raam zichtbaar worden]
[naar Karel] “Het regent.”
“Getver. Ik moet vanavond de hond nog ui..”
[wordt onderbroken door Paula die fluistert] “Hij zingt The Who.”
“Wat?”
“Hij zingt The Who”
“Goeie band wel, met van die rondslinge..”
[wordt weer onderbroken door Paula, in telefoon] “Ah, daar ben je weer. Wat zeg je? Meen je dat nou? Maar waarom dat?”
[fluistert] richting Karel] “Hij zegt ereader”
“Wát zegt ie?”
“Éreader”
[…]
[in telefoon] “Ja, wát zeg je? Oh, geen ereader maar breader. Met een streepje ertussen zeg je? Ah ja, wacht even hoor, ik schrijf het even op zodat ik het voor me zie.”
[houdt briefje omhoog voor Karel]
[Karel] “Lijkt best kek”
“Wat zeg je?”
“Dat het best kek lijkt.”
[in telefoon] “Karel vind het best kek lijken. […] Ja. Maar wat is nou wat het bijzonder maakt? Je weet toch dat we niet echt veel ebooks hebben? Wat zeg je? Consequente, aansprekende propositie? Wat bedoel je daarmee? Dat maakt nog niet uit zeg je? Hm.”
[naar Karel] “Hij heeft het over een consequente, aansprekende propositie.”
“Consequente, aansprekende propowat?”
“Consequente, aansprekende propositie.”
“Klinkt best jeuig.”
“Ja, vind ik ook wel!”
[in telefoon] “Wat zeg je?” Ja, vind ik eigenlijk ook wel nu ik het zo voor me heb gezien. […] Oh ja? Denk je echt? Dat zou wel heel mooi zijn!”
[richting Karel] “Hij zei dat als we echt willen vernieuwen dat dít het dan wel is.”
[telefoon] “Ik zei tegen Karel dat je zei dat als we echt willen vernieuwen dat dít het dan wel is. […] Ja, volgens mij ziet hij het ook wel zo.”
[richting Karel] “Toch?”
[naar de lamellen kijkend] “Wat?”
“Dat jij het ook wel zo ziet”
“Wat zo ziet?”
“Dat als we echt willen vernieuwen jij ook denk dat dít het dan wel is.”
“Ik geloof het wel.”
[in telefoon] “Ja, hij vindt het ook. […] Nee, dat komt wel, heeft soms even wat tijd nodig. […] Wat? Nee hoor, ik zal zeggen dat het idee van jou is. Komt helemaal goed. Zeg, hartstikke bedankt! […] Ja hoor, de finale conceptversie krijg je straks. […] Ok, zeg, tot laters dan maar hè?”
[richting Karel] “Het komt echt wel goed hoor. Ik ben helemaal blij met dit resultaat. Als ik kon zou ik zó naar Sony rennen, maar dat kan natuurlijk niet.”
“Maar moeten we het niet wat meer uitwerken voordat het in het stuk komt?”
“Hoezo? Het is toch een goed idee? Sterker nog, hij zei dat we echt willen vernieuwen dat dít het dan helemaal is. En hij is zo’n creatief. Ik heb daar wel vertrouwen in. Gos, ik zie het al helemaal voor me, een b-reader voor iedereen”
“Maar als je dan een ander apparaat wil?”
“Hoe bedoel je? Sony’s zijn helemaal top hoor, heb ik zelf ook.”
“Ja maar, als je er nou net eentje gekocht hebt, kan je hem dan ook in de bieb gebruiken?”
“Hoe bedoel je?”
“Nou, zoals ik het zeg. Kan ik boeken op m’n eigen ding krijgen. […] Of eigenlijk bedoel ik, wat kan je op de b-reader zetten dat ik níet op m’n eigen reader kan zetten?”
“Ik denk dat de baas daar wel over gaat nadenken. Ik bedoel, je zegt toch niet zomaar consequente, aansprekende propositie? Daar bedoelt ie vast iets mee.”
“Denk je? In ieder geval, ik ben moe, zullen we er een eind aan breien?”
“Ja, da’s goed. De hond toch?”
“Ja. […] Print jij uit wat we nu opgepend hebben?”
“Is goed. Ga jij maar vast. Ik bel het goede nieuws nog even door naar de VOB.”
Door de zacht bewegende lamellen ziet ze hem naar z’n auto spoeden. Het regent iets harder dan zojuist.
Read More
