Pages Menu
Categories Menu

Posted by on aug 16, 2010 in Bibliotheek, Internet, Muziek, Social Media | 0 comments

Come Sunday is niet in een hokje te plaatsen

Come Sunday is niet in een hokje te plaatsen

Duke Ellington

De eerste keer dat ik Duke Ellington’s Come Sunday hoorde was op een geweldig mooi album van Eric Dolphy, Iron Man. Samen met contrabassist Richard Davis legde Dolphy (op basklarinet en altsax) een bijna kwetsbare uitvoering van de klassieker vast. Davis, die er ook wel eens volledig naast kon zitten, heeft hier een geweldig goede dag en zorgt ervoor dat zijn bespeling van de contrabas met strijkstok mooi contrasteert met Dolphy’s flutterende basklarinet.

Toen ik van het weekend, naar aanleiding van het overlijden van Abbey Lincoln wat muziek van haar beluisterde op Spotify zag ik dat ook zij een versie van Come Sunday opnam. Het was eigenlijk de eerste keer dat ik een vocale uitvoering van het nummer hoorde. Wat zoeken op het web leerde me echter dat Ellington destijds zowel een instrumentale als vocale versie schreef. De oerversie ervan (1942) was bedoeld voor zijn altsaxofonist Johnny Hodges en maakte deel uit van het langere stuk Black, Brown and Beige. De vocale versie werd voor het eerst uitgevoerd door Mahalia Jackson (zie video hieronder). Alhoewel het doorgaat voor een jazzstandard viel het bij aanvang tussen wal en schip bij de critici. Voor de jazzrecensenten ging het niet door als iets wat binnen het genre viel. Deze vlag ging ook op voor de critici van ‘serieuze muziek’.

Obviously, Ellington was a visionary whose music wasn’t fitting into the preconceived notions of what was considered to be jazz. During the 1930s and ‘40s, Ellington’s compositions were tending to go in radically different directions than the music by other big bands of the time. Also, for years his compositions had been tailored to the individual sounds of his band members, and he was the first of relatively few bandleaders to utilize this approach.

Erg blij was Ellington hiermee niet, maar na verloop van tijd werd de bijzondere aanpak van Ellington, die zijn muziek maar omschreef als “beyond category“, toch door de critici en luisteraars omarmd. Het is ook één van mijn favoriete nummers. Misschien juist wel omdat het ietwat ongrijpbaar is.

Add to: Facebook | Digg | Del.icio.us | Stumbleupon | Reddit | Blinklist | Twitter | Technorati | Yahoo Buzz | Newsvine

Post a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Pin It on Pinterest

Share This