Vanmorgen had ik het genoegen een bezoekje te mogen brengen aan de Centrale Discotheek Rotterdam (CDR). Ik bezocht ze in het bijzonder om de nieuwe streamingdienst MuziekWebLuister te bekijken. Hiermee wordt het volledige aanbod van de CDR streaming ter beschikking gesteld aan de bibliotheekbezoeker. Het was mooi om te zien dat al het materiaal door medewerkers letterlijk en figuurlijk uit het schap of archief wordt gehaald om te digitaliseren. Ook de invoer van gescande hoezen en vanzelfsprekend titelbeschrijvingen gebeurt door hen. Op een dag als vandaag niet anders te kwalificeren als monnikenwerk. Mij werd verteld dat het in de toekomst wellicht mogelijk is nieuwe aanwinsten middels een robot te digitaliseren, maar zover is het nog niet.
Bezoekers van mijn blog weten dat ik een enthousiast gebruiker van Spotify ben en daarnaast voorstander van opname van deze dienst in het bibliotheekaanbod. Dat is na mijn bezoek van vanochtend niet veranderd. Achilleshiel van MuziekWebLuister is wat mij betreft de beperking dat de dienst alleen binnen de vier muren van de bibliotheek te kunnen gebruiken. Luisteren naar muziek buiten de bibliotheek, ook digitaal, wordt namelijk gezien als een uitlening. Leg dat klanten maar eens uit.. De grondigheid van de titelbeschrijvingen en artiestinfo van MuziekWebLuister is echter van een hoger niveau dan dat van Spotify. Wat dat aangaat kunnen beide diensten van toegevoegde waarde voor elkaar zijn. Die mening werd door de mensen van de CDR met mij gedeeld, maar de wegen van de muziekindustrie lijken ondoorgrondelijk. Dat kan dus een probleem zijn. Maar ga eens na: welke aanbieder wil nu een klantenpotentieel van vier miljoen gebruikers en de ongelooflijke mooie en deels unieke catalogus van de CDR mislopen?
Read More
