Archives | Rafelranden

Posted by Jeroen de Boer on aug 14, 2010

Een businessmodel dat hakkenbar heet

Over het bedenken en uitproberen van nieuwe businessmodellen voor culturele content (film, muziek, literatuur etc.) wordt de laatste tijd veel gezegd en geschreven. Het internet zorgt voor een democratiseringsslag voor de makers, die niet meer afhankelijk zijn van uitgevers, distributiemaatschappijen en duurbetaalde PR-machines. In The Cobbler: A New Career Model for Artists and Entertainers beschrijft filmmaakster Laure Parsons in dit kader de analogie met de schoenmaker op de hoek. De beheersing van een ambacht en de zekerheid van een redelijk betrouwbare en stabiele groep afnemers kan ervoor zorgen dat een basisinkomen in het verschiet ligt. Deze benadering staat haaks op de risicovolle afhankelijkheid van bijvoorbeeld een platenmaatschappij. In dat klassieke geval wordt de markt overspoeld met producten in de hoop dat er een knaller tussenzit. Niet relevante (lees: niet verkopende) acts worden afgedankt en staan met lege handen. Dat kan dus anders, aldus Parsons:

For the first time, it is possible for a filmmaker to make a film on a very small budget, use promotion and distribution methods that are low-cost or free, and find enough revenue to break even and possibly to support themselves in a basic fashion. It means you probably won’t become a millionaire, but in return your chances of being able to support yourself through your work go up, and they go up more the better your work is. […] Not everyone who can shine shoes is cut out to own their own shoe repair business, and not all artists are cut out to manage a small business in media creation. But for the first time, artists have a real choice about distribution, and for some of them, being a cobbler will have a lot more appeal than being a gambler.”

In Artists learn to cobble together successful careers doet rechtenprofessor Peter Friedman een treffend voorbeeld uit de doeken van zijn zus, schrijfster Amy Friedman. Zij besloot het copyright van een aantal boeken dat ze schreef voor uitgever Universal Press Syndicate af te kopen. Met het materiaal werd namelijk niets gedaan. Eenmaal in haar bezit bewerkte ze de verhalen tot drie luisterboekcompilaties en gaf ze zelf uit. En met succes: de eerste ervan staat op positie veertien van bestverkopende luisterboeken bij Amazon. De derde was goed voor een Audie Award (de Oscar voor luisterboeken). Wanneer ze niets had ondernomen hadden de verhalen nu nog in de kluis van haar uitgever gelegen. Hoe ironisch.

Posted by Jeroen de Boer on aug 14, 2010

Wallekman, Mayoman en de Astma Boys

http://www.flickr.com/photos/intangible/

Heel goed op de hoogte ben ik er niet van, de hometaperscene. Destijds rolde ik bij Dodorama wel eens in een performanceavond waar exotische figuren uit deze ondergrondse muziekwereld hun kunsten kwamen vertonen, maar veel verder ben ik er nooit ingeraakt. In het aanbod van de Staalplaatcatalogus zag ik het staan, maar aanschaffen deed ik het nooit. Aan mijn muzikale behoeften, volgens velen bij tijd en wijle redelijk extreem, wordt blijkbaar niet zozeer voldaan door zo hard, schurend of ongeregeld mogelijk. Nu scheer ik wel heel gemakkelijk een gehele scene over één kam, maar ik kan het niet eenvoudiger stellen. Dit neemt overigens niet weg dat ik er geen waardering voor heb, of af en toe heel hard om kan lachen. Bezoek bijvoorbeeld eens de site van FCKNG BSTRDS (zie bovenstaande foto) en klik maar gewoon wat raak. En onderstaande performance van Mayoman is niets anders dan hilarisch. Toen ik vannacht, na dit bij Jelle voorgeschoteld te hebben gekregen, naar huis fietste dacht ik bij mezelf: “wat moet het toch heerlijk zijn eens zó uit je plaat te kunnen gaan!”